ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਆਪਣੇ ਮਹਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵਸਦੇ ਸਨ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਹਿਚਰਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਮ ਅਤੇ ਆਨੰਦ ਵਿਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੇ, ਬਿਲਕੁਲ ਇੱਕ ਆਮ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਵਾਂਗ ਹੀ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਦ੍ਵਿਤੀਯਤਾ ਦਾ ਕੋਈ ਤੁਲਨਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਤੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿਕ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਵਧਦੀ ਪ੍ਰੀਤ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀਆਂ, ਕਦੇ ਮੁਸਕਾਨ, ਕਦੇ ਇਸ਼ਾਰਿਆਂ, ਕਦੇ ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ, ਲਜਾ ਅਤੇ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ। ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਦਾਸੀਆਂ ਵੀ ਹਰ ਵੇਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ—ਕਦੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਉਂਦੀਆਂ, ਆਸਨ ਲਿਆਉਂਦੀਆਂ, ਪੈਰ ਧੋਂਦੀਆਂ, ਪਾਨ ਪੇਸ਼ ਕਰਦੀਆਂ, ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ ਦਿੰਦੀਆਂ, ਪੱਖਾ ਕਰਦੀਆਂ, ਸੁਗੰਧਤ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਵਾਲ ਸਵਾਰਦੀਆਂ, ਸੌਣ ਲਈ ਸਜਾਵਟ ਕਰਦੀਆਂ, ਨ੍ਹਾਉਂਦੀਆਂ ਅਤੇ ਉਪਹਾਰ ਦਿੰਦੀਆਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, "ਪਾਰੀਜਾਤਾ ਰੁੱਖ ਲੈਣ ਅਤੇ ਨਰਕਾਸੁਰ ਦੇ ਵਧ" ਦਾ ਵਿਅਖਿਆਨ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਬਾਦਰਾਯਣ ਜੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ, ਭਾਈਸ਼ਮੀ (ਰੁਕਮਣੀ) ਆਪਣੇ ਪਤੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਗੁਰੂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਦੀ ਆਪਣੇ ਸਖੀਆਂ ਸਮੇਤ ਪੱਖਾ ਕਰਦਿਆਂ ਸੇਵਾ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਖੇਲ ਨਾਲ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਰਚਨਾ, ਪਾਲਣਾ ਅਤੇ ਲਯ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਯਾਦਵਾਂ ਵਿੱਚ ਗੋਊਆਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਵਜਨਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਜਨਮੇ। ਉਸ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਮੋਤੀ ਦੀ ਲਟਕਦੀ ਮਾਲਾ, ਰਤਨਾਂ ਵਾਲਾ ਛੱਤ ਅਤੇ ਦੀਵੇ ਸਨ, ਜਾਸੂਮ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਜਲੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਖਿੜਕੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਚੰਨਣ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧ ਚਾਂਦਨੀ, ਪਾਰੀਜਾਤਾ ਦੀ ਸੁਗੰਧੀ ਹਵਾ, ਬਾਗ-ਬਗੀਚਿਆਂ ਦੀ ਮਹਿਕ ਅਤੇ ਅਗਰ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਫੈਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਥੇ ਦੁਧੀ ਫੇਂਣ ਵਰਗੇ ਚਿੱਟੇ ਪਾਟ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਆਰਾਮ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਰੁਕਮਣੀ ਜੀ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਣਕਾਂ ਵਾਲਾ ਯਕ-ਪੁਛ ਪੱਖਾ ਲੈ ਕੇ, ਪੂਰਨ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਜਦ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਚੱਲੀ, ਤਾਂ ਉਹਦੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪਈਆਂ ਰਤਨਾਂ ਦੀਆਂ ਪਾਜੇਬਾਂ ਮਿੱਠੀ ਧੁਨ ਕਰਦੀਆਂ, ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਅੰਗੂਠੀਆਂ, ਚੂੜੀਆਂ ਅਤੇ ਪੱਖਾ ਸੀ, ਗਲ ਵਿੱਚ ਮਾਲਾ, ਜਿਸ ਤੇ ਚੁਪੇ ਸਿੰਧੂਰ ਦੀ ਲਾਲੀ ਝਲਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਕਮਰ ਤੇ ਕੀਮਤੀ ਕਮਰਬੰਦ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਅਚੁਤ ਦੇ ਕੋਲ ਖਿਲਾਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ, ਜੋ ਸੋਹਣੇ ਵਾਲ, ਕੰਨ ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਚਮਕਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੇਮਮਈ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਖੇਲ ਨਾਲ ਉਹੀ ਰੂਪ ਧਾਰਿਆ ਸੀ ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਲਈ ਉਹੀ ਸਰਣ ਸੀ। ਉਹ ਮੁਸਕੁਰਾ ਕੇ, ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ, ਰੁਕਮਣੀ ਜੀ ਨੂੰ ਬੋਲ ਪਏ: "ਹੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ, ਤੈਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਵੱਡੇ ਬਲ, ਦੌਲਤ, ਸੋਭਾ, ਦਾਨ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਰਾਜੇ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ। ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਸ਼ਿਸੁਪਾਲ ਆਦਿਕ ਅਹੰਕਾਰੀ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕੀਤੀ। ਤੇਰਾ ਭਰਾ ਤੇ ਪਿਉ ਤੈਨੂੰ ਜਿਸਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੇ, ਦਿਤਾ, ਪਰ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਜੋੜ ਦੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਚੁਣਿਆ?" "ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਭਵਨ ਵਾਲੀ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲੱਭਿਆ, ਸੱਤਾ ਛੱਡੀ, ਤੇ ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਵੈਰੀ ਬਣਾਇਆ। ਜਿਹੜੀਆਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਸਪਸ਼ਟ ਰਾਹੇ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦੀਆਂ, ਉਹ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ। ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਸਦਾ ਨਿਰਧਨ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਨਿਰਧਨਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਪਿਆਰੇ ਹਾਂ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਅਮੀਰ ਔਰਤਾਂ ਮੁੰਡੇ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਚੁਣਦੀਆਂ।" "ਵਿਆਹ ਤੇ ਦੋਸਤੀ ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸੱਜਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ, ਜਨਮ, ਤਾਕਤ, ਸੋਭਾ ਤੇ ਮਾਣ ਇਕੋ ਜਿਹੀ ਹੋਵੇ; ਉੱਚੇ ਤੇ ਨੀਵੇਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ, ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ, ਇਹ ਨਾ ਸਮਝ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਚੁਣਿਆ, ਜਿਸਦੇ ਕੋਈ ਗੁਣ ਨਹੀਂ, ਜਿਹੜਾ ਮੰਨਿਆ ਤਾਂ ਜਾਂਦਾ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਮੈਤਲੀਕਾਂ ਵਲੋਂ ਹੀ।" "ਇਸ ਲਈ, ਕਿਸੇ ਅਜਿਹੇ ਕਸ਼ਤਰੀਰ ਨੂ ਮਿਲ ਜਾ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਜੋੜ ਦਾ ਹੋਵੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਦੁਨੀਆ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੇ। ਸ਼ਿਸੁਪਾਲ, ਸ਼ਾਲਵ, ਜਰਾਸੰਧ, ਦੰਤਵਕ੍ਰ, ਤੇ ਹੋਰ ਰਾਜੇ, ਤੇਰਾ ਭਰਾ ਰੁਕਮੀ ਵੀ, ਮੇਰੇ ਵੈਰੀ ਹਨ।" "ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆਇਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਰਾਜੇ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਬਲ ਤੇ ਮਾਣ ਵਿਚ ਮਸਤ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਅਹੰਕਾਰਤਾ ਟੁੱਟੇ, ਤੇ ਸਜਣਾਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਹੋਵੇ। ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਨਿਰਲੇਪ ਹਾਂ; ਨ ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ, ਨ ਪੁੱਤ, ਨ ਵਿਲਾਸ ਦੀ ਇੱਛਾ; ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਪੂਰਨ ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਘਰ ਤਾਂ ਬਿਨਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਵਾਲੀ ਰੀਤ ਹੈ।" ਜਦ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਇਹ ਕਹਿਣਾ ਮੁਕਾਇਆ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਹੀ ਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਅੰਗ ਸਮਝਦੇ ਹੋਏ, ਰੁਕਮਣੀ ਜੀ ਦੀ ਹੰਕਾਰਤਾ ਖਤਮ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਸਨ। ਪਰ ਜਦ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਇਹ ਸਖ਼ਤ ਬੋਲ ਕਹੇ, ਜੋ ਰੁਕਮਣੀ ਜੀ ਨੇ ਕਦੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਸੁਣੇ ਸਨ, ਉਹ ਡਰ ਗਈ, ਕੰਬ ਗਈ, ਤੇ ਗਹਿਰੀ, ਨ ਮੁਕਣ ਵਾਲੀ ਵਿਆਕੁਲਤਾ ਵਿੱਚ ਰੋ ਪਈ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੋਹਣੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਰੇਖਾਵਾਂ ਬਣਾਈਆਂ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਅੰਜਨ ਨਾਲ ਕਾਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹੰਝੂਆਂ, ਸਿੰਧੂਰ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋਏ ਸਿਨੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਗਏ, ਤੇ ਉਹ ਝੁਕ ਕੇ, ਗਹਿਰੀ ਵਿਆਕੁਲਤਾ ਨਾਲ, ਹੌਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਖੜੀ ਰਹਿ ਗਈ। ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਤੇ ਅਸਹਿਣੀ ਚਿੰਤਾ, ਡਰ ਤੇ ਦੁੱਖ ਹਾਵੀ ਹੋ ਗਿਆ; ਹੱਥੋਂ ਚੂੜੀ ਲੁੜਕ ਗਈ, ਪੱਖਾ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਹੋਸ਼ ਖੋ ਬੈਠੀ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਵੱਢਿਆ ਕੇਲਾ, ਵਾਲ ਖੁਲ ਗਏ। ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਅਥਾਹ ਭਾਵਨਾ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸਕੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦਇਆ ਆ ਗਈ। ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਮੰਜੇ ਤੋਂ ਉਤਰੇ, ਚੌਥੇ ਬਾਂਹ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਵਾਲ ਸਵਾਰੇ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਪੂੰਝਿਆ। ਉਹਦੇ ਹੰਝੂ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਸਿਨੇ, ਸਭ ਪੂੰਝ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਲਿਆ, ਜੋ ਕੇਵਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਸੰਤੋਖ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਸ ਦੁਖੀ ਨੂੰ ਦਇਆ ਨਾਲ ਮਨਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਹੰਕਾਰ ਤੇ ਮਜ਼ਾਕ ਨਾਲ ਉਲਝਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਐਸੇ ਦੁੱਖ ਦੀ ਹੱਕਦਾਰ ਨਹੀਂ ਸੀ—ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸਜਣਾਂ ਦੀ ਸਰਣ ਹਨ, ਉਸਨੂੰ ਠੰਡ ਪਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਬੋਲੇ: "ਹੇ ਵਿਦਰਭ ਦੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ, ਗੁੱਸਾ ਨਾ ਕਰ; ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਅਟੁੱਟ ਭਾਵਨਾ ਰੱਖਦੀ ਹੈਂ। ਤੇਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਹੀ ਮੈਂ ਮਜ਼ਾਕ ਕੀਤਾ। ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਤੇਰਾ ਸੋਹਣਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖਾਂ, ਜਦ ਤੇਰੇ ਹੌਂਠ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਕੰਬਣ, ਤੇਰੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਲਾਲ ਹੋਣ, ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਮੋਹਣੀ ਭੌਂਹਾਂ ਨਾਲ ਗੁੱਸਾ ਆਵੇ।" "ਗ੍ਰਿਹਸਥੀ ਲਈ, ਹੇ ਲਜਵਤੀ ਸੁੰਦਰਿ, ਘਰ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨਾ ਹੀ ਹੈ।" ਸੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਰੁਕਮਣੀ ਜੀ ਨੂੰ ਮਨਾਇਆ, ਉਹ ਸਮਝ ਗਈ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਮਜ਼ਾਕ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਛੱਡ ਦੇਣ ਦਾ ਡਰ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਵੱਲ ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ, ਨਮ੍ਰਤਾ ਅਤੇ ਲਾਜ ਨਾਲ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਹਾਂ, ਹੇ ਕਮਲ-ਨੇਤਰ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੁਸੀਂ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਸੱਚ ਹੈ। ਮੈਂ ਤਾਂ ਨਿਰੀ ਅਗਿਆਨ, ਗੁਣਹੀਣ; ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਤੁਹਾਡੇ ਜੋੜ ਦੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹਾਂ, ਜਿਹੜੇ ਸਾਰੀਆਂ ਸ਼੍ਰੀ-ਸੰਪੱਤੀਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹੋ, ਆਪਣੇ ਮਹਿਮਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ?" "ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਅਟੁੱਟ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋ, ਜਿਵੇਂ ਲਹਿਰਾਂ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਸਮੁੰਦਰ। ਤੁਸੀਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋ, ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਰੂਪ ਧਾਰਦੇ ਹੋ, ਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਦੀ ਘੰਘੋਰ ਅਗਿਆਨਤਾ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹੋ।" "ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਰਾਹ, ਜਿਸਦਾ ਆਨੰਦ ਸਾਧੂ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਤੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਲਈ ਸਮਝਣੇ ਔਖੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਹਾਡਾ ਵਿਹਾਰ ਜਗਤ ਦੀ ਸਮਝ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ; ਕੇਵਲ ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਮਹਾਨ, ਉਹੀ ਤੁਹਾਡਾ ਮਰਮ ਪਾ ਸਕਦੇ ਹਨ।