ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ, ਅਚਲ ਅਤੇ ਅਨੰਤ ਰੂਪ ਧਾਰਣ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਹਰ ਇਕ ਰਾਣੀ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਹਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਵਿਆਹ ਕਰ ਲਿਆ। ਪ੍ਰਭੂ ਹਰ ਰਾਣੀ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਸਨ, ਜੋ ਕਿ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤੁਲਨਾ ਤੋਂ ਪਰੇ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਇਕ ਆਮ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਵਾਂਗ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਉਹ ਰਾਣੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮੀਪਤੀ ਨੂੰ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ—ਜਿਸ ਦਾ ਮਾਰਗ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ—ਉਹ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਅਤੇ ਵਧਦੀ ਹੋਈ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ, ਹੰਸੀਆਂ, ਨਜ਼ਰਾਂ, ਸਨੇਹ ਭਰੇ ਮਿਲਾਪ, ਖੇਡ-ਕੁਦ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਅਤੇ ਲਜਾ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀਆਂ। ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਦਾਸੀਆਂ ਵੀ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਣਾ, ਆਸਨ ਲਾਉਣਾ, ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ, ਚਰਨ ਧੋਣਾ, ਪਾਨ ਪੇਸ਼ ਕਰਨਾ, ਆਰਾਮ ਦੇਣਾ, ਪੱਖਾ ਕਰਨਾ, ਸੁਗੰਧਤ ਮਾਲਾਵਾਂ ਪਾਉਣੀਆਂ, ਵਾਲ ਸਵਾਰਣੇ, ਵਿਛੋਣਾ ਤਿਆਰ ਕਰਨਾ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਾਉਣਾ ਅਤੇ ਤੋਹਫੇ ਪੇਸ਼ ਕਰਨਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, "ਪਾਰਿਜਾਤ ਵਰਖ ਲੈਣ ਅਤੇ ਨਰਕਾਸੁਰ ਦੇ ਵਧ" ਵਾਲਾ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦਾ ਉਨੱਠਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਬਾਦਰਾਯਣ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਭਾਈਸ਼ਮੀ (ਰੂਕਮਣੀ) ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਆਚਾਰਯ, ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਹੇਲੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਵਿਛੋਣੇ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਹੋਏ, ਪੱਖਾ ਕਰ ਕੇ ਸੇਵਾ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਖੇਡ ਨਾਲ ਸਾਰਾ ਵਿਸ਼ਵ ਰਚਦੇ, ਪਾਲਦੇ ਤੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਯਾਦਵਾਂ ਵਿੱਚ ਗੋਵਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਕੁਲ ਦੀ ਰਕਸ਼ਾ ਲਈ ਜਨਮ ਲਏ। ਉਹ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਮੋਤੀ ਦੀ ਲਟਕਦੀ ਮਾਲਾ, ਛਤਰ ਅਤੇ ਰਤਨ ਦੀਆਂ ਦੀਵਟੀਆਂ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਜਾਸਮਿਨ ਦੇ ਫੁੱਲ, ਮਾਲਾਵਾਂ, ਭੌਰਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਅਤੇ ਜਾਲੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਖਿੜਕੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਚਾਂਦਨੀ ਅੰਦਰ ਆ ਰਹੀ ਸੀ। ਪਾਰਿਜਾਤ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਦੀ ਸੁਗੰਧੀ ਵਾਲੀ ਹਵਾ, ਉੱਤਮ ਬਾਗਾਂ ਅਤੇ ਅਗਰ ਦੀ ਧੂਪ ਨਾਲ, ਜਾਲੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਦੂਧ ਦੀ ਫੇਂਣ ਵਰਗੇ ਚਿੱਟੇ, ਸੋਹਣੇ ਵਿਛੋਣੇ ਉੱਤੇ, ਰੂਕਮਣੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਾਥ, ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਜਵੇਹਰ ਜੜੇ ਪੱਖੇ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਪੱਖਾ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਪਾਜੇਬਾਂ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਵੱਜ ਰਹੀਆਂ, ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਅੰਗੂਠੀਆਂ, ਚੂੜੀਆਂ ਤੇ ਪੱਖਾ ਸੀ; ਗਲ ਵਿੱਚ ਮਾਲਾ, ਜਿਸ ਤੇ ਲੁਕਾਈਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਦੇ ਕੇਸਰ ਦੀ ਲਾਲੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਕਮਰ ਉੱਤੇ ਕੀਮਤੀ ਕਮਰਬੰਦ ਸੀ। ਉਹ ਅਚਯੁਤ ਦੇ ਕੋਲ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ। ਜਦ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਸੋਭਾ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦਾ ਸਰੂਪ ਸੀ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਖੇਡ ਨਾਲ ਉਹੀ ਰੂਪ ਧਾਰਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਹਰੀ, ਆਪਣੇ ਘੁੰਘਰਾਲੇ ਵਾਲਾਂ, ਕਣਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁੰਡਲ, ਚਮਕਦੇ ਹਾਰ ਅਤੇ ਅੰਬਰ ਵਰਗੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਬੋਲ ਪਏ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਹੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ, ਤੈਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਰਾਜੇ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਜੋ ਤਾਕਤ, ਦੌਲਤ, ਸੋਭਾ, ਦਾਨ ਤੇ ਬਲ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਸਨ। ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਸਾਰੇ ਸੁਆਰਥੀ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਵਾਂਗ ਅਹੰਕਾਰੀ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਤੱਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਤੇ ਪਿਤਾ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤੀ ਗਈ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਜੋੜ ਦੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਚੁਣਿਆ? ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਭੌਂਹ ਵਾਲੀ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਲਈ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਪਾਵਰਫੁਲ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੈਰੀ ਬਣਾ ਲਿਆ, ਰਾਜਸੀ ਆਸਨ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਜਿਹੜੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰਸਤਾ ਅਸਪਸ਼ਟ ਹੈ, ਜਿਹੜੇ ਸੰਸਾਰਕ ਮਾਰਗ ਤੋਂ ਹਟ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਕਸਰ ਦੁੱਖ ਭੋਗਦੀਆਂ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਿਰਧਨ ਹਾਂ, ਤੇ ਗਰੀਬਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਪਿਆਰੇ ਹਾਂ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਧਨਵਾਨ ਔਰਤਾਂ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਚੁਣਦੀਆਂ। ਵਿਆਹ ਤੇ ਮਿੱਤਰਤਾ ਉਹਨਾਂ ਵਿਚ ਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ, ਜਨਮ, ਬਲ, ਸੋਭਾ ਤੇ ਮਰਿਆਦਾ ਸਮਾਨ ਹੋਵੇ; ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਤੇ ਨੀਵਲੇ ਵਿਚ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਵਿਦਰਭ ਦੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ, ਇਹ ਨਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਚੁਣ ਲਿਆ—ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਗੁਣ ਨਹੀਂ—ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋਏ ਸੰਨਿਆਸੀ ਵਿਅਰਥ ਹੀ ਵਡਿਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਜੋੜ ਦੇ ਕਿਸੇ ਖ਼ਤਰੀ ਵੀਰ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਲੋਕ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਭਲਾ ਹੋਵੇ। ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ, ਸ਼ਲਵ, ਜਰਾਸੰਧ, ਦੰਤਵਕ੍ਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਾਜੇ, ਹੇ ਪਤਲੀ ਜੰਗ੍ਹਾ ਵਾਲੀ, ਮੇਰੇ ਵੈਰੀ ਹਨ, ਤੇ ਤੇਰਾ ਵੱਡਾ ਭਰਾ ਰੂਕਮੀ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਹੈ। ਹੇ ਭਲੀ ਰਮਣੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆਇਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਨਿਵਾ ਸਕਾਂ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਮੱਦ ਵਿਚ ਚੂਰ ਹੋਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰ ਸਕਾਂ। ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਨਿਰਲੇਪ ਹਾਂ, ਨ ਤਾ ਮੈਨੂੰ ਪਤਨੀ, ਨ ਪੁੱਤਰ, ਨ ਸੁਖ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ; ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਪੂਰਨ ਹਾਂ, ਤੇ ਮੇਰਾ ਘਰ-ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਆਗਣ-ਬਾਗਣ ਵਰਗਾ ਹੀ ਹੈ।" ਜਦ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਇਹ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਜਾਣਦੇ ਸਨ ਕਿ ਉਹ ਰੂਕਮਣੀ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤ ਵਿੱਚ ਅਟੁੱਟ ਹਨ, ਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਦੀ ਮਾਨਤਾ ਵੀ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ। ਜਦ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਾਥ ਨੇ ਇੰਨੇ ਕਰੜੇ ਬੋਲ ਕਹੇ—ਜਿਹੜੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਉਸ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਵਲੋਂ ਨਹੀਂ ਸੁਣੇ ਸਨ—ਉਸ ਦੀ ਰਾਣੀ ਡਰ ਗਈ, ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਕੰਪ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਗਹਿਰੀ, ਅੰਤਹੀਣ ਉਦਾਸੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਈ, ਤੇ ਰੋ ਪਈ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੋਹਣੇ ਪੈਰ ਨਾਲ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਨਖਾਂ ਦੀ ਲਾਲੀ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਰੇਖਾਂ ਖਿੱਚਣ ਲੱਗੀ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਅੰਜਨ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਹੋਈਆਂ ਹੰਝੂਆਂ ਵਗ ਰਹੀਆਂ, ਕੇਸਰ ਲੱਗੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਉਹ ਝੁਕ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਗਹਿਰੀ ਦੁਖ ਨਾਲ, ਹੌਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਖੜੀ ਰਹੀ। ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਅਸਹਿਣੀ ਚਿੰਤਾ, ਡਰ ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਕੰਗਣ ਹੱਥ ਤੋਂ ਢਿਲ੍ਹਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਪੱਖਾ ਹੱਥੋਂ ਡਿੱਗ ਗਿਆ; ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਚੱਕਰ ਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਪੌਣ ਨਾਲ ਝੂਲਦੇ ਕੇਲੇ ਦੇ ਪੌਦੇ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਪਈ, ਕੇਸ ਖੁਲ ਗਏ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਬੱਝੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਗਹਿਰੀ ਭਾਵਨਾ ਨੂੰ ਨਾ ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ, ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ। ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਵਿਛੋਣੇ ਤੋਂ ਉਤਰੇ, ਚਤੁਰਭੁਜ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚੁੱਕਿਆ, ਕੇਸ ਸਵਾਰੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਮੁੱਖ ਪੂੰਝਿਆ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਹੰਝੂ, ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਿੱਜੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਪੂੰਝ ਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ, ਜੋ ਕੇਵਲ ਉਸ ਨੂੰ ਹੀ ਅਰਪਿਤ ਸੀ। ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਸਭ ਨੂੰ ਸੰਤੋਖ ਦੇਣਾ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨੇਕ-ਦਿਲੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੁਖੀ ਨੂੰ ਮਨਾਇਆ; ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਮਾਨ ਅਤੇ ਮਜ਼ਾਕ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਐਸਾ ਦੁਖ ਸਹਿਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇਕਾਂ ਦੇ ਆਸਰੇ ਹਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਠੰਡ ਪਾਈ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਹੇ ਵਿਦਰਭ ਦੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ, ਗੁੱਸਾ ਨਾ ਕਰ; ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰਦੀ ਹੈਂ। ਤੇਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਮਜ਼ਾਕ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ। ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ ਕੰਪਦੇ ਹੋਠ, ਲਾਲ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ, ਤੇ ਭੌਂਹਾਂ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਲਕੀਰ ਹੋਵੇ। ਘਰ-ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਲਈ, ਹੇ ਲਜਵਾਨੀ ਸੋਹਣੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨਾਲ ਖੇਡ-ਕੁਦ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਸਕਣ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਪ੍ਰਭੂ ਵਲੋਂ ਇੰਝ ਮਨਾਏ ਜਾਣ ਉੱਤੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਰੂਕਮਣੀ ਜੀ ਨੇ ਸਮਝ ਲਿਆ ਕਿ ਇਹ ਸਾਰਾ ਮਜ਼ਾਕ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਵਲੋਂ ਛੱਡੇ ਜਾਣ ਦੇ ਡਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਬੈਠੀ। ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਵਲੋਂ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ, ਮਿਠੀ ਮਸਕਾਨ ਤੇ ਲਜਜਤ ਨਾਲ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਹਾਂ, ਹੇ ਕਮਲ-ਨੈਣ, ਜੋ ਤੂੰ ਆਖਿਆ, ਓਹ ਸੱਚ ਹੈ। ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ, ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਵਿਚ ਨਿਕੰਮੀ ਤੇ ਅਗਿਆਨ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਵਰਗੇ, ਸਭ ਸੰਪੱਤੀਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਮਹਿਮਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਜੋੜੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹਾਂ? ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਤੂੰ ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਅਲਿਪਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਲਹਿਰਾਂ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਸਮੁੰਦਰ। ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈਂ, ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਅਗਿਆਨ ਦੇ ਗੂੜ੍ਹ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।