ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਸਤੀਭਾਮਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਤੇ, ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਪਰਿਜਾਤਾ ਦਾ ਰੁੱਖ ਜੜ੍ਹੋਂ ਉਖਾੜ ਲਿਆ, ਉਹ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਕੇ, ਇਸ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਨਗਰੀ ਵਾਪਸ ਲੈ ਆਏ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਇਹ ਪਰਿਜਾਤਾ ਰੁੱਖ ਸਤੀਭਾਮਾ ਦੇ ਘਰ-ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਲਗਾਇਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਸੋਭਾ ਹੋਰ ਵਧ ਗਈ। ਇਸ ਰੁੱਖ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਿੱਚ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਵੀ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਆ ਗਈਆਂ। ਸਤੀਭਾਮਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਸਤਕ ਦੇ ਸਿਰਿਆਂ ਨਾਲ ਅਚ੍ਯੁਤ ਦੇ ਚਰਨ ਛੁਹ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੁਰੀ ਕਰਨ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਪਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਅਹੰਕਾਰ ਦੀ ਘਣੀ ਅੰਧਕਾਰਤਾ ਕਿੰਨੀ ਵੱਡੀ ਹੈ! ਫਿਰ, ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ, ਪਰਮਾਤਮਾ, ਜੋ ਅਪਰਿਵਰਤਨਸ਼ੀਲ ਹਨ ਤੇ ਜਿੰਨੀ ਲੋੜ ਹੋਵੇ ਉਤਨੀਆਂ ਮੁਰਤਾਂ ਧਾਰਨ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਹਰ ਇਕ ਰਾਣੀ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਹ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਹਰ ਕਿਸੇ ਨਾਲੋਂ ਉੱਚੇ ਤੇ ਅਦੁੱਤੀਅ ਰਹਿ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਆਪਣੇ ਪਤਨੀਆਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਆਮ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਆਪਣੇ ਘਰ-ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਰਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਲਕਸ਼ਮੀਪਤੀ ਵਰਗਾ ਪਤੀ ਮਿਲ ਗਿਆ—ਜਿਸਦਾ ਮਾਰਗ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿਕ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ—ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਵਧਦੀ ਪ੍ਰੇਮ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ, ਮੁਸਕਾਨਾਂ, ਨਜ਼ਰਾਂ, ਨੇੜਤਾ, ਰਸਭਰੇ ਬੋਲ ਅਤੇ ਲਾਜ਼ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀਆਂ। ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਦਾਸੀਆਂ ਵੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਣ, ਆਸਨ ਦਿਵਾਉਣ, ਪੂਜਾ ਕਰਨਾ, ਚਰਨ ਧੋਣਾ, ਪਾਨ ਪੇਸ਼ ਕਰਨਾ, ਆਰਾਮ, ਪੰਖਾ ਝਲਣਾ, ਸੁਗੰਧਤ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਵਾਲ ਸੰਵਾਰਨਾ, ਸੇਜ ਲਗਾਉਣ, ਇਸਨਾਨ ਕਰਾਉਣਾ ਤੇ ਤੋਹਫੇ ਪੇਸ਼ ਕਰਨਾ ਆਦਿ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, 'ਪਰਿਜਾਤਾ ਰੁੱਖ ਲੈ ਆਉਣ ਅਤੇ ਨਰਕਾਸੁਰ ਦੇ ਨਾਸ' ਵਾਲਾ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦਾ ਉਨੰਜਾ ਚੈਪਟਰ ਸੰਪੂਰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਰਮਹੰਸਾਂ ਲਈ ਮਹਾਂਪੁਰਾਣ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਬਾਦਰਾਯਣ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਇਕ ਵਾਰੀ, ਭਾਈਸ਼ਮੀ (ਰੁਕਮਣੀ) ਆਪਣੇ ਪਤੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਥਣੀਆਂ ਨਾਲ ਪੰਖਾ ਝਲਦਿਆਂ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸੇਜ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਸੇਵਾ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਖੇਲ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਚਨਾ, ਪਾਲਣਾ ਤੇ ਸੰਹਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਯਾਦਵਾਂ ਵਿੱਚ ਗੋਆਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਜਨਾਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਲਈ ਜਨਮ ਲਏ। ਉਸ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਮੋਤੀ ਦੀ ਲਟਕਣੀ, ਛੱਤਰੀ ਅਤੇ ਮਣੀਆਂ ਵਾਲੀ ਦੀਵੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਚੰਬੇ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਫੁੱਲ, ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਅਤੇ ਜਾਲੀਦਾਰ ਖਿੜਕੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਆਉਂਦੀ ਚੰਨਣੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਸੋਭਿਤ ਸੀ। ਪਰਿਜਾਤਾ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਵਾਲੇ ਬਾਗਾਂ ਦੀ ਹਵਾ, ਲੱਕੜ ਦੀ ਸੁਗੰਧ, ਤੇ ਜਾਲੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲਦੀ ਮਹਿਕ, ਸਾਰੇ ਮਾਹੌਲ ਨੂੰ ਮਹਕਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਦੂਧੀ ਝੱਗ ਵਰਗੇ ਚਿੱਟੇ ਉੱਤਮ ਸੇਜ ਉੱਤੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਨਾਥ, ਦੀ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਆਪਣੀ ਸਾਥਣੀ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਣੀਦਾਰ ਹਥਿਆਲੇ ਵਾਲਾ ਯਕ-ਪੂੰਛ ਦਾ ਪੰਖਾ ਲੈ ਕੇ, ਰੁਕਮਣੀ ਜੀ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਪੰਖਾ ਝਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪੂਜਾ ਕਰ ਰਹੀ ਹੋਵੇ। ਜਦ ਉਹ ਚੱਲਦੀ, ਉਸਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਵੱਜਦੀਆਂ, ਹੱਥਾਂ 'ਚ ਅੰਗੂਠੀਆਂ, ਕੰਗਣ, ਤੇ ਪੰਖਾ ਸੀ; ਨਿੱਜੀ ਸਰੀਰ ਦੀ ਲਾਜ਼ ਨਾਲ ਕਣਕ ਰੰਗੀ ਚੋਲੀ ਹੇਠਾਂ ਕੇਸਰ ਰੰਗ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋਇਆ ਹਾਰ, ਤੇ ਕੰਮਰ 'ਤੇ ਕੀਮਤੀ ਕਮਰਬੰਦ, ਉਹ ਅਚ੍ਯੁਤ ਦੇ ਪਾਸ ਖਿਲਾਰਈ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਸਦੀ ਸੋਭਾ ਤੇ ਭਾਗ ਦੀ ਮੂਰਤ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਖੇਲ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭੂ ਵਰਗਾ ਹੀ ਰੂਪ ਧਾਰਿਆ ਸੀ, ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਰੀ ਜੀ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ। ਆਪਣੇ ਘੁੰਘਰਾਲੇ ਵਾਲ, ਕੰਨ ਵਾਲੇ ਕੁੰਡਲ, ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਹਾਰ ਨਾਲ, ਮਿੱਠੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ, ਉਸਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ: "ਹੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ, ਤੈਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਸੱਤਿਆ, ਦਨ, ਸੋਭਾ, ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਰਾਜੇ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ। ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਆਦਿਕ, ਅਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ-ਪਿਓ ਵੱਲੋਂ ਮੈਨੂੰ ਮਿਲੀ। ਪਰ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਜੋੜ ਦੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਚੁਣਿਆ?" "ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਭਵਈ ਵਾਲੀ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਡਰ ਤੋਂ, ਤੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਆਸਰਾ ਲਿਆ, ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀਆਂ ਨੂੰ ਦੁਸ਼ਮਣ ਬਣਾਇਆ, ਰਾਜ-ਗੱਦੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ।" "ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਭਵਈ ਵਾਲੀ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਮਰਦਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰਸਤਾ ਅਸਪਸ਼ਟ ਹੁੰਦਾ, ਉਹ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਦੁੱਖ ਹੀ ਪਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।" "ਅਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਿਰਧਨ ਹਾਂ, ਤੇ ਨਿਰਧਨਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਹਾਂ; ਇਸ ਲਈ, ਧਨਵਾਨ ਔਰਤਾਂ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਚੁਣਦੀਆਂ।" "ਵਿਆਹ ਤੇ ਮਿੱਤਰਤਾ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਠੀਕ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਧਨ, ਜਨਮ, ਸ਼ਕਤੀ, ਸੋਭਾ ਤੇ ਦਰਜਾ ਬਰਾਬਰ ਹੋਵੇ; ਉੱਚੇ ਤੇ ਹੇਠਲੇ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ।" "ਹੇ ਵਿਦਰਭ ਦੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ, ਇਹ ਨਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਚੁਣ ਲਿਆ—ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਗੁਣ ਨਹੀਂ—ਤੇ ਜੋ ਮੋਨੀਆਂ ਵਲੋਂ ਵਿਅਰਥ ਵਡਿਆਇਆ ਜਾਂਦਾ।" "ਇਸ ਲਈ, ਕਿਸੇ ਕਸ਼ਤਰੀਰ ਨਾਇਕ ਨਾਲ ਮਿਲ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਜਗ ਤੇ ਅੱਗਲੇ ਜਗ ਵਿੱਚ ਭਲਾ ਮਿਲੇ।" "ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ, ਸ਼ਾਲਵ, ਜਰਾਸੰਧ, ਦੰਤਵਕ੍ਰ, ਤੇ ਹੋਰ ਰਾਜੇ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ, ਮੇਰੇ ਵੈਰੀ ਹਨ, ਤੇ ਤੇਰਾ ਵੱਡਾ ਭਰਾ ਰੁਕਮੀ ਵੀ ਉਹਨਾਂ 'ਚ ਹੈ।" "ਹੇ ਚੰਗੀ ਔਰਤ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆਇਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਰਾਜੇ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਨਸ਼ੇ 'ਚ ਅੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਹੰਕਾਰ ਟੁੱਟੇ, ਤੇ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਇਹ ਹੋਵੇ।" "ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਨਿਰਲੇਪ ਹਾਂ, ਨਾ ਪਤਨੀ, ਨਾ ਪੁੱਤਰ, ਨਾ ਭੋਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਘਰ-ਵਾਰ ਸਿਰਫ਼ ਇਕ ਖਾਲੀ ਰਸਮ ਹੈ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਵੱਖ ਨਹੀਂ, ਦੇਖਿਆ, ਤੇ ਉਸਦਾ ਮਾਣ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਾਥ ਨੇ ਇਹ ਸਖਤ ਬੋਲ ਕਹੇ—ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸਦੇ ਪਿਆਰੇ ਵਲੋਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਸੁਣੇ—ਉਸਦੀ ਰਾਣੀ ਡਰ ਗਈ, ਦਿਲੋਂ ਕੰਬਣ ਲੱਗੀ, ਤੇ ਡੂੰਘੇ, ਲਗਾਤਾਰ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਈ, ਰੋਣ ਲੱਗੀ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਸੁੰਦਰ ਪੈਰ ਨਾਲ, ਜਿਸ ਦੀ ਨਖਾਂ ਦੀ ਲਾਲੀ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਲਕੀਰਾਂ ਖਿੱਚੀਆਂ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਾਜਲ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਗਈਆਂ, ਛਾਤੀ ਕੇਸਰ ਨਾਲ ਲਪੇਟ ਕੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਗਈ, ਤੇ ਉਹ ਨਿਮਾਣੀ, ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਗੂੰਜੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਖੜੀ ਰਹੀ। ਉਸਦੇ ਮਨ ਦੀ ਹਾਲਤ, ਜੋ ਅਸਹਿਣ ਦੁੱਖ ਤੇ ਡਰ ਨਾਲ ਨਾਸ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਕੰਗਣ ਹੱਥੋਂ ਢਿਲ੍ਹੇ ਹੋ ਗਏ, ਪੰਖਾ ਹੱਥੋਂ ਡਿੱਗ ਪਿਆ; ਉਹ ਸਰੀਰ ਤੇ ਮਨ ਨਾਲ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਕੇਲਾ ਦਾ ਰੁੱਖ ਡਿੱਗ ਪਵੇ, ਕੇਸ ਖੁਲ ਗਏ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਦੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਬੱਝੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਗਹਿਰੀ ਭਾਵਨਾ ਨੂੰ ਨਾ ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ, ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ। ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਸੇਜ ਤੋਂ ਉਤਰੇ, ਚਤੁਰਭੁਜ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ, ਕੇਸ ਇਕੱਠੇ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਮੁੱਖ ਪੂੰਝਿਆ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਹੰਝੂ, ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਿੱਜੀ ਛਾਤੀ ਪੂੰਝ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਹ ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੀ ਸੀ। ਉਹ ਜੋ ਸੰਤੋਖ ਦੇਣ ਦੇ ਢੰਗ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਨੇ ਦੁਖੀ ਰੁਕਮਣੀ ਨੂੰ ਦਇਆ ਨਾਲ ਮਨਾਇਆ; ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਸਦਾ ਮਨ ਮਾਣ ਤੇ ਮਜ਼ਾਕ ਨਾਲ ਭੁੱਲ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਐਸੇ ਦੁੱਖ ਦੀ ਪਾਤਰ ਨਹੀਂ ਸੀ—ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਨੇਕਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸੁਮਝਾਇਆ। ਪ੍ਰਭੂ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: "ਹੇ ਵਿਦਰਭ ਦੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ, ਗੁੱਸਾ ਨਾ ਕਰ; ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਭਗਤ ਹੈਂ। ਤੇਰੇ ਬੋਲ ਸੁਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਮਜ਼ਾਕ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ।" "ਤੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਦੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਸੀ—ਜਦ ਤੇਰੇ ਹੋਠ ਪ੍ਰੇਮ-ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਕੰਬਣ, ਪਾਸੇ ਪਾਸੇ ਲਾਲ ਨਜ਼ਰਾਂ, ਤੇ ਭਵੀਆਂ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਭੰਗੀਮਾਂ।" "ਗ੍ਰਿਹਸਥਾਂ ਲਈ, ਹੇ ਲਜਜਤ ਤੇ ਸੋਹਣੀ, ਘਰ-ਵਾਰ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਮ-ਭਰੀ ਗੱਲਾਂ ਵਿਚ ਸਮਾਂ ਬਿਤਾਉਣ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪ੍ਰਭੂ ਵਲੋਂ ਮਨਾਏ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਰੁਕਮਣੀ ਜੀ ਨੂੰ ਸਮਝ ਆ ਗਈ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਮਜ਼ਾਕ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਵਲੋਂ ਛੱਡੇ ਜਾਣ ਦਾ ਡਰ ਛੱਡ ਬੈਠੀ।