ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਦੋਂ ਹਰ ਇਕ ਰਾਣੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਇਹ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ ਕਿ "ਕੰਮਧੇਨੂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੇ, ਤੇ ਇਹੀ ਸਾਡਾ ਪਤੀ ਬਣੇ," ਤਾਂ ਹਰ ਇਕ ਨੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਅੰਦਾਜ਼ ਵਿਚ ਆਪਣਾ ਹਿਰਦਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਰਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਸੁਤ-ਸਫੈਦ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਾ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ, ਵੱਡੀਆਂ ਦੌਲਤਾਂ, ਰਥਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਸਮੇਤ ਦੁਆਰਕਾ ਵੱਲ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ। ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਚੌਂਸਠ ਤੇਜ਼-ਤਰਾਰ, ਚਾਰ-ਦੰਦ ਵਾਲੇ, ਸਫੈਦ ਹਾਥੀ ਵੀ, ਜੋ ਐਰਾਵਤ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਕੀਤੇ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਇੰਦਰ ਦੇ ਮਹਲ ਗਏ, ਉਥੇ ਆਦਿਤੀ ਨੂੰ ਕੁੰਡਲ ਸੌਂਪੇ। ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਇੰਦਰਾਣੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਬੜੀ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਸਨਮਾਨ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਤੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਨੇ ਪਾਰਿਜਾਤ ਦਾ ਵ੍ਰਿੱਖ ਉਖਾੜਿਆ, ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਕੇ, ਉਹ ਵ੍ਰਿੱਖ ਆਪਣੀ ਨਗਰੀ ਲੈ ਆਏ। ਉਹ ਪਾਰਿਜਾਤ ਦਾ ਵ੍ਰਿੱਖ ਸਤਭਾਮਾ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿਚ ਲਗਾਇਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਘਰ-ਬਾਗ ਦੀ ਸੋਭਾ ਹੋਰ ਵਧ ਗਈ। ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਕ ਦੇ ਲਾਲਚ ਵਿਚ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਆ ਗਈਆਂ। ਸਤਭਾਮਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਸਤਕ ਦੇ ਕੋਨੇ ਨਾਲ ਅਚੁਤ ਦੇ ਚਰਨ ਛੂਹ ਕੇ ਨਮਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ। ਇਥੋਂ ਪਤਾ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਅਹੰਕਾਰ ਦੀ ਘੂੜ ਅੰਨ੍ਹੇਰਾ ਵਿਆਪਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਫਿਰ, ਪ੍ਰਭੂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਇੱਕ ਹੀ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਜਿੰਨੀਆਂ ਰਾਣੀਆਂ ਸਨ, ਉਨਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਨਾਂ ਨਾਲ ਵਿਵਾਹ ਕਰ ਲਿਆ। ਉਹ ਹਰ ਰਾਣੀ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੇ ਅਦੁੱਤੀਯ ਜੀਵਨ ਜੀਉਂਦਾ, ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦਾ, ਬਿਲਕੁਲ ਇਕ ਆਮ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਵਾਂਗ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮੀਪਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਾਰਗ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿਕ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਉਹ ਰਾਣੀਆਂ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਵਧਦੀ ਪ੍ਰੀਤ ਨਾਲ, ਮੁਸਕਰਾਹਟਾਂ, ਨਜ਼ਰਾਂ, ਮਿਲਾਪ, ਖੇਡੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਤੇ ਲਾਜ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀਆਂ। ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਦਾਸੀਆਂ ਵੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀਆਂ—ਸਮ੍ਹਾਲਣ ਆਉਣ, ਆਸਨ ਦੇਣਾ, ਪੂਜਾ, ਪੈਰ ਧੋਣਾ, ਪਾਨ, ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ, ਚੰਵਾਂ ਕਰਨਾ, ਸੁਗੰਧਿਤ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਕੇਸ ਸਵਾਰਨਾ, ਸੌਣ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੇ ਉਪਹਾਰ ਆਦਿ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਉਨੰਜਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ‘ਪਾਰਿਜਾਤ ਹਰਨ ਅਤੇ ਨਰਕਾਸੁਰ ਵਧ’ ਦੀ ਸਮਾਪਤੀ ਹੋਈ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਬਾਦਰਾਯਣ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਭਾਈਸ਼ਮੀ (ਰੁਕਮਣੀ) ਆਪਣੇ ਪਤੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਆਚਾਰਯ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਦੀ ਆਪਣੇ ਸਹੇਲੀਆਂ ਸਮੇਤ ਪੰਖਾ ਕਰਦਿਆਂ ਸੇਵਾ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਮੰਜੇ ਉੱਤੇ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠੇ ਸਨ। ਜੋ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿਚ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਸਿਰਜਣ, ਸੰਭਾਲ ਅਤੇ ਲਯ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਯਾਦਵਾਂ ਵਿਚ ਗਊਆਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਜਨਮੇ। ਉਸ ਮਹਲ ਵਿਚ, ਜਿੱਥੇ ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਲਟਕਣੀਆਂ, ਛੱਤਰੀ ਅਤੇ ਜਵਾਹਰਾਤਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਦੀਵੇ ਸਨ, ਜੈਸਮੀਨ ਦੇ ਗੁਲਾਬੀ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਚਾਨਣ ਦੀ ਸੁਧ ਚਾਂਦਨੀ ਜਾਲੀ ਵਾਲੀਆਂ ਖਿੜਕੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਆ ਰਹੀ ਸੀ। ਪਾਰਿਜਾਤ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਦੀ ਸੁਗੰਧੀ ਵਾਲੀ ਹਵਾ, ਅਗਰੂ ਦੀ ਧੂਪ, ਸਭ ਕੁਝ ਉਥੇ ਵਿਆਪਕ ਸੀ। ਦੁਧੀਆਂ ਝੱਗ ਵਰਗੇ ਸਫੈਦ ਮੰਜੇ ਉੱਤੇ, ਰੁਕਮਣੀ ਜੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਦੀ ਆਰਤੀ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਗਹੁਮਈ ਹੱਥ ਵਿਚ ਜਵਾਹਰਾਤਾਂ ਵਾਲਾ ਚਾਮਰ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਨੂੰ ਪੰਖਾ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿਚ ਨੂਂਹੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਪੈਜਾਂ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਵੱਜ ਰਹੀਆਂ, ਹੱਥਾਂ ਵਿਚ ਚੂੜੀਆਂ, ਅੰਗੂਠੀਆਂ, ਅਤੇ ਪੰਖਾ ਸੀ। ਉਸਦੀ ਮਾਲਾ, ਲੁਕਾਈਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਦਾ ਕੇਸਰ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਕਮਰ ਵਿਚ ਕੀਮਤੀ ਪਟਕਾ ਸੀ। ਅਚੁਤ ਦੇ ਕੋਲ ਉਹ ਸੋਭਾ ਪਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਿਆ—ਸੌੰਦਰਯ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੀ ਮੂਰਤੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਖੇਡ ਵਿਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ-ਸਮਾਨ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ ਸੀ। ਹਰੀ ਜੀ, ਆਪਣੇ ਘੁੰਘਰਾਲੇ ਵਾਲਾਂ, ਕੰਨਾਂ ਵਿਚ ਕੁੰਡਲ, ਚਮਕਦਾਰ ਮਾਲਾ ਅਤੇ ਅੰਬਰ-ਸਮ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਬੋਲੇ। ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ, ਤੈਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਮਹਾਨ ਤਾਕਤ, ਦੌਲਤ, ਸੋਭਾ, ਦਾਨ ਅਤੇ ਬਲ ਵਾਲੇ ਰਾਜੇ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ। ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਨੂੰ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਕੇ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਆਦਿਕ ਅਹੰਕਾਰੀ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਦਿਤਾ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਤੇ ਪਿਤਾ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਸਮਾਨ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਚੁਣਿਆ? ਹੇ ਸੁੰਦਰ-ਭਰੂ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਰਾਜ-ਗੱਦੀ ਛੱਡ ਕੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀਆਂ ਨੂੰ ਦੁਸ਼ਮਣ ਬਣਾਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਆ ਸਰਣ ਲਈ। ਜਿਹੜੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਮਰਦਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰਾਹ ਅਣਜਾਣੀ ਹੋਵੇ, ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ-ਮਰਯਾਦਾ ਛੱਡ ਚੁੱਕੇ ਹੋਣ, ਉਹ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਦੁੱਖ ਪਾਉਂਦੀਆਂ। ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਸਦਾ ਹੀ ਨਿਰਧਨ ਹਾਂ, ਨਿਰਧਨਾਂ ਲਈ ਹੀ ਪਿਆਰੇ ਹਾਂ; ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪਤਲੀ-ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਅਮੀਰ ਔਰਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਨਹੀਂ ਚੁਣਦੀਆਂ। ਵਿਆਹ ਅਤੇ ਮਿੱਤਰਤਾ ਉਹਨਾਂ ਵਿਚ ਹੀ ਢੁਕਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ, ਜਨਮ, ਬਲ, ਸੋਭਾ ਤੇ ਮਾਣ-ਮਰਤਬਾ ਬਰਾਬਰ ਹੋਵੇ; ਉੱਚੇ ਤੇ ਨੀਵੇਂ ਵਿਚ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਵਿਦਰਭਾ ਦੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ, ਤੂੰ ਇਹ ਨਾ ਸਮਝ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਚੁਣ ਲਿਆ, ਜੋ ਗੁਣ-ਰਹਿਤ ਤੇ ਫਕੀਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵਿਅਰਥ ਹੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ ਹਾਂ। ਇਸ ਲਈ, ਕਿਸੇ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਯੋਗ ਰਾਜਪੁਤ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਤੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿਚ ਭਲਾ ਮਿਲੇ। ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ, ਸ਼ਲਵ, ਜਰਾਸੰਧ, ਦੰਤਵਕ੍ਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਾਜੇ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ-ਜੰਘ ਵਾਲੀ, ਮੇਰੇ ਵਿਰੋਧੀ ਹਨ, ਤੇ ਤੇਰਾ ਭਰਾ ਰੁਕਮੀ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਹੈ। ਤੈਨੂੰ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਲਿਆਇਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਬਲ ਵਿਚ ਮਸਤ ਹੋਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਨਿਵਾ ਸਕਾਂ, ਅਤੇ ਧਰਮੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਸਕਾਂ। ਸੱਚ ਪੁੱਛ, ਮੈਂ ਨਿਰਲੇਪ ਹਾਂ, ਨਾ ਪਤਨੀ, ਨਾ ਪੁੱਤਰ, ਨਾ ਭੋਗ ਦੀ ਇੱਛਾ; ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਪੂਰਨ ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਘਰ ਸਿਰਫ਼ ਰੀਤ-ਰਿਵਾਜ ਹੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਨੇ ਇੰਝ ਕਿਹਾ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰੁਕਮਣੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਅੰਗ-ਭੂਤਾ, ਪਿਆਰੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਵਲੋਂ ਇਹ ਕਦੇ ਨਾ ਸੁਣੇ ਕਠੋਰ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਣੀ ਡਰ ਗਈ, ਕੰਬਣ ਲੱਗੀ, ਤੇ ਅਥਾਹ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਗਈ, ਰੋਣ ਲੱਗੀ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਲਾਲ ਨਖਾਂ ਵਾਲੇ ਸੁੰਦਰ ਪੈਰ ਨਾਲ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਰੇਖਾ ਖਿੱਚੀ, ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਕੋਲ ਦੀ ਲਕੀਰਾਂ ਨਾਲ ਹੰਝੂ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਛਾਤੀ ਕੇਸਰ ਨਾਲ ਲਿਪਤੀ, ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਿੱਜੀ ਹੋਈ, ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਦੁੱਖ-ਭਰੇ ਗਲੇ ਨਾਲ ਖੜੀ ਹੋ ਗਈ। ਉਸਦਾ ਚਿੱਤ ਅਸਹਿ ਦੁੱਖ, ਡਰ ਤੇ ਗਮ ਨਾਲ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ, ਹਥੋਂ ਕੰਗਣ ਢਲਕ ਗਿਆ, ਪੰਖਾ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਸਰੀਰ ਤੇ ਮਨ ਬੇਹੋਸ਼, ਤੇ ਉਹ ਕੇਲੇ ਦੇ ਪੌਦੇ ਵਾਂਗ ਹਵਾ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਪਈ, ਵਾਲ ਖੁਲ ਗਏ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤ ਵਿਚ ਬੱਝੇ ਹੋਏ, ਉਸਦੇ ਅਤਿ ਗਹਿਰੀ ਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਨਾ ਜਾਣ ਸਕੇ, ਦਇਆ ਨਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਮੰਜੇ ਤੋਂ ਉਤਰੇ, ਚਤੁਰਭੁਜ ਧਾਰੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਚੁੱਕਿਆ, ਵਾਲ ਸਵਾਰੇ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਕਮਲ-ਹੱਥ ਨਾਲ ਮੁਖ ਪੂੰਝਿਆ। ਉਸਦੀ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਹੰਝੂ, ਦੁੱਖ-ਭਰੀ ਛਾਤੀ ਪੂੰਝ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਬਾਂਹ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਲਗਾ ਲਿਆ, ਜੋ ਉਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ। ਜੋ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਨਾ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੁਖੀ ਨੂੰ ਦਇਆ ਨਾਲ ਮਨਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਉਸਦੇ ਮਾਣ ਤੇ ਖੇਡ ਵਿਚ ਭੁੱਲੇ ਮਨ ਨੂੰ ਠੰਢ ਪਾਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਐਸਾ ਦੁੱਖ ਸਹਿਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਸੀ—ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਧਰਮਵਾਨਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦਿੱਤੀ।