ਇੱਕ ਵਾਰ ਧਰਤੀ ਦੇਵੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਕੋਲ ਆਈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਸੁਨਹਿਰੀ ਤੇ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਕੰਨੀਆਂ, ਵੈਜਯੰਤਿ ਮਾਲਾ, ਇਕ ਮਹਾਨ ਮਣੀ ਅਤੇ ਰਾਜਸੀ ਛਤਰੀ ਲੈ ਕੇ ਆਈ ਸੀ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਉਪਹਾਰ ਉਸਨੇ ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕੀਤੇ। ਫਿਰ, ਉਹ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪੂਜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਪੂਰੇ ਭਾਵ ਨਾਲ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ-ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ। ਭੂਮੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰਣ ਕਰਨ ਵਾਲੇ! ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਪਰਮ ਆਤਮਾ! ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ।" ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਕੰਵਲ-ਨਾਭੀ ਵਾਲੇ, ਕੰਵਲ-ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਕੰਵਲ-ਨੇਤ੍ਰ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਕੰਵਲ-ਚਰਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਵਧਾਇਆ, "ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਵਿਸ਼ਣੂ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ, ਆਦਿ ਬੀਜ, ਪੂਰਨ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ।" "ਜੋ ਅਜਨਮਾ ਹੋ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਅਨੰਤ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਦੇ ਆਤਮਾ, ਪਰਮ ਅਤੇ ਸਰਵ-ਵਿਆਪਕ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ।" ਉਸ ਨੇ ਆਗੇ ਆਖਿਆ, "ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਰਚਨਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਉੱਗਰ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਲਯ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਸਥਿਰਤਾ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਸਤੱਤ ਰੂਪ ਹੋ। ਸਮਾਂ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੇ ਪਰਮ ਪੁਰਖ—ਇਹ ਸਭ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਹੋ।