ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਦੋਂ ਨਰਕਾਸੁਰ ਦਾ ਸਿਰ, ਸੋਹਣੇ ਮੁਕਟ ਅਤੇ ਕੰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗਿਆ ਤਾਂ ਉਹ ਚਮਕ ਰਹਿਆ ਸੀ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਸਾਧੂਆਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀਆਂ ਨੇ "ਹਾਏ! ਵਧੀਆ ਕੀਤਾ!" ਆਖ ਕੇ ਮੁਕੁੰਦ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਤੇ ਉਸ 'ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਮਾਤਾ ਖ਼ੁਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਕੋਲ ਆਈ, ਉਹ ਸੋਨੇ ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਚਮਕਦਾਰ ਕੰਨ ਵਾਲੇ, ਵੈਜਯੰਤੀ ਮਾਲਾ, ਇਕ ਵੱਡਾ ਰਤਨ ਅਤੇ ਰਾਜਸੀ ਛਤਰ ਲੈ ਕੇ ਆਈ ਤੇ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਦੇਵੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਮਨ ਪੂਰੀ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਭੂਮੀ ਮਾਤਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ।" "ਕੰਵਲ-ਨਾਭੀ ਵਾਲੇ, ਕੰਵਲ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਕੰਵਲ-ਨੇਤ੍ਰਧਾਰੀ, ਤੇ ਕੰਵਲ-ਚਰਨ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ।" "ਭਗਵਾਨ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਵਿਸ਼ਣੂ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ, ਆਦਿ ਬੀਜ, ਪੂਰਨ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ।" "ਅਜਨਮਾ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਅਨੰਤ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਦੇ ਆਤਮਾ, ਪਰਮ ਅਤੇ ਸਰਵ-ਵਿਆਪਕ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ।" "ਅਜਨਮੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਰਚਨਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ ਤੁਸੀਂ ਸੰਘਰਸ਼ੀਲ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਸਥਿਰਤਾ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਸਤ੍ਵ ਹੋ, ਸਮਾਂ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੇ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਹੀ ਹੋ।" "ਪ੍ਰਭੂ, ਧਰਤੀ, ਪਾਣੀ, ਅੱਗ, ਹਵਾ, ਆਕਾਸ਼, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ, ਦੇਵਤੇ, ਮਨ, ਮਹੱਤੱਤੱਤ, ਜੋ ਕੁਝ ਚਲਦਾ ਜਾਂ ਅਚਲ ਹੈ, ਸਭ ਕੁਝ ਤੁਹਾਡੇ ਅਦ੍ਵੈਤ ਰੂਪ ਵਿਚ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਮੋਹ ਨਹੀਂ।" "ਇਹ ਤੁਹਾਡਾ ਪੁੱਤਰ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਕੰਵਲ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਲੈਣ ਲਈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ—ਆਪਣੇ ਕੰਵਲ ਹੱਥ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਸਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਰੱਖੋ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਭੂਮੀ ਮਾਤਾ ਵਲੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੇ ਤੇ ਨਿਮਰ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਸ਼ਵਾਸਨ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਸੋਨੇ-ਚਾਂਦੀ ਵਾਲੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਪਰਵেশ ਕੀਤਾ। ਉੱਥੇ ਹਰਿ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਧਰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਸੋਲਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਤੋਂ ਵੱਧ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀਆਂ ਕੈਦ ਕਰ ਰੱਖੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਰਾਜਿਆਂ ਤੋਂ ਛੁਡਵਾ ਲਿਆ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪੁਰਖ ਅੰਦਰ ਆਏ, ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ-ਚਾਹੇ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਚਾਹਣ ਲੱਗੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸਮਤ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਕੋਲ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ। ਹਰ ਇਕ ਨੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਆਖਿਆ: "ਕਾਸ਼ ਇਹ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਬਣ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰ ਲੈਣ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਰ ਇਕ ਨੇ ਆਪਣਾ ਦਿਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੁਆਰਕਾ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ, ਚਿੱਟੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨਾ ਕੇ, ਨੌਕਰ-ਚਾਕਰ, ਵੱਡੇ ਖਜ਼ਾਨੇ, ਰਥ, ਘੋੜੇ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਨਾਲ। ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਚੌਂਹ-ਦੰਦ ਵਾਲੇ, ਚਿੱਟੇ, ਤੇਜ਼ ਚਾਲ ਵਾਲੇ ਚੌਂਸਠ ਹਾਥੀਆਂ ਦਾ ਇੱਕ ਸਮੂਹ ਵੀ ਭੇਜਿਆ, ਜੋ ਏਰਾਵਤ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਤੋਂ ਸਨ। ਫਿਰ ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੇ ਮਹਲ ਗਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੰਨ-ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਅਦਿਤੀ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਇੰਦਰਾਣੀ ਸਮੇਤ ਉਸ ਦੀ ਆਦਰ-ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਪਤਨੀ ਦੀ ਇੱਛਾ 'ਤੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਪਾਰੀਜਾਤਾ ਦਾ ਵਿਰਖ ਜੜ੍ਹਾ, ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ, ਉਹ ਵਿਰਖ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਲੈ ਆਇਆ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇਹ ਵਿਰਖ ਸਤਭਾਮਾ ਲਈ ਉਸਦੇ ਘਰ-ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਲਗਾਇਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਆੰਗਣ ਦੀ ਸੋਭਾ ਵਧ ਗਈ। ਇਸ ਵਿਰਖ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਤੋਂ ਲੋਭੀ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਵੀ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਆ ਗਈਆਂ। ਸਤਭਾਮਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਸਤਕ ਦੇ ਕੋਨੇ ਨਾਲ ਅਚੂਤ ਦੇ ਚਰਨ ਛੁਹ ਕੇ ਨਮਨ ਕੀਤਾ ਤੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨਤਾ ਦੀ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਪੂਰੀ ਹੋਈ—ਪਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਅਹੰਕਾਰ ਦਾ ਹਨੇਰਾ ਕਿੰਨਾ ਡੂੰਘਾ ਹੈ! ਫਿਰ, ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ, ਅਡੋਲ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਜਿੰਨੀ ਲੋੜ ਸੀ, ਉਤਨੀਆਂ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਹਰ ਇਕ ਰਾਣੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਹਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਹ ਕਰ ਲਿਆ। ਉਹ ਹਰ ਰਾਣੀ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ, ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਤੁਲਨਾ ਨਾ ਹੋ ਸਕਣ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਖਰੇ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ, ਆਪਣੇ ਘਰ-ਗ੍ਰਹਿਸ਼ਤੀ ਵਾਂਗ ਹੀ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਉਂਦੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਰਾਣੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪਤੀ ਬਣਾਇਆ—ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਾਹ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿਕ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ—ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਵਧਦੀ ਪ੍ਰੀਤ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀਆਂ, ਮੁਸਕਾਨਾਂ, ਨਜ਼ਰਾਂ, ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਮਿਲਣ, ਖੇਡਾਂ, ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਤੇ ਲਾਜ ਨਾਲ। ਸੈਂਕੜੇ ਦਾਸੀਆਂ ਵੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀਆਂ—ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਆਉਣ ਤੇ ਸਵਾਗਤ, ਆਸਨ ਲਾਉਣ, ਪੂਜਾ, ਪੈਰ ਧੋਣ, ਪਾਨ, ਆਰਾਮ, ਪੱਖਾ ਝਲਣ, ਸੁਗੰਧਤ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਵਾਲ ਸਵਾਰਣ, ਸੈਜ ਬਣਾਉਣ, ਸਨਾਨ ਤੇ ਉਪਹਾਰ ਪੇਸ਼ ਕਰਨ ਵਰਗੀਆਂ ਸੇਵਾਵਾਂ ਕਰਦੀਆਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਉਨੰਜਾਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ 'ਪਾਰੀਜਾਤਾ ਵਿਰਖ ਲੈ ਜਾਣ ਤੇ ਨਰਕਾਸੁਰ ਮਾਰਨ' ਦਾ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਰਮਹੰਸਾਂ ਲਈ ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ ਮਹਾ ਪੁਰਾਣ ਦਾ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਅਧਿਆਇ ਹੈ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਬਾਦਰਾਯਣ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਭਾਈਸ਼ਮੀ (ਰੁਕਮਣੀ) ਆਪਣੇ ਪਤੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਆਚਾਰਯ, ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਹੇਲੀਆਂ ਸਮੇਤ ਪੱਖਾ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੈਜ ਉੱਤੇ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਖੇਡ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਚਨਾ, ਪਾਲਣਾ ਤੇ ਸੰਘਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਗੋਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮੇ ਸਨ। ਉਹ ਅੰਦਰੂਨੀ ਮਹਲ, ਮੋਤੀ ਦੀ ਲਟਕਦੀ ਮਾਲਾ, ਛਤਰੀ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਲਾਮਪਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਿੰਗਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਚੰਬੇ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੀ ਭਿਨਭਿਨਾਹਟ ਨਾਲ ਮਹਲ ਗੂੰਜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਚਾਨਣ ਦੀ ਚੰਨਣੀ ਖਿੜਕੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਅੰਦਰ ਆ ਰਹੀ ਸੀ। ਪਾਰੀਜਾਤਾ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਵਾਲੀਆਂ ਹਵਾਵਾਂ, ਚੰਦਨ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਅਤੇ ਅਗਰ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਮਹਲ ਮਹਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ, ਦੁੱਧੀ ਝੱਗ ਵਰਗੇ ਚਿੱਟੇ ਸੈਜ ਉੱਤੇ, ਰੁਕਮਣੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਹੇਲੀ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲਾ ਚਾਮਰ ਲੈ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਝਲਣ ਲੱਗੀ। ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਪਾਇਲਾਂ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਵੱਜਦੀਆਂ, ਹੱਥਾਂ 'ਚ ਅੰਗੂਠੀਆਂ, ਚੂੜੀਆਂ, ਤੇ ਚਾਮਰ ਸੀ, ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਮਾਲਾ ਸੀ ਜੋ ਚੋਲੀ ਹੇਠਾਂ ਲੁਕਿਆ ਕੇਸਰ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਕਮਰ ਉੱਤੇ ਕੀਮਤੀ ਕਰਧਨੀ ਸੀ। ਉਹ ਅਚੂਤ ਦੇ ਕੋਲ ਖਿੜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਹਰੀ ਨੇ, ਜੋ ਸੋਹਣੇ ਕੇਸ, ਕੰਨ ਵਾਲੇ, ਚਮਕਦੇ ਹਾਰ ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਉਸ ਸੁੰਦਰਤਾ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਹੀ ਮੂਰਤ ਸੀ। ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਮਿੱਠਾ ਮੁਸਕਾ ਕੇ ਬੋਲੇ: "ਕੁੰਵਰੀਏ, ਤੈਨੂੰ ਰਾਜਿਆਂ—ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ—ਨੇ ਚਾਹਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ, ਧਨ, ਸੋਭਾ, ਦਾਨਸ਼ੀਲਤਾ ਤੇ ਬਲ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਬਲ ਸਨ। ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਉਮੀਦਵਾਰਾਂ ਨੂੰ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਆਦਿਕ ਅਹੰਕਾਰੀ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਤੂੰ ਤੱਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਤੇਰੇ ਭਰਾ ਤੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਮੈਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਯੋਗ ਦਾ ਵਰ ਨਹੀਂ ਚੁਣਿਆ?" "ਸੁੰਦਰ ਭੌਂਹ ਵਾਲੀ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਲਈ, ਤਾਕਤਵਰਾਂ ਨੂੰ ਵੈਰੀ ਬਣਾ ਲਿਆ, ਤੇ ਰਾਜਸੀ ਆਸਨ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ।" "ਜਿਹੜੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰਾਹ ਅਣਜਾਣ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੋਂ ਹਟ ਗਏ ਹਨ, ਉਹ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਦੁੱਖ ਪਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।" "ਅਸੀਂ ਸਦਾ ਗਰੀਬ ਹਾਂ, ਤੇ ਗਰੀਬਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਪਿਆਰੇ ਹਾਂ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਧਨਵਾਨ ਔਰਤਾਂ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਚੁਣਦੀਆਂ।" "ਵਿਆਹ ਤੇ ਮਿੱਤਰਤਾ ਉਹਨਾਂ ਵਿਚ ਹੀ ਢੁਕਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ, ਜਨਮ, ਸ਼ਕਤੀ, ਸੋਭਾ ਤੇ ਮਾਣ-ਮਰਯਾਦਾ ਬਰਾਬਰ ਹੋਵੇ; ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲੇ ਵਿਚ ਕਦੇ ਨਹੀਂ।