ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਨਰਕਾਸੁਰ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਗਰੁੜ ਦੇ ਹਮਲੇ ਨਾਲ ਤਬਾਹ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਘਬਰਾਇਆ ਹੋਇਆ ਆਪਣੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਭੱਜਿਆ, ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਲੜਦਾ ਹੋਇਆ। ਜਦ ਉਹ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਧਰਤੀ-ਪੁੱਤਰ ਨਰਕਾਸੁਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਉਸਦੀ ਵਜਰ-ਮੁਸ਼ਲ ਵਾਪਸ ਟੁੱਟ ਗਈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੂੰ ਜਦੋਂ ਇਹ ਹਥਿਆਰ ਲੱਗਾ, ਉਹ ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਮਾਲਾ ਸੁੱਟੀ ਜਾਵੇ, ਐਸੇ ਅਡੋਲ ਰਹੇ। ਨਰਕਾਸੁਰ ਨੇ ਫਿਰ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਭਾਲਾ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਅਚੂਤ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ) ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦਾ ਯਤਨ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਉਸਦੇ ਹਥ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਆਪਣਾ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਚਲਾਇਆ ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਨਰਕਾਸੁਰ ਆਪਣੇ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਬੈਠਿਆ ਸੀ, ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਦਾ ਸਿਰ, ਜੋ ਸੋਹਣੇ ਮਕੁਟ ਤੇ ਕੁੰਡਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਦਿਆਂ ਚਮਕ ਉਠਿਆ। ਇਸ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ "ਵਾਹ! ਵਧਾਈ ਹੋਵੇ!" ਆਖ ਕੇ ਮੁਕੁੰਦ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਦੇਵੀ, ਸੋਨੇ ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਜੜੇ ਹੋਏ ਕੁੰਡਲ, ਵੈਜਯੰਤੀ ਮਾਲਾ, ਇਕ ਮਹਾਨ ਮਣੀ ਅਤੇ ਰਾਜਸੀ ਛਤਰੀ ਲੈ ਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਕੋਲ ਆਈ ਅਤੇ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਚੇਤਸ-ਨੰਦਨ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ) ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਜੋ ਦੇਵੀ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਸ੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਸਹਿਤ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ। ਭੂਮੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਸੰਖ, ਚੱਕਰ ਅਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰਣ ਕਰਨ ਵਾਲੇ! ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦੀ ਹਾਂ। ਹੇ ਕਮਲ-ਨਾਭੀ, ਹੇ ਕਮਲ-ਮਾਲਾ ਧਾਰੀ, ਹੇ ਕਮਲ-ਨੇਤ੍ਰ, ਹੇ ਕਮਲ-ਚਰਣ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਤ ਸਤ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਹੇ ਪਰਮ ਪੁਰਖ, ਹੇ ਆਦਿ ਬੀਜ, ਹੇ ਪਰਿਪੂਰਨ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਅਜਨਮਾ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟਿਕਰਤਾ, ਹੇ ਅਸੰਖ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ, ਹੇ ਸਭ ਦੇ ਅੰਤਰਯਾਮੀ ਤੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਕਦੇ-ਕਦੇ ਭਯੰਕਰ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਸੰਹਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਜਗਤ ਦੀ ਸਥਿਰਤਾ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸੱਤਵ ਗੁਣ ਹੋ, ਸਮਾਂ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ, ਅਤੇ ਪਰਮ ਪੁਰਖ—all ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਹੋ। ਧਰਤੀ, ਪਾਣੀ, ਅੱਗ, ਹਵਾ, ਆਕਾਸ਼, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ, ਦੇਵਤੇ, ਮਨ, ਮਹੱਤੱਤੱਤ—all ਜੋ ਚਲਦੇ ਤੇ ਨਾ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਅਦ੍ਵੈਤ ਸਰੂਪ, ਉਹ ਸਭ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਮੋਹ ਨਹੀਂ।" "ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ, ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੁਹਾਡੇ ਕਮਲ-ਚਰਣਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਸਰਣ ਲੈ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ, ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰਕੇ, ਆਪਣਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੱਥ, ਜੋ ਸਭ ਪਾਪ ਹਟਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖੋ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰੋ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਭੂਮੀ ਦੇਵੀ ਦੇ ਇੰਨੇ ਭਾਵੁਕ ਤੇ ਨਿਮਰ ਬਚਨਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਸ਼ਵਾਸਨ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਨਰਕਾਸੁਰ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਉਥੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਸੋਲਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਤੋਂ ਵੱਧ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀਆਂ ਵੇਖੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਰਕਾਸੁਰ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਾਜਿਆਂ ਤੋਂ ਛੀਨ ਕੇ ਕੈਦ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ। ਜਦ ਉਹ ਮਹਾਨ ਪੁਰਖ ਅੰਦਰ ਆਏ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਇਸ ਗੱਲ ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਈਆਂ ਤੇ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ ਕਿ "ਇਹੀ ਸਾਡਾ ਪਤੀ ਬਣੇ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰਨ।" ਹਰ ਇੱਕ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ-ਮੌਜੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਆਪਣਾ ਦਿਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਚੋਟੀ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਾ ਕੇ, ਸੇਵਕਾਂ, ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ, ਰਥ, ਘੋੜੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਖਜ਼ਾਨਿਆਂ ਸਮੇਤ ਦਵਾਰਕਾ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ। ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਚੌਂਸਠ ਚਿੱਤਰੇ, ਚਾਰ-ਦੰਦ ਵਾਲੇ, ਸਫੈਦ ਹਾਥੀ ਵੀ, ਜੋ ਏਰਾਵਤ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਭੇਜੇ। ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਗਏ, ਉਥੇ ਕੁੰਡਲ ਆਦਿਤੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰਾਣੀ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾਇਆ। ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਤੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਪਾਰਿਜਾਤ ਵਰਖ ਨੂੰ ਜੜ੍ਹ ਤੋਂ ਉਖਾੜਿਆ, ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ, ਉਹ ਦਰਖ਼ਤ ਆਪਣੀ ਨਗਰੀ ਲੈ ਆਏ। ਉਹ ਪਾਰਿਜਾਤ ਸਤਭਾਮਾ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਲਗਾਇਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਮੰਦਰ ਦੀ ਸੋਭਾ ਵਧ ਗਈ। ਉਸ ਦੇ ਸੁਗੰਧ ਲਈ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਆਈਆਂ। ਸਤਭਾਮਾ ਨੇ ਅਚੂਤ ਦੇ ਚਰਣਾਂ ਉੱਤੇ ਆਪਣੇ ਮਕੁਟ ਦੇ ਕੋਨੇ ਲਾ ਕੇ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ ਤੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਨ ਦਾ ਅੰਧਕਾਰ ਘੇਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਅਪਰਿਵਰਤਨਸ਼ੀਲ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਜਿੰਨੀ ਲੋੜ ਸੀ ਉਨ੍ਹੇ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਹਰ ਰਾਣੀ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਵਿਆਹ ਕਰ ਲਿਆ। ਉਹ ਹਰ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਹੀ ਲੀਲਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਆਮ ਘਰੇਲੂ ਜੀਵਨ ਵਾਂਗ ਰਹੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਰਾਣੀਆਂ ਨੇ, ਜੋ ਲਕਸ਼ਮੀਪਤੀ ਨੂੰ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਚੁੱਕੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਸਦਾ ਮਾਰਗ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿਕ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਵਧੀਕ ਪ੍ਰੀਤ ਅਤੇ ਆਨੰਦ ਨਾਲ, ਮੁਸਕਾਨ, ਨਜ਼ਰਾਂ, ਹੱਸ-ਖੇਡ, ਲਜਾ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ। ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਦਾਸੀਆਂ ਵੀ, ਕਦੇ ਮਿਲਣ, ਆਸਨ ਲਿਆਉਣ, ਪੂਜਾ, ਚਰਣ ਧੋਣ, ਪਾਨ, ਆਰਾਮ, ਪੱਖਾ ਕਰਨਾ, ਸੁਗੰਧਤ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਵਾਲ ਸਵਾਰਨਾ, ਖਟਿਆ ਲਾਉਣ, ਨ੍ਹਾਉਣ ਤੇ ਤੋਹਫੇ ਪੇਸ਼ ਕਰਨ ਆਦਿ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀਆਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, 'ਪਾਰਿਜਾਤ ਲੈ ਆਉਣ ਅਤੇ ਨਰਕਾਸੁਰ ਵਧ' ਵਾਲਾ ਉਨੱਠਵਾਂ ਅਧਿਆਇ, ਜੋ ਪਰਮਹੰਸਾਂ ਲਈ ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਵਿਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਪੂਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਅਗਲੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ, ਬਾਦਰਾਯਣ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਇਕ ਵਾਰੀ, ਭਾਈਸ਼ਮੀ (ਰੁਕਮਣੀ) ਆਪਣੇ ਪਤੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਆਚਾਰਯ, ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਹੇਲੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਪੰਖਾ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠੇ ਸਨ। ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਚਨਾ, ਪਾਲਨਾ ਤੇ ਸੰਹਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਗੋਵਾਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਕੁਟੰਬ ਦੀ ਰਾਖੀ ਲਈ ਆਏ ਸਨ। ਉਹ ਮਹਲ, ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਸਭ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮੋਤੀ ਦੀ ਲਟਕਣ, ਛਤਰ, ਰਤਨਾਂ ਦੀਆਂ ਦੀਵਟੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਜਾਸੁਮੀ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਫੁੱਲ, ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਤੇ ਚੰਨਣੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਜੜੀ ਜਾਲੀ ਵਾਲੀਆਂ ਖਿੜਕੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਅੰਦਰ ਆ ਰਹੀ ਸੀ। ਪਾਰਿਜਾਤ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਦੀ ਸੁਗੰਧੀ ਹਵਾ ਰਾਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਤੇ ਅਗਰ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਵੀ ਜਾਲੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਦੁੱਧ ਦੀ ਝੱਗ ਵਰਗੇ ਚਿੱਟੇ ਸੁੰਦਰ ਵਿਛੋਣੇ ਉੱਤੇ, ਰੁਕਮਣੀ ਜੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ, ਜਗਤਪਤੀ ਦੀ, ਆਰਤੀ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਹੇਲੀਆਂ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲਾ ਯਕ-ਪੁੱਛ ਦਾ ਪੱਖਾ ਲੈ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਠੰਡ ਪਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹਦੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨੂਂਹਲੇ, ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਅੰਗੂਠੀਆਂ, ਚੂੜੀਆਂ ਤੇ ਪੱਖਾ, ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਮਾਲਾ, ਜੋ ਉਸਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਹੇਠਾਂ ਲੁਕੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਦੇ ਕੇਸਰ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਕਮਰ 'ਤੇ ਕੀਮਤੀ ਬੇਲਟ, ਇਹ ਸਭ ਉਸਨੂੰ ਅਚੂਤ ਦੇ ਕੋਲ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣਾ ਬਣਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਤੇ ਜਿਸਨੇ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵਰਗਾ ਹੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ ਸੀ, ਹਰੀ ਜੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਘੁੰਘਰਾਲੇ ਵਾਲਾਂ, ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁੰਡਲ, ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਮਾਲਾ ਨਾਲ, ਮਿੱਠੀ ਮੁਸਕਾਨ ਸਹਿਤ, ਉਸਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਹੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਰਾਜੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀ, ਦੌਲਤ, ਸੋਭਾ, ਦਾਨ ਅਤੇ ਬਲ ਸੀ, ਉਹ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ। ਪਰ ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਨੂੰ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਵਰਗੇ ਅਹੰਕਾਰੀ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ, ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ। ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਤੇ ਭਰਾ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਹੱਥ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਜੋੜ ਦਾ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਚੁਣਿਆ?" "ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਭੌਹਾਂ ਵਾਲੀ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਛੁਪ ਗਈ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਦੁਸ਼ਮਣ ਬਣਾ ਕੇ, ਰਾਜਸੀ ਆਸਨ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ।