ਸੁਪਰਣਾ ਗਰੁੜ, ਆਪਣੇ ਪੰਖਾਂ ਨਾਲ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਵੱਜ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਗਰੁੜ ਨੇ ਆਪਣੀ ਚੋਚ, ਪੰਖ ਅਤੇ ਨੱਖਾਂ ਨਾਲ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਢੇਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਨਰਕਾਸੁਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਗਰੁੜ ਵੱਲੋਂ ਤਬਾਹ ਹੋਦੇ ਅਤੇ ਪੀੜ੍ਹਤ ਹੋਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ ਲੜਦਿਆਂ-ਲੜਦਿਆਂ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਨਰਕਾਸੁਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਹਰੀ ਨੂੰ ਵੱਜਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਸ ਦਾ ਵਜਰ ਹਰੀ ਵੱਲੋਂ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ; ਹਰੀ ਉੱਤੇ ਵਜਰ ਵੱਜਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਇਕ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਵੱਜਣ ਵਾਂਗ, ਕਦੇ ਡਰਿਆ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ ਨਰਕਾਸੁਰ ਨੇ ਬੇਸਮਝੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਬਰਛੀ ਚੁੱਕੀ, ਤਾਂ ਕਿ ਅਚੁਤ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕੇ; ਪਰ ਜਦ ਤਕ ਉਹ ਬਰਛੀ ਛੱਡ ਸਕਦਾ, ਹਰੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਰੇਸ਼ਮੀ ਚਕ੍ਰ ਨਾਲ, ਜੋ ਦੂਧ ਦੇ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਨਰਕਾਸੁਰ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਨਰਕਾਸੁਰ ਦਾ ਸਿਰ, ਜਿਸ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਕਾਨ-ਬਾਲੀਆਂ ਅਤੇ ਤਾਜ ਸੀ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਿਆ ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ; ਸਾਧੂ ਅਤੇ ਦੇਵ-ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ "ਵਾਹ! ਸ਼ਾਬਾਸ਼!" ਕਿਹਾ, ਮੁਕੁੰਦ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਉਸ 'ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰੀ। ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਦੇਵੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਕੋਲ ਆਈ, ਚਮਕਦਾਰ ਸੋਨੇ ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਬਾਲੀਆਂ, ਵੈਜਯੰਤੀ ਮਾਲਾ, ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਰਤਨ ਅਤੇ ਰਾਜਸੀ ਛਤਰੀ ਲੈ ਕੇ, ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰੀ। ਫਿਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਤ ਹੋਈ ਭੂਮੀ ਦੇਵੀ ਨੇ, ਰਾਜਾ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਭਰੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਭੂਮੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਸ਼ੰਖ, ਚਕ੍ਰ ਅਤੇ ਗਦਾ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ।" "ਕਮਲ-ਨਾਭੀ, ਕਮਲ-ਮਾਲਾ ਵਾਲੇ, ਕਮਲ-ਨੇਤ੍ਰ, ਕਮਲ-ਪਦ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" "ਭਗਵਾਨ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ, ਆਦਿ ਬੀਜ, ਪੂਰਨ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" "ਅਜਨਮਾ, ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਦੇ ਰਚਿਤਾ, ਅਸੀਮ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ, ਪਰਮ ਅਤੇ ਵਿਅਕਤ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" "ਅਜਨਮਾ ਸੁਆਮੀ, ਤੁਸੀਂ ਰਚਨਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋ ਤਾਂ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਵਿਸ਼ਵ ਦੀ ਸਥਿਰਤਾ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਸਤ੍ਵ ਹੋ, ਸਮਾਂ, ਪਦਾਰਥ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ—ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਸਭ ਹੋ।" "ਧਰਤੀ, ਪਾਣੀ, ਅੱਗ, ਹਵਾ, ਆਕਾਸ਼, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ, ਦੇਵ, ਮਨ, ਮਹਾਤੱਤਵ—ਜੋ ਵੀ ਚਲਦਾ ਜਾਂ ਅਚਲ ਹੈ, ਹੇ ਅਦ੍ਵੈਤ ਸੁਆਮੀ, ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਇਹ ਮੋਹ ਨਹੀਂ।" "ਇਹ ਤੁਹਾਡਾ ਪੁੱਤਰ, ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੁਹਾਡੇ ਕਮਲ-ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਆਇਆ ਹੈ, ਦੁਖ ਤੋਂ ਰਾਹਤ ਚਾਹਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ—ਆਪਣਾ ਕਮਲ-ਹਥ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਰੱਖੋ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਭੂਮੀ ਦੇਵੀ ਵਲੋਂ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਨਮਰਤਾ ਭਰੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਸ਼ਵਾਸਨ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਧਰਤੀ-ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਵਿਲਾਸ-ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।" ਉਥੇ ਹਰੀ ਨੇ ਸੋਲਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਤੋਂ ਵੱਧ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਦੇਖੀਆਂ, ਜੋ ਨਰਕਾਸੁਰ ਨੇ ਰਾਜਿਆਂ ਤੋਂ ਛੁਡਾ ਕੇ ਕੈਦ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ। ਜਦ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪੁਰਖ ਅੰਦਰ ਆਇਆ, ਉਹ ਮਹਿਲਾਵਾਂ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਚਾਹਣ ਲੱਗੀਆਂ—ਮਾਨੋ ਕਿਸਮਤ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਕੋਲ ਲਿਆ ਦਿੱਤਾ। "ਇਹ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਬਣੇ, ਤੇ ਰਚਿਤਾ ਇਸ ਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰੇ"—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਰ ਇੱਕ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਿਅਕਤ ਭਾਵ ਨਾਲ, ਆਪਣਾ ਮਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੁਵਾਰਕਾ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ, ਸੁਚਿੱਤ ਵਸਤ੍ਰਾਂ, ਸਹਾਇਕਾਂ, ਵੱਡੀ ਧਨ-ਦੌਲਤ, ਰਥਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਵਸਤੂਆਂ ਸਮੇਤ। ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਚੌਂਸਠ ਤੇਜ਼, ਚਾਰ-ਦੰਦ ਵਾਲੇ, ਚਿੱਟੇ ਹਾਥੀ, ਜੋ ਐਰਾਵਤ ਦੀ ਲਾਈਨ ਤੋਂ ਸਨ, ਵੀ ਭੇਜ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਦੇ ਅਸਥਾਨ 'ਤੇ ਗਿਆ, ਬਾਲੀਆਂ ਆਦਿਤੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰ ਅਤੇ ਇੰਦਰਾਣੀ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ। ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਪਾਰਿਜਾਤਾ ਰੁੱਖ ਉਖਾੜਿਆ, ਗਰੁੜ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰ ਸਮੇਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਉਹ ਰੁੱਖ ਆਪਣੀ ਸ਼ਹਿਰ ਲੈ ਆਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਪਾਰਿਜਾਤਾ ਨੂੰ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਦੇ ਘਰ-ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਲਗਾਇਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸੋਭਾ ਵਧ ਗਈ; ਅਤੇ ਮਧੁਰ ਵਾਸ ਲਈ ਲਾਲਚੀ ਭੌਂਰੇ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਲਗਾਤਾਰ ਪਿਛੇ ਕਰਦੇ ਆਏ। ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਨੇ, ਅਚੁਤ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤਾਜ ਦੇ ਸਿਰ ਨਾਲ ਛੂਹ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਈ—ਪਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਅਹੰਕਾਰ ਦਾ ਹਨੇਰਾ ਕਿੰਨਾ ਗਹਿਰਾ ਹੈ! ਫਿਰ, ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਅਚਲ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿੰਨੇ ਰੂਪ ਚਾਹੇ, ਧਾਰਨ ਕਰ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਹਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਹ ਲਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਅਦ੍ਵੈਤ, ਵੱਖ-ਵੱਖ, ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨਾਲ, ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਆਮ ਘਰ-ਵਾਲੇ ਵਾਂਗ, ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਉਂਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ—ਜਿਸ ਦੀ ਰਾਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ—ਉਹ ਮਹਿਲਾਵਾਂ, ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਵਧਦੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀਆਂ, ਹਾਸੇ, ਨਜ਼ਰਾਂ, ਸਨੇਹ, ਖੇਡ-ਬੋਲ ਅਤੇ ਲਜਾ ਨਾਲ। ਸੈਂਕੜੇ ਦਾਸੀਆਂ ਵੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀਆਂ—ਮੁਲਾਕਾਤ, ਆਸਨ, ਪੂਜਾ, ਪੈਰ ਧੋਣਾ, ਪਾਨ, ਆਰਾਮ, ਪੰਖਾ, ਸੁਗੰਧੀ ਮਾਲਾ, ਵਾਲ ਸਵਾਰਨਾ, ਵਿਛਾਉਣਾ, ਨ੍ਹਾਉਣਾ, ਅਤੇ ਭੇਟ ਪੇਸ਼ ਕਰਨਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, 'ਪਾਰਿਜਾਤਾ ਰੁੱਖ ਲੈ ਜਾਣਾ ਅਤੇ ਨਰਕਾਸੁਰ ਦਾ ਵਧ' ਨਾਮਕ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੀ ਉਣੰਜੀ ਚੌਪਾਈ, ਪਾਰਮਹੰਸਾਂ ਲਈ ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੀ ਪੂਰੀ ਹੋਈ। ਫਿਰ, ਬਾਦਰਾਯਣ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇੱਕ ਵਾਰ, ਭਾਈਸ਼ਮੀ (ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ) ਆਪਣੇ ਪਤੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਵਿਛਾਉਣ 'ਤੇ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਸਹੇਲੀਆਂ ਸਮੇਤ ਪੰਖਾ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਖੇਡ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਚਨਾ, ਸਥਿਤੀ ਤੇ ਪ੍ਰਲੈ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਯਾਦਵਾਂ ਵਿੱਚ ਗੋਆਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਵਜਨਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਜਨਮ ਲਿਆ। ਉਸ ਅੰਦਰੂਨੀ ਮਹਿਲ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਮੋਤੀ ਦੀ ਲਟਕਣੀ, ਛਤਰੀ, ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਦੀਵੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸੀ; ਜੈਸਮਿਨ ਦੇ ਫੁੱਲ, ਰੰਗੀਨ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਭੌਂਰਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਅਤੇ ਜਾਲੀਦਾਰ ਖਿੜਕੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਚਾਨਣੀ ਚਾਨਣ ਆਉਂਦੀ; ਪਾਰਿਜਾਤਾ ਦੀ ਬਾਗ ਦੀ ਸੁਗੰਧੀ, ਹਵਾ, ਅਤੇ ਅਗਰ ਦੀ ਧੂਪ ਜਾਲੀ ਰਾਹੀਂ ਆਉਂਦੀ; ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਦੁਧ ਫੇਨ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟੇ ਵਿਛਾਉਣ 'ਤੇ, ਭਾਈਸ਼ਮੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਸਹੇਲੀ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲਾ ਯਕ-ਪੰਖਾ ਲੈ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਪੰਖਾ ਕਰਕੇ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਗਜਰੇ, ਹੱਥਾਂ 'ਤੇ ਅੰਗੂਠੀਆਂ, ਚੂੜੀਆਂ, ਅਤੇ ਪੰਖਾ, ਗਲ ਵਿੱਚ ਕੇਸਰੀ ਰੰਗ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਮਾਲਾ, ਅਤੇ ਕਿੰਮਤੀ ਕਮਰਬੰਦ, ਉਹ ਅਚੁਤ ਦੇ ਕੋਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਹਰੀ ਨੇ, ਉਸ ਨੂੰ—ਸੌੰਦਰਯ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੀ ਮੂਰਤੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਖੇਡ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੀ ਆਈ—ਦੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਘੁੰਮਰ ਵਾਲੇ ਵਾਲ, ਬਾਲੀਆਂ, ਚਮਕਦਾਰ ਮਾਲਾ, ਅਤੇ ਹਾਸੇ-ਭਰੇ ਹੋਠਾਂ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: "ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਚਾਹਿਆ—ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਧਨ, ਸੋਭਾ, ਦਾਨ, ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਸੀ।" "ਤੁਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਪਤ੍ਰ-ਚਾਹਕਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਤੁਹਾਡਾ ਹੱਥ ਮੰਗਦੇ ਸਨ, ਨਕਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਆਦਿ ਅਹੰਕਾਰੀ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਤੱਕਰ ਦਿੱਤੀ; ਤੇਰੇ ਭਰਾ ਅਤੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ—ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਜੋੜ ਦੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਚੁਣਿਆ?" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਲੀਲਾ, ਨਰਕਾਸੁਰ ਦੇ ਵਧ, ਪਾਰਿਜਾਤਾ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ, ਰਾਜਕੁਮਾਰੀਆਂ ਦੀ ਮੁਕਤੀ, ਅਤੇ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਦੀ ਪਿਆਰ-ਭਰੀ ਸੇਵਾ, ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਵਡਿਆਈ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਅਨੰਤ ਵਿਲਾਸ-ਰੂਪ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਕਥਾ ਵਜੋਂ, ਪੂਰੀ ਹੋਈ।