ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਦੁਰਮਰਸ਼ਣ, ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਆਇਆ। ਉਸਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਆਪਣੇ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਵਾਲਾ ਬੱਦਲ ਉੱਤੇ ਸੂਰਜ। ਦੁਰਮਰਸ਼ਣ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਉੱਤੇ ਐਸਾ ਹਥਿਆਰ ਸੁੱਟਿਆ ਜੋ ਸੌ ਵਾਰਿਅਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਯੋਧੇ ਇਕੱਠੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਭਗਵਾਨ, ਗਦਾ ਦੇ ਮਹਾਨ, ਨੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਨਮੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਅਸਧਾਰਣ ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ, ਪੈਰ, ਸਿਰ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘੋੜੇ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਵੀ ਉਸ ਸਮੇਂ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ। ਕੁਰੂ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਜੋ ਵੀ ਹਥਿਆਰ ਅਤੇ ਅਸਤਰ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਸੁੱਟੇ, ਹਰੀ ਨੇ ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਅਤੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਵਾਲੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਸੁਪਰਨਾ, ਗਰੁੜ, ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੰਖਾਂ ਨਾਲ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਵਾਰਿਆ; ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਚੋਚ, ਪੰਖਾਂ ਅਤੇ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਨਰਕਾ, ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਜਦੋਂ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਗਰੁੜ ਦੇ ਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਤਬਾਹ ਹੋਈ ਵੇਖਿਆ, ਲੜਦਾ ਹੋਇਆ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਨਮੇ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਉੱਤੇ ਹਥਿਆਰ ਵਾਰਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਵਜਰ ਹਥਿਆਰ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ; ਉਸ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਵਾਰ ਹੋਣ 'ਤੇ ਵੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਡਰਿਆ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਫੁੱਲ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾਈ ਜਾਵੇ। ਫਿਰ, ਨਰਕਾ ਨੇ ਇੱਕ ਬੇਕਾਰ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਕੇ ਅਸੀਤਾ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਭਾਲਾ ਚੁੱਕਿਆ, ਪਰ ਉਸਦੇ ਸੁੱਟਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਹਰੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰੇਜ਼ਰ-ਧਾਰ ਵਾਲਾ ਚਕ੍ਰ ਸੁੱਟ ਕੇ, ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਨਰਕਾ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਦਾ ਸਿਰ, ਜੋ ਸੁੰਦਰ ਮਕਟ ਅਤੇ ਕੁੰਦਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਡਿੱਗਿਆ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀਆਂ ਨੇ “ਵਾਹ! ਸ਼ਾਬਾਸ਼!” ਕਿਹਾ ਅਤੇ ਮੁਕੁੰਦ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਧਰਤੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਕੋਲ ਆਈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਜਗਮਗਾਉਣ ਵਾਲੇ ਕੁੰਦਲ, ਵੈਜਯੰਤੀ ਮਾਲਾ, ਮਹਾਨ ਰਤਨ ਅਤੇ ਰਾਜਸੀ ਛਤਰੀ ਭੇਟ ਕੀਤੀ, ਇਹ ਸਭ ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਿਤ, ਧਰਤੀ ਦੇਵੀ ਨੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਮ-ਭਾਵ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹੋਈ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਭੂਮੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਸ਼ੰਖ, ਚਕ੍ਰ ਅਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਰੂਪ ਧਾਰਦੇ ਹੋ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ। ਕੰਵ-ਕਮਲ ਵਾਲੇ, ਕਮਲ-ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਕਮਲ-ਆਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਕਮਲ-ਪੈਰ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਭਗਵਾਨ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਪਰਮ ਪੁਰਸ਼, ਮੂਲ-ਬੀਜ, ਪੂਰਨ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਅਜਨਮਾ, ਵਿਸ਼ਵ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ, ਅਨੰਤ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ, ਪਰਮ ਅਤੇ ਵਿਆਪਕ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਅਜਨਮਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਰਚਨਾ ਕਰਨ ਲਈ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਧਾਰਦੇ ਹੋ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਸਥਿਰਤਾ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਸਤਵ-ਗੁਣ ਹੋ, ਸਮਾਂ, ਪਦਾਰਥ ਅਤੇ ਪਰਮ ਪੁਰਸ਼—ਇਹ ਸਭ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਹੋ। ਧਰਤੀ, ਪਾਣੀ, ਅੱਗ, ਹਵਾ, ਆਕਾਸ਼, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ, ਦੇਵਤਾ, ਮਨ, ਮਹਾਨ ਤੱਤ—ਜੋ ਕੁਝ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਨਹੀਂ ਚਲਦਾ, ਉਹ ਸਭ, ਏਕਤਾ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਡੀ ਅੰਦਰ, ਮਾਇਆ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਹ ਤੁਹਾਡਾ ਪੁੱਤਰ, ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੁਹਾਡੇ ਕਮਲ-ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਆਇਆ ਹੈ, ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ—ਤੁਾਡਾ ਕਮਲ-ਹਥ, ਜੋ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖੋ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਭੂਮੀ ਦੇਵੀ ਨੇ ਪੂਰਨ ਭਾਵ ਅਤੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਸ਼ਵਾਸਨ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਧਰਤੀ-ਜਨਮੇ ਦੀ ਵਿਲਾਸਿਤਾ ਭਰੀ ਹਵेली ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ।" ਹਰੀ ਨੇ ਉਥੇ ਸੋਲਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਤੋਂ ਵੱਧ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀਆਂ ਵੇਖੀਆਂ, ਜੋ ਧਰਤੀ-ਜਨਮੇ ਨੇ ਰਾਜਿਆਂ ਤੋਂ ਛੁਡਾ ਕੇ ਕੈਦ ਕਰ ਰੱਖੀਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਸਭ ਮਹਿਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਪੁਰਸ਼ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪਤੀ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸਮਤ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਲਿਆ ਹੋਵੇ। "ਇਹ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਬਣ ਜਾਵੇ, ਅਤੇ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਇਸ ਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰੇ"—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਰ ਇੱਕ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭਾਵ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਚੁਣ ਲਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਧਵਾਰਕਾ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ, ਨਿਰਮਲ ਵਸਤ੍ਰਾਂ, ਸੇਵਕਾਂ, ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ, ਰਥ, ਘੋੜੇ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਖਜਾਨਿਆਂ ਸਮੇਤ। ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਚੌਂ-ਦੰਦ ਵਾਲੇ, ਚਿੱਟੇ, ਤੇਜ਼ ਚਾਲ ਵਾਲੇ ਚੌਂ-ਸਠ ਹਾਥੀ, ਜੋ ਏਰਾਵਤ ਦੀ ਲਾਈਨ ਤੋਂ ਸਨ, ਭੇਜ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ, ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਘਰ ਜਾ ਕੇ, ਕੁੰਦਲ ਆਦਿਤੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ, ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਇੰਦਰਾਣੀ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਆਦਰ-ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੀ। ਪਤਨੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਤੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਪਾਰਿਜਾਤਾ ਰੁੱਖ ਉਖਾੜ ਕੇ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰ ਸਮੇਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਕੇ, ਉਹ ਰੁੱਖ ਆਪਣੀ ਸ਼ਹਿਰ ਲੈ ਆਏ। ਉਹ ਰੁੱਖ ਸਤਿਆਭਾਮਾ ਲਈ ਉਸਦੇ ਘਰ-ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਲਗਾਇਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਘਰ ਦੀ ਸੋਭਾ ਵਧ ਗਈ; ਅਤੇ ਪਾਰਿਜਾਤਾ ਦੇ ਮਹਕ ਲਈ ਮਧੂਮੱਖੀਆਂ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਆਈਆਂ। ਉਸਨੇ ਅਸੀਤਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਕਟ ਦੇ ਸਿਰ ਨਾਲ ਛੂਹ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਈ—ਅਫ਼ਸੋਸ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਅਹੰਕਾਰ ਦਾ ਅੰਧਕਾਰ ਕਿੰਨਾ ਗਹਿਰਾ ਹੈ! ਫਿਰ, ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਅਸਥਿਰ ਹੈ, ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ, ਜਿੰਨੇ ਰੂਪ ਚਾਹੀਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਮਹਿਲ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਰਚਾਇਆ। ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਅਦੁਤ, ਵੱਖ-ਵੱਖ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਆਪਣੇ ਪਤਨੀਆਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਰਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਆਮ ਗ੍ਰਹਸਥ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪਤਨੀਆਂ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਪਤੀ ਬਣਾਉਣ 'ਤੇ, ਜਿਸਦਾ ਰਸਤਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਉਹ ਮਹਿਲਾਵਾਂ, ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਵਧਦੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ, ਹਾਸਿਆਂ, ਨਜ਼ਰਾਂ, ਮਿਲਾਪ, ਖੇਡ-ਬੋਲੀਆਂ, ਅਤੇ ਲਜਾ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀਆਂ। ਸੈਂਕੜੇ ਦਾਸੀਆਂ ਵੀ, ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ—ਮਿਲਣ ਆਉਣਾ, ਆਸਨ ਦੇਣਾ, ਪੂਜਾ ਕਰਨਾ, ਪੈਰ ਧੋਣਾ, ਪਾਨ ਦੇਣਾ, ਵਿਸ਼ਰਾਮ, ਪੰਖਾ ਕਰਨਾ, ਸੁਗੰਧਤ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਵਾਲਾਂ ਦੀ ਸਜਾਵਟ, ਸੇਜ ਦੀ ਤਿਆਰੀ, ਇਸ਼ਨਾਨ, ਅਤੇ ਉਪਹਾਰ ਪ੍ਰਸਤੁਤ ਕਰਨਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਵਾਂਵੀਂ ਅਧਿਆਇ—"ਪਾਰਿਜਾਤਾ ਰੁੱਖ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਅਤੇ ਨਰਕਾ ਦਾ ਵਧ"—ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦਾ ਅੰਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਰਮਹੰਸਾਂ ਲਈ ਸ਼ਾਸਤਰ ਹੈ। ਬਾਦਰਾਯਣ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: "ਇਕ ਵਾਰੀ, ਭਾਈਸ਼ਮੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਲੰਗ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਬੈਠੇ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਸਾਥਣੀਆਂ ਸਮੇਤ ਪੰਖਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਸੇਵਾ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਖੇਡ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਚਨਾ, ਸੰਭਾਲ ਅਤੇ ਵਿਨਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਯਾਦਵਾਂ ਵਿੱਚ ਗੋ-ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਜਨਮ ਲਏ। ਉਸ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਿਲ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਮੋਤੀ ਦੀ ਲਟਕਣ, ਛਤਰੀ ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਦੀਆਂ ਦੀਆਂ ਲਾਈਟਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸੀ, ਜੈਸਮੀਨ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਖਿੜੀਆਂ, ਮਧੂਮੱਖੀਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਅਤੇ ਜਾਲੀ ਵਾਲੀਆਂ ਖਿੜਕੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਚਾਨਣੀ ਚਾਨਣ ਆਉਂਦੀ ਸੀ, ਪਾਰਿਜਾਤਾ ਬਾਗ ਦੀ ਮਹਕ ਵਾਲੀਆਂ ਹਵਾਵਾਂ, ਬਾਗਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ, ਅਤੇ ਅਗਰਵੁੱਡ ਦੀ ਧੂਪ ਜਾਲੀ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਦੁੱਧ ਦੀ ਝੱਗ ਵਰਗੇ ਚਿੱਟੇ ਅਤੇ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਪਲੰਗ ਉੱਤੇ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਭਾਈਸ਼ਮੀ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥਣੀ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਜਵਾਹਰਾਤਾਂ ਵਾਲਾ ਯਕ-ਪੁਛ ਦਾ ਪੰਖਾ ਲੈ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਦਾ ਪੰਖਾ ਕਰ ਕੇ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਪੈਰ ਪੈਰ ਚਲਦੀ, ਉਸਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਜਵਾਹਰਾਤਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਪਾਜੇਬਾਂ ਹੌਲ-ਹੌਲ ਚਮਕਦੀਆਂ, ਹੱਥਾਂ 'ਤੇ ਅੰਗੂਠੀਆਂ, ਚੂੜੀਆਂ, ਪੰਖਾ, ਗਲ 'ਤੇ ਮਾਲਾ, ਜੋ ਉਸਦੇ ਚੁਪੇ ਹੋਏ ਸਰੀਰ ਦੇ ਕੇਸਰੀ ਰੰਗ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਕਮਰ 'ਤੇ ਕੀਮਤੀ ਕਮਰਬੰਦ, ਉਹ ਅਸੀਤਾ ਦੇ ਪਾਸ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।