ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਪृथਵੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਰਕਾਸੁਰ ਨੇ ਜੰਗ ਲਈ ਆਪਣੇ ਸੱਤ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਯੋਧਿਆਂ—ਤਾਮ੍ਰ, ਅੰਤਰਿਕ्ष, ਸ਼੍ਰਵਣ, ਵਿਭਾਵਸੁ, ਵਸੁ, ਨਭਸਵਾਨ ਅਤੇ ਅਰੁਣ—ਨੂੰ ਪੀਠਾ ਨਾਂ ਦੇ ਸੈਨਾਪਤੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ ਭੇਜਿਆ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਯੋਧੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਹੋ ਕੇ, ਭਾਰੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਜੇਤਯ ਭਗਵਾਨ ਉੱਤੇ ਤੀਰ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਗਦਿਆਂ, ਭਾਲਿਆਂ, ਸ਼ੂਲਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਪਰ ਭਗਵਾਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਕਦੇ ਘਟਦੀ ਨਹੀਂ, ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਰੇਤ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਪੀਠਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਮੁਖੀ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਅਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ, ਬਾਂਹਾਂ, ਲੱਤਾਂ ਅਤੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਸਮੇਤ ਕੱਟ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯਮਲੋਕ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਰਕਾਸੁਰ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਹਰਾਇਆ ਗਿਆ। ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੁਰਮਰਸ਼ਣ, ਜੋ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚੋਂ ਉਪਜੇ ਹੋਏ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਲੈ ਕੇ ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਹਨ, ਬਿਲਕੁਲ ਐਸਾ ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲ ਉੱਤੇ ਸੂਰਜ। ਦੁਰਮਰਸ਼ਣ ਨੇ ਉੱਤੇ ਸੌ ਵਿਅਰਥ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹਥਿਆਰ ਸੁੱਟਿਆ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਯੋਧੇ ਇਕੱਠੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਗਦਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਮਾਹਿਰ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਨਰਕਾਸੁਰ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਹਥਿਆਰ, ਬਾਂਹਾਂ, ਰਾਨਾਂ, ਸਿਰਾਂ ਅਤੇ ਧੜਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ਜ, ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਹਥਿਆਰ ਯੋਧਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸੁੱਟੇ ਜਾਂਦੇ, ਹਰੀ ਆਪਣੇ ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਅਤੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਵਾਲੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੰਦੇ। ਇਸ ਸਮੇਂ ਗਰੁੜ, ਜੋ ਸੁਪਰਣ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਪਰਾਂ ਨਾਲ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਵੱਜਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਚੋਚ, ਪਰਾਂ ਅਤੇ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਨਰਕਾਸੁਰ, ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਹਾਰਦੇ ਅਤੇ ਗਰੁੜ ਵਲੋਂ ਪੀੜਤ ਦੇਖ ਕੇ, ਲੜਦੇ ਹੋਏ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਭੱਜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਨਰਕਾਸੁਰ ਨੇ ਭਗਵਾਨ ਉੱਤੇ ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਇਆ, ਪਰ ਉਹ ਵਜਰ ਭਗਵਾਨ ਉੱਤੇ ਅਸਰਹੀਣ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਵਜਰ ਭਾਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੱਗਾ, ਪਰ ਭਗਵਾਨ, ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਮਾਲਾ ਪੈਣ ਵਾਂਗ, ਬਿਲਕੁਲ ਨ ਡਗਮਗਾਏ। ਨਰਕਾਸੁਰ ਨੇ ਫਿਰ ਭਾਲਾ ਚੁੱਕਿਆ ਕਿ ਅਚੁਤ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇ, ਪਰ ਹਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰੇਜ਼ਰ-ਧਾਰ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਉੱਡਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਦ ਉਹ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਸਿਰ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਕੁੰਡਲਾਂ ਅਤੇ ਮੋਹਕ ਮੁਕੁਟ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਕੇ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਦੇਵਤੇ "ਵਾਹ! ਵਧਾਈ!" ਆਖਦੇ ਹੋਏ ਮੁਕੁੰਦ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਧਰਤੀ, ਸੋਨੇ ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਚਮਕਦਾਰ ਕੁੰਡਲ, ਵੈਜਯੰਤੀ ਮਾਲਾ, ਮਹਾਨ ਮਣੀ ਅਤੇ ਰਾਜਸੀ ਛਤਰੀ ਲੈ ਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਕੋਲ ਆਈ ਅਤੇ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜੀ ਜਾਂਦੀ ਭੂਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਮਨ ਵਿਚ ਪੂਰਨ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰੀ। ਭੂਮੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ ਅਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰੀ; ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ। ਕਮਲ-ਨਾਭੀ ਵਾਲੇ, ਕਮਲ-ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਕਮਲ-ਨੇਤਰ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਕਮਲ-ਚਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਭਗਵਾਨ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਵਿਸ਼ਣੁ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ, ਮੂਲ ਬੀਜ, ਪੂਰਨ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ। ਅਜਨਮਾ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਅਣੰਤ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਦੇ ਆਤਮਾ, ਸਰਵ-ਵਿਆਪਕ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ।" "ਹੇ ਅਜਨਮਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਰਚਨਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋ ਤਾਂ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਸੰਹਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋ; ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਸਥਿਰਤਾ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਸਤਵਗੁਣ ਹੋ। ਸਮਾਂ, ਪਦਾਰਥ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ—ਇਹ ਸਭ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਹੋ। ਧਰਤੀ, ਪਾਣੀ, ਅੱਗ, ਹਵਾ, ਆਕਾਸ਼, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ, ਦੇਵਤੇ, ਮਨ, ਮਹੱਤੱਤੱਤ—all that moves and does not move—ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਚ ਕੋਈ ਮੋਹ ਨਹੀਂ।" "ਇਹ ਤੁਹਾਡਾ ਪੁੱਤਰ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਲੈ ਕੇ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਮੰਗ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਇਸ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰੋ—ਆਪਣਾ ਪਵਿੱਤਰ, ਪਾਪ-ਨਾਸ਼ਕ ਚਰਨ-ਕਮਲ ਇਸਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖੋ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਭੂਮੀ ਦੇ ਵਿਨਮ੍ਰ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਭਰੇ ਬਚਨਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਸ਼ਵਾਸਨ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਨਰਕਾਸੁਰ ਦੇ ਵਿਭਵਸ਼ਾਲੀ ਮਹਲ ਵਿਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਉਥੇ, ਹਰੀ ਨੇ ਸੋਲਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀਆਂ ਦੇਖੀਆਂ, ਜੋ ਨਰਕਾਸੁਰ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਾਜਿਆਂ ਤੋਂ ਜਿੱਤ ਕੇ ਕੈਦ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਪੁਰਖ ਅੰਦਰ ਆਏ, ਤਦ ਉਹ ਸਭ ਔਰਤਾਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਈਆਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪਤੀ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸਮਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਥੇ ਲੈ ਆਈ ਹੋਵੇ। ਹਰ ਇੱਕ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚਿਆ, "ਕਾਸ਼ ਇਹ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਬਣ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਵੀ ਇਹ ਗੱਲ ਮਨ ਲੈਣ," ਅਤੇ ਹਰ ਇੱਕ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਅਰਪਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚਿੱਟੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਾ ਕੇ, ਨੌਕਰ-ਚਾਕਰ, ਵੱਡੀਆਂ ਧਨ-ਦੌਲਤ, ਰਥ, ਘੋੜੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵਿਭਵ ਸਮੇਤ ਦੁਆਰਕਾ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ। ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਚੌਂਸਠ ਤੇਜ਼, ਚਾਰ-ਦੰਦ ਵਾਲੇ, ਸਫੈਦ ਹਾਥੀ, ਜੋ ਏਰਾਵਤ ਦੀ ਵੰਸ਼ੀ ਸੀ, ਵੀ ਭੇਜੇ। ਫਿਰ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਦੇ ਘਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਕੁੰਡਲ ਆਦਿਤੀ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕੀਤੇ। ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਇੰਦਰਾਣੀ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਆਦਰ-ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤੀ। ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੀ ਇੱਛਾ 'ਤੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਪਾਰਿਜਾਤ ਦਾ ਵਿਰਖ ਉਖਾੜ ਕੇ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਕੇ, ਉਹ ਵਿਰਖ ਆਪਣੀ ਨਗਰੀ ਲੈ ਆਏ। ਉਸ ਪਾਰਿਜਾਤ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਤਭਾਮਾ ਲਈ ਉਸਦੇ ਘਰ-ਬਾਗ ਵਿਚ ਲਗਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਘਰ ਦੀ ਸੋਭਾ ਵਧ ਗਈ। ਉਸ ਵਿਰਖ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਦੇ ਲਾਲਚੀ ਭੌਰੇ ਵੀ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਆ ਗਏ। ਸਤਭਾਮਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੁਕੁਟ ਦੇ ਕੋਨੇ ਨਾਲ ਅਚੁਤ ਦੇ ਚਰਨ ਛੂਹ ਕੇ ਨਮਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ—ਪਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਅਹੰਕਾਰ ਦਾ ਹਨੇਰਾ ਕਿੰਨਾ ਡੂੰਘਾ ਹੈ! ਫਿਰ, ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ, ਅਪਰਿਵਰਤਨਸ਼ੀਲ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਜਿੰਨੀ ਔਰਤਾਂ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾ ਦੇ ਹਰ ਇਕ ਮਹਲ ਵਿਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰ ਲਿਆ। ਉਹ ਹਰ ਘਰ ਵਿਚ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਅਦੁੱਤੀ ਅਤੇ ਅਤੁੱਲ, ਆਪਣੇ ਸਹਚਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਵਿਹਾਰ ਕਰਦੇ, ਬਿਲਕੁਲ ਐਸਾ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਘਰਵਾਰਾ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਰਾਣੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਮਿਲੇ, ਜਿਸ ਦਾ ਰਸਤਾ ਤਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿਕ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਵਧਦੀ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ, ਹੰਸੀਆਂ, ਨਜ਼ਰਾਂ, ਮਿਲਾਪ, ਪ੍ਰੇਮ-ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਅਤੇ ਲਾਜ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਨੌਕਰਾਣੀਆਂ ਵੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀਆਂ—ਜਿਵੇਂ ਮਿਲਣ ਆਉਣ, ਆਸਨ ਦੇਣਾ, ਪੂਜਾ, ਚਰਨ ਧੋਣਾ, ਪਾਨ, ਆਰਾਮ, ਪੰਖਾ ਕਰਨਾ, ਸੁਗੰਧੀ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਵਾਲ ਸਵਾਰਨਾ, ਸੇਜ ਲਗਾਉਣਾ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਾਉਣਾ ਅਤੇ ਉਪਹਾਰ ਪੇਸ਼ ਕਰਨਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਉਨੱਠਵੀਂ ਅਧਿਆਇ 'ਪਾਰਿਜਾਤ ਹਰਨ ਅਤੇ ਨਰਕਾਸੁਰ ਵਧ' ਦਾ ਸੰਪੂਰਨ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ, ਬਾਦਰਾਯਣ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਇਕ ਵਾਰ, ਭਾਇਸ਼ਮੀ (ਸਤਭਾਮਾ) ਆਪਣੇ ਪਤੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਆਚਾਰਯ, ਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਸਹਚਰੀਆਂ ਨਾਲ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਸੇਜ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਹੋਏ, ਪੱਖਾ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਲੀਲਾ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਚਨਾ, ਪਾਲਣਾ ਤੇ ਸੰਹਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਗੋਆਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਲਈ ਜਨਮੇ। ਉਹ ਅੰਦਰੂਨੀ ਮਹਲ, ਮੋਤੀ ਦੀ ਲਟਕਦੀ ਮਾਲਾ, ਛਤਰੀ ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਦੀਵਤੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਮਹਲ ਵਿਚ ਚੰਪਾ ਦੇ ਫੁੱਲ, ਜੈਸਮਿਨ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਭੌਰਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਅਤੇ ਜਾਲੀਦਾਰ ਖਿੜਕੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਆਉਂਦੀ ਸ਼ੁੱਧ ਚੰਦਨੀ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਸੀ। ਪਾਰਿਜਾਤ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਦੀ ਸੁਗੰਧੀ ਵਾਲੀਆਂ ਹਵਾਵਾਂ, ਅਤੇ ਅਗਰ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਵੀ ਜਾਲੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਮਹਲ ਵਿਚ ਆ ਰਹੀ ਸੀ।