ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਤਿੰਨ-ਮੂੰਹਾ ਹਥਿਆਰ ਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਹਰੀ ਨੇ ਤਿੰਨ-ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਦੋ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੂਰਾ ਦੇ ਮੂੰਹਾਂ ਵਿੱਚ ਤੀਰ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ। ਮੂਰਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਗਦਾ ਉੱਠਾ ਕੇ ਹਰੀ ਵੱਲ ਸੁੱਟਿਆ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਗਦਾ ਆਈ, ਗਦਿਆਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ। ਅਜੈ ਹਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਉੱਠਾ ਕੇ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਮੂਰਾ ਦੇ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਮੂਰਾ, ਜਿਸਦੇ ਸਿਰ ਨਹੀਂ ਰਹੇ, ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਉਹ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਦਾ ਚੋਟੀ ਵੱਢ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ। ਉਸਦੇ ਸੱਤ ਪੁੱਤਰ, ਪਿਤਾ ਦੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਗੁੱਸੇ, ਬਦਲਾ ਲੈਣ ਲਈ ਉੱਠ ਖੜੇ ਹੋਏ। ਤਾਮਰਾ, ਅੰਤਰਿਕਸ਼, ਸ਼੍ਰਵਣ, ਵਿਭਾਵਸੁ, ਵਸੁ, ਨਭਸਵਾਨ ਅਤੇ ਅਰੁਣਾ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਸੱਤਾਂ ਨੇ ਪੀਠਾ ਨੂੰ ਸੈਨਾਪਤੀ ਬਣਾਇਆ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਹੋ ਕੇ, ਧਰਤੀ-ਪੁਤ੍ਰ ਵਲੋਂ ਭੇਜੇ ਗਏ, ਲੜਾਈ ਲਈ ਆਗੇ ਵਧੇ। ਉਹ ਅਜੈ ਹਰੀ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਤੀਰ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਗਦੇ, ਭਾਲੇ, ਜੈਵਲਿਨ ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਸੁੱਟੇ। ਭਗਵਾਨ, ਜਿਸਦੀ ਤਾਕਤ ਕਦੇ ਘਟਦੀ ਨਹੀਂ, ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ ਹਰੀ ਨੇ ਪੀਠਾ ਸਮੇਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਚੱਕਰ ਅਤੇ ਤੀਰ ਸੁੱਟੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ, ਬਾਹਾਂ, ਲੱਤਾਂ ਅਤੇ ਬਰਚੀਆਂ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯਮਲੋਕ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਰਤੀ-ਪੁਤ੍ਰ ਨਰਕਾਸੁਰ ਹਾਰ ਗਿਆ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੁਰਮਰਸ਼ਣ, ਜੋ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਉਪਜੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰਦਾ ਆਇਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਬਿਜਲੀ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲ ਉੱਤੇ ਸੂਰਜ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਉਸਨੇ ਸੌ-ਕਤਲ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹਥਿਆਰ ਸੁੱਟਿਆ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਯੋਧੇ ਇਕੱਠੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਭਗਵਾਨ, ਗਦਿਆਂ ਦੇ ਵੱਡੇ, ਨੇ ਧਰਤੀ-ਪੁਤ੍ਰ ਦੀ ਫੌਜ ਉੱਤੇ ਅਸਿਧਾਰ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਮਾਰੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥ, ਪੱਟ, ਸਿਰ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘੋੜੇ ਅਤੇ ਹਾਥੀ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ। ਹੇ ਕੁਰੁ-ਵੰਸ਼ੀ, ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਹਥਿਆਰ ਅਤੇ ਅਸਤਰ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਸੁੱਟੇ, ਹਰੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਅਤੇ ਤਲਵਾਰ ਵਾਲੇ ਸ਼ੈਫ਼ਟ ਨਾਲ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਗਰੁੜ, ਜਿਸਨੂੰ ਸੁਪਰਣਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਪੰਖਾਂ ਨਾਲ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਵੱਜ ਕੇ ਮਾਰਦਾ ਹੈ; ਉਸਦੇ ਚੰਢ, ਪੰਖ ਅਤੇ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਹਾਥੀ ਮਾਰੇ ਗਏ। ਨਰਕਾਸੁਰ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਲੜਾਈ ਕਰਦਿਆਂ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਜਦ ਉਹ ਦੇਖਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸਦੀ ਫੌਜ ਗਰੁੜ ਵੱਲੋਂ ਤਬਾਹ ਹੋ ਚੁਕੀ ਹੈ। ਨਰਕਾਸੁਰ ਨੇ ਹਰੀ ਉੱਤੇ ਹਥਿਆਰ ਸੁੱਟਿਆ, ਪਰ ਵਜਰ-ਹਥਿਆਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ; ਹਰੀ ਨੂੰ ਜਦ ਇਹ ਵੱਜਿਆ, ਉਹ ਹਿਲਿਆ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਮਾਲਾ ਪਾ ਕੇ ਵੱਜਿਆ ਜਾਵੇ। ਨਰਕਾਸੁਰ ਨੇ ਬੇਕਾਰ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਕੇ ਅਚੁਤ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਭਾਲਾ ਚੁੱਕ ਲਿਆ, ਪਰ ਹਰੀ ਨੇ ਚਾਕੂ-ਧਾਰ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਦ ਉਹ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਸਿਰ, ਜੋ ਕੁੰਦਲਾਂ ਅਤੇ ਸੋਹਣੇ ਮਕੁਟ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸੀ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਿਆ, ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਸੀ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ "ਵਾਹ! ਸ਼ਾਬਾਸ!" ਕਹਿੰਦੇ ਹੋਏ ਮੁਕੁੰਦ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਧਰਤੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਕੋਲ ਆਈ, ਸੋਨੇ ਅਤੇ ਮਣੀਆਂ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਕੁੰਦਲ, ਵੈਜਯੰਤੀ ਮਾਲਾ, ਵੱਡਾ ਰਤਨ, ਅਤੇ ਰਾਜਸੀ ਛਤਰੀ ਲੈ ਕੇ, ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਿਤ, ਉਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੀ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਮਨ ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਾ ਹੋਇਆ। ਭੂਮੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ ਅਤੇ ਗਦਾ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ।" "ਕੰਵਲੇ-ਨਾਭੀ ਵਾਲੇ, ਕੰਵਲੇ-ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਕੰਵਲੇ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਕੰਵਲੇ-ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਲਾਮ।" "ਭਗਵਾਨ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਵਿਸ਼ਣੂ, ਪਰਮ ਪੁਰਸ਼, ਮੂਲ ਬੀਜ, ਪੂਰਨ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ।" "ਅਜਨਮਾ, ਵਿਸ਼ਵ ਦਾ ਰਚੈਤਾ, ਅਸੀਮ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ, ਪਰਮ ਅਤੇ ਵਿਆਪਕ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ।" "ਤੁਸੀਂ, ਅਜਨਮਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਰਚਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ ਤਾਂ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਵਿਸ਼ਵ ਦੀ ਸਥਿਰਤਾ ਲਈ ਸਤਵ ਰੂਪ ਹੋ, ਸਮਾਂ, ਪਦਾਰਥ ਅਤੇ ਪਰਮ ਪੁਰਸ਼—ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਸਭ ਹੋ।" "ਧਰਤੀ, ਪਾਣੀ, ਅੱਗ, ਹਵਾ, ਆਕਾਸ਼, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ, ਦੇਵ, ਮਨ ਅਤੇ ਮਹੱਤ—ਜੋ ਕੁਝ ਚਲਦਾ ਜਾਂ ਨਹੀਂ ਚਲਦਾ, ਹੇ ਅਦਵੈਤ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਇਹ ਮੋਹ ਨਹੀਂ।" "ਇਹ ਤੁਹਾਡਾ ਪੁੱਤਰ, ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੁਹਾਡੇ ਕੰਵਲੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਓਟ ਲੈ ਕੇ, ਦੁਖ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਆਪਣਾ ਕੰਵਲਾ ਹੱਥ ਰੱਖੋ, ਜੋ ਸਭ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਭੂਮੀ ਵੱਲੋਂ ਐਸਾ ਨਮਰਤਾ ਅਤੇ ਭਕਤੀ ਭਰਿਆ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਸ਼ਵਾਸਨ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਧਰਤੀ-ਪੁਤ੍ਰ ਦੇ ਵਿਭਵ-ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ।" ਉਥੇ ਹਰੀ ਨੇ ਧਰਤੀ-ਪੁਤ੍ਰ ਵੱਲੋਂ ਫੜੀਆਂ ਸੋਲ੍ਹ ਹਜ਼ਾਰ ਤੋਂ ਵੱਧ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀਆਂ ਦੇਖੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਰਾਜਿਆਂ ਤੋਂ ਬਚਾ ਕੇ ਲਿਆ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ ਅੰਦਰ ਆਇਆ, ਉਹ ਸਤੀਆਂ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣਾ ਚੁਣਿਆ ਪਤੀ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸਮਤ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਲਈ ਲਿਆ ਹੋਵੇ। "ਇਹ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਬਣ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰੇ"—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਰ ਇਕ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਪਤੀ ਮੰਨਿਆ। ਉਸਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਵਸਤ੍ਰਾਂ, ਸੇਵਕਾਂ, ਵੱਡੀਆਂ ਦੌਲਤਾਂ, ਰਥਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਧਨ-ਸਮਾਨ ਸਮੇਤ, ਦੁਵਾਰਕਾ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ। ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਚੌਂ-ਦੰਦ ਵਾਲੇ, ਚਿੱਟੇ, ਤੇਜ਼ ਚੱਲਣ ਵਾਲੇ ਚੌਂ-ਸਠ ਹਾਥੀਆਂ, ਜੋ ਐਰਾਵਤ ਦੀ ਲਾਈਨ ਤੋਂ ਸੀ, ਭੇਜ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੇ ਘਰ ਜਾ ਕੇ, ਕੁੰਦਲ ਆਦਿਤੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ, ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰਾਣੀ ਨੇ ਉਸਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਤੇ, ਉਸਨੇ ਪਾਰੀਜਾਤਾ ਰੁੱਖ ਉਖਾੜ ਕੇ, ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਲਿਆਇਆ। ਉਹ ਰੁੱਖ ਸਤਯਭਾਮਾ ਲਈ ਉਸਦੇ ਘਰ-ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਲਗਾਇਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਸੋਭਾ ਵਧੀ, ਅਤੇ ਮਧੁ-ਲੋਭੀ ਮੱਖੀਆਂ ਉਸਦੀ ਮਹਿਕ ਪਿੱਛੇ ਹਵਨ ਤੋਂ ਆਈਆਂ। ਉਸਨੇ ਅਚੁਤ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਕੁਟ ਦੇ ਸਿਰ ਨਾਲ ਛੂਹ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੱਡਾ ਪ੍ਰਭੂ ਪੂਰਨ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਅਹੰਕਾਰ ਦਾ ਅੰਧਕਾਰ ਕਿੰਨਾ ਗਹਿਰਾ ਹੈ! ਫਿਰ, ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਅਪਰਿਵਰਤਨਸ਼ੀਲ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿੰਨੀ ਲੋੜ ਸੀ ਉਤਨੀ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਸਤੀਆਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਹਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਹ ਲਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਵੱਖ-ਵੱਖ, ਅਤੇ ਅਦਵੈਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਰਹੇ, ਆਪਣੀ ਇਛਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ, ਜਿਵੇਂ ਆਮ ਘਰ-ਵਾਲਾ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਲਕਸ਼ਮੀ-ਪਤੀ ਨੂੰ ਪਤੀ ਬਣ ਕੇ, ਜਿਸਦਾ ਮਾਰਗ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਉਹ ਸਤੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਵਧਦੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਹਾਸੇ, ਨਜ਼ਰਾਂ, ਸੰਗਤ, ਖੇਡਾਂ, ਸ਼ਰਮ ਅਤੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀਆਂ। ਸੈਂਕੜੇ ਦਾਸੀਆਂ ਵੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀਆਂ: ਮਿਲਣ ਲਈ ਜਾਣਾ, ਆਸਨ ਦੇਣਾ, ਪੂਜਾ ਕਰਨਾ, ਪੈਰ ਧੋਣਾ, ਪਾਨ ਦੇਣਾ, ਆਰਾਮ, ਪੰਖਾ ਕਰਨਾ, ਸੁਗੰਧ ਮਾਲਾ, ਵਾਲ ਸਵਾਰਨਾ, ਸੇਜ ਤਿਆਰ ਕਰਨਾ, ਨ੍ਹਾਉਣਾ, ਤੇ ਭੇਟ ਦੇਣਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, 'ਪਾਰੀਜਾਤਾ ਰੁੱਖ ਲੈਣ ਅਤੇ ਨਰਕਾਸੁਰ ਵਧ' ਚੌਂਵੰਜਾ ਅਧਿਆਇ, ਭਾਗਵਤ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦਾ, ਪੂਰਨ ਹੋਇਆ। ਸ਼੍ਰੀ ਬਾਦਰਾਯਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਇਕ ਵਾਰ, ਭਾਈਸ਼ਮੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਹੇਲੀਆਂ ਸਮੇਤ ਪੰਖਾ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਉਸਦੇ ਆਪਣੇ ਸੇਜ ਤੇ ਬੈਠੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ, ਜੋ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਚਨਾ, ਪਾਲਣਾ ਤੇ ਪ੍ਰਲੈ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਯਾਦਵਾਂ ਵਿੱਚ ਗੋਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਜਨਮ ਲਿਆ ਸੀ।