ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਕਥਾ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੈ: ਜਦੋਂ ਗਰੁੜ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪੰਜ ਮੂੰਹਾਂ ਵਾਲੇ ਮੁਰਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸੁੱਟਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਡੰਘੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੇ ਸਾਰਾ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਗੂੰਜ ਉਠਿਆ। ਤਿੰਨ ਫਾਂਗਾਂ ਵਾਲਾ ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਜਦ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਆ ਡਿੱਗਿਆ, ਤਾਂ ਹਰੀ ਨੇ ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਵਾਲੇ ਦੋ ਬਾਣ ਮਾਰ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਮੁਰਾ ਦੇ ਮੂੰਹਾਂ ਵਿੱਚ ਤੀਰ ਵੱਜੇ। ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਮੁਰਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਗਦਾ ਸੁੱਟਿਆ, ਪਰ ਗਦਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਅਜਿੱਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਮੁਰਾ ਦੇ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਸਿਰ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਜਦ ਮੁਰਾ ਦੀ ਜਾਨ ਨਿਕਲ ਗਈ, ਉਹ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਵਜ੍ਹੋਂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵੱਢੀ ਜਾਵੇ। ਉਸ ਦੇ ਸੱਤ ਪੁੱਤਰ—ਤਾਮ੍ਰ, ਅੰਤਰਿਕਸ਼, ਸ਼੍ਰਵਣ, ਵਿਭਾਵਸੁ, ਵਸੁ, ਨਭਸਵਾਨ ਅਤੇ ਅਰੁਣ—ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਪੀਠਾ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਕਰਕੇ, ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ ਜੰਗ ਲਈ ਆਏ। ਉਹ ਸਭ ਧਰਤੀ-ਪੁੱਤਰ ਨਰਕਾਸੁਰ ਵਲੋਂ ਭੇਜੇ ਗਏ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜਦ ਅਜਿੱਤ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਤੀਰ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਗਦਿਆਂ, ਭਾਲਿਆਂ, ਸ਼ੂਲਾਂ ਆਦਿ ਹਥਿਆਰ ਸੁੱਟੇ, ਤਾਂ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਚੀਰ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ, ਚਲਦੇ ਚੱਕਰ ਅਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਪੀਠਾ ਸਮੇਤ ਉਹਨਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰ, ਬਾਂਹਾਂ, ਲੱਤਾਂ ਅਤੇ ਕਵਚ ਵੱਢ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਯਮਲੋਕ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਰਤੀ-ਪੁੱਤਰ ਨਰਕਾ ਹਰਾਇਆ ਗਿਆ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੁਰਮਰਸ਼ਣ, ਜੋ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਲੈ ਕੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲ ਉੱਤੇ ਸੂਰਜ। ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਹਥਿਆਰ ਸੁੱਟਿਆ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਯੋਧੇ ਇਕੱਠੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਤਿੱਖੇ ਤੇ ਅਸਧਾਰਣ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ-ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਫੌਜ ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਕੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹੱਥ, ਪੈਰ, ਸਿਰ ਤੇ ਧੜ ਵੱਢ ਦਿੱਤੇ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਹੇ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ੀ, ਜੋ ਵੀ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਅਸਤਰ-ਸ਼ਸਤਰ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੇ ਸੁੱਟੇ, ਹਰੀ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਤੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਢ ਦਿੱਤਾ। ਸੁਪਰਣ ਗਰੁੜ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੰਖਾਂ ਨਾਲ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਆਪਣੇ ਚੰਚ ਤੇ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਨਰਕਾ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਦੇ ਨਾਸ ਹੋਣ ਤੇ ਗਰੁੜ ਦੀ ਤਕਲੀਫ਼ ਦੇਖ ਕੇ, ਲੜਦਾ ਹੋਇਆ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਨਰਕਾ ਨੇ ਭਗਵਾਨ ਉੱਤੇ ਹਥਿਆਰ ਵੱਜਾਇਆ, ਪਰ ਵਜਰ ਵਰਗਾ ਹਥਿਆਰ ਵੀ ਹਰੀ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਅਸਰ ਨਾ ਕਰ ਸਕਿਆ। ਉਲਟ, ਉਹ ਐਸਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪੈ ਗਈ ਹੋਵੇ। ਨਰਕਾ ਨੇ ਫਿਰ ਬੇਅਸਰ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਕੇ ਭਾਲਾ ਚੁੱਕਿਆ, ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਸੁੱਟਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਹਰੀ ਨੇ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਢ ਦਿੱਤਾ, ਜਦ ਉਹ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਸਿਰ, ਜੋ ਸੋਹਣੇ ਮੁਕੁਟ ਤੇ ਕੁੰਡਲ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸੀ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਡਿੱਗਿਆ। ਇਸ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ "ਹਾਏ! ਵਧੀਆ ਹੋਇਆ!" ਆਖਿਆ ਤੇ ਮੁਕੁੰਦ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਮਾਤਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਕੋਲ ਆਈ, ਸੋਨੇ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਕੁੰਡਲਾਂ, ਵੈਜਯੰਤੀ ਮਾਲਾ, ਮਹਾਨ ਰਤਨ ਤੇ ਰਾਜਸੀ ਛਤਰੀ ਲੈ ਕੇ ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕੀਤੀਆਂ। ਫਿਰ, ਉਹ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਪੂਜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਨੇ ਜੋੜੇ ਹੱਥਾਂ ਤੇ ਭਾਵਪੂਰਕ ਮਨ ਨਾਲ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਭੂਮੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰੀ, ਜੋ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" "ਕੰਵਲ-ਨਾਭੀ, ਕੰਵਲ-ਮਾਲਾ ਧਾਰੀ, ਕੰਵਲ-ਨੇਤਰ, ਤੇ ਕੰਵਲ-ਚਰਣ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" "ਭਗਵਾਨ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਵਿਸ਼ਣੂ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ, ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਬੀਜ, ਪੂਰਨ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" "ਅਜਨਮਾ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਕਰਤਾ, ਅਨੰਤ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ, ਸਰਵ-ਵਿਆਪਕ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" "ਹੇ ਅਜਨਮਾ ਪ੍ਰਭੂ! ਤੁਸੀਂ ਰਚਨਾ ਲਈ ਰੌਦਰ ਰੂਪ ਧਾਰਦੇ ਹੋ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਸਥਿਰਤਾ ਲਈ ਸਤ੍ਵ ਰੂਪ ਹੋ, ਸਮਾਂ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ, ਤੇ ਪਰਮ ਪੁਰਖ—all ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਹੋ।" "ਪ੍ਰਭੂ! ਧਰਤੀ, ਪਾਣੀ, ਅੱਗ, ਹਵਾ, ਆਕਾਸ਼, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ, ਦੇਵਤੇ, ਮਨ, ਮਹੱਤਤੱਤਵ—ਜੋ ਕੁਝ ਚਲਦਾ ਤੇ ਨਾ ਚਲਦਾ, ਸਭ ਤੁਹਾਡੇ ਅੰਦਰ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਅਦਵੈਤ ਹੋ, ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਮੋਹ ਨਹੀਂ।" "ਇਹ ਤੁਹਾਡਾ ਪੁੱਤਰ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲਈ ਹੈ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ—ਆਪਣਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੱਥ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖੋ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਭੂਮੀ ਦੇ ਇੰਨੇ ਭਾਵਪੂਰਕ ਤੇ ਨਿਮਰ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਸ਼ਵਾਸਨ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਧਰਤੀ-ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਵਿਭਵਸ਼ਾਲੀ ਮਹਿਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ। ਉੱਥੇ ਹਰੀ ਨੇ ਸੋਲ੍ਹ ਹਜ਼ਾਰ ਤੋਂ ਵੱਧ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀਆਂ ਵੇਖੀਆਂ, ਜੋ ਧਰਤੀ-ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਾਜਿਆਂ ਤੋਂ ਛੀਣ ਕੇ ਰੱਖੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਜਦ ਉਹ ਮਹਾਨ ਪੁਰਖ ਅੰਦਰ ਆਏ, ਉਹ ਸਭ ਔਰਤਾਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਈਆਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਚਾਹੁਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸਮਤ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੇਜਿਆ ਹੋਵੇ। ਹਰ ਇੱਕ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਹੀ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਬਣੇ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਇਸ ਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਰ ਇੱਕ ਨੇ ਆਪਣਾ ਦਿਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੁਤਰੀਆਂ ਪੋਸ਼ਾਕਾਂ ਪਾ ਕੇ, ਨੌਕਰ-ਚਾਕਰ, ਮਹਾਨ ਧਨ, ਰਥ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਹੋਰ ਦੌਲਤ ਸਮੇਤ ਦਵਾਰਕਾ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ। ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਚੌਂਸਠ ਤੇਜ਼, ਚਾਰੇ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੇ, ਚਿੱਟੇ ਹਾਥੀ, ਜੋ ਐਰਾਵਤ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਨ, ਵੀ ਭੇਜੇ। ਫਿਰ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਸੋਹਣੀਆਂ ਕੁੰਡਲਾਂ ਅਦਿਤੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀਆਂ; ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਇੰਦ੍ਰਾਣੀ ਸਮੇਤ ਉਸ ਦੀ ਆਦਰ-ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਪਤਨੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਉੱਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਪਾਰਿਜਾਤ ਦਾ ਰੁੱਖ ਉਖਾੜਿਆ, ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਕੇ, ਉਹ ਰੁੱਖ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਲੈ ਆਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਰੁੱਖ ਸਤਭਾਮਾ ਲਈ ਉਸ ਦੇ ਘਰ-ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਲਗਾਇਆ; ਤੇ ਮਧੁਰ ਸੁਗੰਧ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਿੱਚ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਆਈਆਂ। ਸਤਭਾਮਾ ਨੇ ਅਚੂਤ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੁਕੁਟ ਦੇ ਕੋਨੇ ਨਾਲ ਛੂਹ ਕੇ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ ਤੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਈ—ਹਾਏ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਅਹੰਕਾਰ ਦੀ ਘਾਟ ਕਿੰਨੀ ਘੰਭੀ ਹੈ! ਫਿਰ, ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ, ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਅਪਰਿਵਰਤਨਸ਼ੀਲ ਹਨ ਤੇ ਜਿੰਨੀ ਲੋੜ ਹੋਵੇ ਉਤਨੇ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਹਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਹ ਲਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਤੋਲ-ਮੋਲ ਤੇ ਭੇਦ-ਭਾਵ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਆਪਣੇ ਪਤਨੀਆਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਨਾਲ ਰਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਆਮ ਘਰ-ਵਾਲਾ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਰਾਣੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮੀ-ਪਤੀ ਨੂੰ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ—ਜਿਸ ਦਾ ਮਾਰਗ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿਕ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ—ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਵਧਦੀ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ, ਹਾਸਿਆਂ, ਨਜ਼ਰਾਂ, ਮਿਲਾਪ, ਖੇਡਾਂ, ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਤੇ ਲਾਜ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਸੈਂਕੜੇ ਦਾਸੀਆਂ ਵੀ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਗਈਆਂ: ਮਿਲਣ ਆਉਣ, ਸੀਟ ਪੇਸ਼ ਕਰਨ, ਪੂਜਾ, ਚਰਨ ਧੋਣਾ, ਪਾਨ, ਆਰਾਮ, ਪੱਖਾ ਕਰਨਾ, ਸੁਗੰਧਤ ਮਾਲਾ, ਕੇਸ਼ ਸਵਾਰਨਾ, ਵਿਛੋਣਾ ਲਾਉਣਾ, ਇਸ਼ਨਾਨ, ਤੇ ਭੇਟਾਂ ਪੇਸ਼ ਕਰਨਾ ਆਦਿ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਉਨੰਜਾਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ 'ਪਾਰਿਜਾਤ ਰੁੱਖ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਅਤੇ ਨਰਕਾਸੁਰ ਵਧ' ਦਾ ਸਮਾਪਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਰਮ ਹੰਸਾਂ ਲਈ ਭਾਗਵਤ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੀ ਮਹਾਨ ਕਥਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਬਾਦਰਾਯਣ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਇਕ ਵਾਰ, ਭਾਈਸ਼ਮੀ (ਰੁਕਮਣੀ) ਆਪਣੇ ਪਤੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਆਚਾਰਯ, ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਖਟਿਏ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੀਆਂ ਸਹੇਲੀਆਂ ਸਮੇਤ ਪੱਖਾ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ।