ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਦੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸ਼ੰਖ ਬਜਾਇਆ, ਉਸ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਨਾ ਸਿਰਫ਼ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੀਆਂ ਯੰਤਰਾਂ ਟੁੱਟ ਗਈਆਂ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਭੀ ਚਕਨਾਚੂਰ ਹੋ ਗਏ। ਗਦਾਧਰ—ਮਹਾਨ ਗਦਾ ਵਾਲੇ—ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਕਿਲ੍ਹੇ ਦੀ ਕੰਧ ਵੀ ਢਾਹ ਦਿੱਤੀ। ਇਹ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਗੂੰਜ ਇੰਨੀ ਭਿਆਨਕ ਸੀ ਕਿ ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਲਯ ਦੇ ਸਮੇਂ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ ਪੰਜ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲਾ ਦੈਤ ਮੁਰਾ, ਜੋ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉੱਠ ਕੇ ਬਾਹਰ ਆ ਗਿਆ। ਮੁਰਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਫੜਿਆ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਤਪ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਤਾਰਕਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤਰ—ਗਰੁੜ—ਵੱਲ ਪੰਜ ਮੂੰਹਾਂ ਨਾਲ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਵੱਧ ਪਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਬੜੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਗਰੁੜ ਵੱਲ ਸੁੱਟਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਪੰਜਾਂ ਮੂੰਹਾਂ ਨਾਲ ਡੱਕ ਮਾਰੀ। ਇਹ ਧੁਨੀ ਇੰਨੀ ਉੱਚੀ ਸੀ ਕਿ ਸਾਰੇ ਆਕਾਸ਼, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਡੇ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਜਦ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਹਰੀ ਨੇ ਤਿੰਨ ਗੁਣ ਵਾਲੇ ਦੋ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ ਅਤੇ ਮੁਰਾ ਦੀਆਂ ਮੂੰਹਾਂ ਵਿੱਚ ਤੀਰ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ। ਮੁਰਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਸੁੱਟਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਗਦਾ ਆਈ, ਗਦਾਧਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਉਹ ਅਜੇਤੁ—ਕਦੇ ਨਾ ਹਾਰਨ ਵਾਲਾ—ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਮੁਰਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਮੁਰਾ ਦਾ ਸਰੀਰ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਸਿਰ ਕੱਟ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਕਿਸੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉਡਾ ਦਿੱਤੀ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਦੇ ਸੱਤ ਪੁੱਤਰ—ਤਾਮ੍ਰ, ਅੰਤਰਿਕਸ਼, ਸ਼੍ਰਵਣ, ਵਿਭਾਵਸੁ, ਵਸੁ, ਨਭਸਵਾਨ ਅਤੇ ਅਰੁਣ—ਪਿਤਾ ਦੀ ਮੌਤ ਦੇ ਦੁੱਖ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਭਰ ਕੇ, ਪੀਠਾ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਕਰਕੇ, ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਵਾਸਤੇ ਆਏ। ਉਹ ਸਾਰੇ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਅਜੇਤੁ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਏ ਅਤੇ ਬੜੀ ਤਿੱਖੀ ਨਫ਼ਰਤ ਨਾਲ ਤੀਰ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਗਦਾਵਾਂ, ਭਾਲਿਆਂ, ਸੂਲਾਂ ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਸੁੱਟਣ ਲੱਗੇ। ਪਰ ਭਗਵਾਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਕਦੇ ਘਟਦੀ ਨਹੀਂ, ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ, ਬਾਂਹਾਂ, ਲੱਤਾਂ ਅਤੇ ਬਕਤਰਾਂ ਨੂੰ ਚੱਕਰ ਅਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਖ ਕਰਕੇ, ਪੀਠਾ ਸਮੇਤ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਯਮਲੋਕ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਰਤੀ ਪੁੱਤਰ ਨਰਕਾਸੁਰ ਵੀ ਹਾਰ ਗਿਆ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਦੁਰਮਰਸ਼ਣ, ਜੋ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲੇ ਹੋਏ ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਉਹ ਦੇਖਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲ ਉੱਤੇ ਸੂਰਜ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਹਥਿਆਰ ਸੁੱਟਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਯੋਧੇ ਇਕੱਠੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਗਦਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਫੌਜ ਉੱਤੇ ਅਜੋਕੇ ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥ, ਜੰਗਾਂ, ਸਿਰ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘੋੜੇ ਤੇ ਹਾਥੀ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ੀ, ਯੋਧਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸੁੱਟੇ ਗਏ ਹਥਿਆਰ ਅਤੇ ਅਸਤਰ—ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਆਉਂਦਾ—ਹਰੀ ਆਪਣੇ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰਾਂ ਅਤੇ ਤਲਵਾਰ ਵਾਲੀਆਂ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਤੋੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਗਰੁੜ, ਸੁਪਰਣ, ਆਪਣੇ ਪਰਾਂ ਨਾਲ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਚੋਚ, ਪਰਾਂ ਅਤੇ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਨਰਕਾਸੁਰ, ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਲੜਦਾ ਹੋਇਆ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਪਲਟਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਗਰੁੜ ਵਲੋਂ ਤਬਾਹ ਹੋਇਆ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਨਰਕਾਸੁਰ ਨੇ ਭਗਵਾਨ ਉੱਤੇ ਹਥਿਆਰ ਸੁੱਟਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਵੱਜਣ ਵਾਲਾ ਹਥਿਆਰ ਵੀ ਉਸ ਉੱਤੇ ਅਸਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ; ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਮਾਲਾ ਪੈ ਜਾਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਫ਼ਰਕ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦਾ। ਨਰਕਾਸੁਰ ਨੇ ਫਿਰ ਇਕ ਭਾਲਾ ਚੁੱਕਿਆ ਕਿ ਅਚ੍ਯੁਤ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇ, ਪਰ ਹਰੀ ਨੇ, ਉਸ ਦੇ ਸੁੱਟਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ, ਆਪਣਾ ਚੱਕਰ ਘੁਮਾ ਕੇ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਉੱਡਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਦ ਉਹ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਬੈਠਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਸੋਹਣੇ ਕਣ ਝੁਮਕਿਆਂ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਮੋਰ ਮুকਟ ਸੀ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਦਾ ਹੋਇਆ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ "ਵਾਹ! ਸ਼ਾਬਾਸ਼!" ਆਖ ਕੇ ਮੁਕੁੰਦ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਨੇ ਆਪ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਸੋਨੇ-ਮੋਤੀਆਂ ਵਾਲੇ ਚਮਕਦਾਰ ਕੁੰਡਲ, ਵੈਜਯੰਤੀ ਮਾਲਾ, ਵੱਡਾ ਮਾਣਿਕ ਅਤੇ ਰਾਜਸੀ ਛਤਰੀ ਭੇਟ ਕੀਤੇ ਅਤੇ ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕੀਤੇ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ—ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੁਆਰਾ ਪੂਜੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ—ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਭੂਮੀ ਨੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ: "ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ ਅਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰੀ! ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦੇ ਹੋ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਕੰਵਲ-ਨਾਭੀ ਵਾਲੇ, ਕੰਵਲ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤ, ਕੰਵਲ-ਨੈਣ ਵਾਲੇ, ਕੰਵਲ ਵਰਗੇ ਚਰਨਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" "ਭਗਵਾਨ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਵਿਸ਼ਣੁ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ, ਆਦਿ ਬੀਜ, ਪੂਰਨ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ।" "ਅਜਨਮਾ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਚਿਏਤਾ, ਅਨੰਤ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਦੇ ਆਤਮਾ, ਪਰਮ ਅਤੇ ਸਭ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ।" "ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਅਜਨਮਾ, ਜਦ ਰਚਨਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋ; ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਸਥਿਰਤਾ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਸਤ੍ਵ ਰੂਪ ਹੋ; ਸਮਾਂ, ਪ੍ਰਭਾਵ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ—ਇਹ ਸਭ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਹੋ।" "ਧਰਤੀ, ਪਾਣੀ, ਅੱਗ, ਹਵਾ, ਆਕਾਸ਼, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ, ਦੇਵਤੇ, ਮਨ, ਮਹੱਤਤੱਤਵ—ਜੋ ਕੁਝ ਚਲਦਾ ਤੇ ਨਾ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਅਦ੍ਵੈਤ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਹ ਸਭ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਮੋਹ ਨਹੀਂ।" "ਇਹ ਤੁਹਾਡਾ ਪੁੱਤਰ ਡਰ ਕੇ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੈ, ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣ ਲਈ; ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਆਪਣਾ ਕੰਵਲ ਵਰਗਾ ਹੱਥ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖੋ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਭੂਮੀ ਦੇ ਇੰਨੇ ਭਾਵੁਕ ਤੇ ਨਿਮਰ ਬਚਨਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਵਿਲਾਸ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਉੱਥੇ ਹਰੀ ਨੇ ਸੋਲ੍ਹ ਹਜ਼ਾਰ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀਆਂ ਵੇਖੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਰਕਾਸੁਰ ਨੇ ਕੈਦ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਉਹ ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਤੋਂ ਛੁਡਾ ਕੇ ਲੈ ਆਇਆ ਸੀ। ਜਦ ਉਹ ਮਹਾਨ ਪੁਰਖ ਅੰਦਰ ਆਏ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਇਸ ਵੱਡੀ ਹੈਰਾਨੀ ਵਿੱਚ ਪਈਆਂ, ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪਤੀ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਭਾਗ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਾ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ। ਹਰ ਇੱਕ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਿਆ, "ਕਾਸ਼ ਇਹ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਬਣ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਵੀ ਇਹ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰ ਲੈਣ," ਅਤੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਅਰਪਣ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਚਿੱਟੇ ਵਿਸ਼ੁੱਧ ਵਸਤ੍ਰਾਂ, ਸੇਵਕਾਂ, ਵੱਡੇ ਖਜ਼ਾਨਿਆਂ, ਰਥਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਸਮੇਤ ਦੁਆਰਕਾ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ। ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਚੌਂਸਠ ਤੇਜ਼, ਚਾਰ-ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੇ, ਚਿੱਟੇ ਹਾਥੀ, ਜੋ ਏਰਾਵਤ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਤੋਂ ਸਨ, ਵੀ ਭੇਜੇ। ਫਿਰ ਉਹ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਮੰਦਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਕੁੰਡਲ ਆਦਿਤੀ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕੀਤੇ। ਇੰਦ੍ਰ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਇੰਦਰਾਣੀ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ। ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਪਾਰਿਜਾਤ ਦਾ ਰੁੱਖ ਉਖਾੜਿਆ, ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰ ਸਮੇਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ, ਉਹ ਰੁੱਖ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਲੈ ਆਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਰੁੱਖ ਸਤਭਾਮਾ ਲਈ ਉਸ ਦੇ ਘਰ-ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਲਗਾਇਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਘਰ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਧ ਗਈ। ਇਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਦੇ ਲਾਲਚ ਵਿੱਚ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਵੀ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਆਈਆਂ। ਸਤਭਾਮਾ ਨੇ ਅਚ੍ਯੁਤ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੋੜ ਵਾਲੇ ਮਸਤਕ ਨਾਲ ਛੂਹ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਮਨੋਕਾਮਨਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਮਹਾਨਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ—ਅਫ਼ਸੋਸ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਅਹੰਕਾਰ ਦਾ ਹਨੇਰਾ ਕਿੰਨਾ ਡੂੰਘਾ ਹੈ! ਫਿਰ, ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ, ਅਡੋਲ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਜਿੰਨੀ ਲੋੜ ਸੀ ਉਨ੍ਹੇ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਰਾਣੀਆਂ ਨਾਲ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਹਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਹ ਕਰ ਲਿਆ। ਉਹ ਹਰ ਇਕ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਖਰੇ ਤੇ ਅਤੁੱਲ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਘਰੇਲੂ ਪੁਰਖ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਰਾਣੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲਕਸ਼ਮੀਪਤੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਰਗਾ ਪਤੀ ਮਿਲਿਆ—ਜਿਸ ਦਾ ਰਾਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿਕ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ—ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਵਧਦੀ ਪ੍ਰੀਤ ਨਾਲ, ਹੰਸੀਆਂ, ਨਜ਼ਰਾਂ, ਮਿਲਾਪ, ਰਸਭਰੇ ਬਚਨਾਂ ਅਤੇ ਲਾਜ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ।