ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਚਾਰੋਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਡਰਾਉਣੇ ਪਹਾੜੀ ਕਿਲਿਆਂ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਕਿਲਿਆਂ, ਅਤੇ ਪਾਣੀ, ਅੱਗ, ਤੇ ਹਵਾ ਦੀਆਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਰੋਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉਪਰੰਤ, ਮੂਰਾ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬੰਧਨ ਵੀ ਹਰੇਕ ਪਾਸੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਚੂਰ-ਚੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਾਲੇ ਕਿਲਿਆਂ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਆਪਣੇ ਚਕਰ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅੱਗ, ਪਾਣੀ, ਤੇ ਹਵਾ ਦੀਆਂ ਰੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਮੂਰਾ ਦੇ ਬੰਧਨ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ। ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਧੁਨ ਚਲਾਈ, ਤਾਂ ਨਾ ਸਿਰਫ਼ ਯੰਤਰਾਂ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਸਗੋਂ ਅਹੰਕਾਰੀਆਂ ਦੇ ਦਿਲ ਵੀ ਕੰਬ ਗਏ। ਗਦਾਧਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭਾਰੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਕਿਲੇ ਦੀ ਕੰਧ ਵੀ ਤੋੜ ਦਿੱਤੀ। ਜਦੋਂ ਪਾਂਚਜਨਯ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਜੋ ਕਿ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲੀ ਗਰਜ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਮੂਰਾ ਨੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚੋਂ ਉੱਠ ਕੇ ਸੁਣੀ। ਪੰਜ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲਾ ਉਹ ਰਾਛਸ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਰਕਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਉੱਤੇ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲਈ ਦੌੜ ਪਿਆ। ਮੂਰਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪੰਜ ਮੂੰਹਾਂ ਨਾਲ ਡਰਾਉਣਾ ਗਰਜਿਆ। ਇਹ ਗੂੰਜ ਆਕਾਸ਼, ਚਾਰੋਂ ਪਾਸਿਆਂ ਅਤੇ ਸਮੂਹ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਗਈ। ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਜਦ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਆ ਡਿੱਗਿਆ, ਤਾਂ ਹਰੀ ਨੇ ਤਿੰਨ-ਤਿੰਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਦੋ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ ਅਤੇ ਮੂਰਾ ਦੇ ਮੂੰਹਾਂ ਵਿੱਚ ਤੀਰ ਮਾਰੇ। ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਮੂਰਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਸੁੱਟੀ, ਪਰ ਗਦਾਧਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਅਜੇਤਿਆ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚਕਰ ਨਾਲ ਖੇਡਦਿਆਂ ਹੀ ਮੂਰਾ ਦੇ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਮੂਰਾ ਬਿਨਾਂ ਸਿਰ ਦੇ, ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਗਵਾ ਬੈਠਾ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਸੱਤ ਪੁੱਤਰ—ਤਾਮ੍ਰ, ਅੰਤਰੀਕਸ਼, ਸ਼੍ਰਵਣ, ਵਿਭਾਵਸੁ, ਵਸੁ, ਨਭਸਵਾਨ, ਅਤੇ ਅਰੁਣ—ਪੀਠਾ ਸੈਨਾਪਤੀ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਕਰਕੇ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਹੋ ਕੇ, ਬਦਲਾ ਲੈਣ ਚਲ ਪਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਉੱਤੇ ਤੀਰ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਗਦਾਵਾਂ, ਭਾਲਿਆਂ, ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਪਰ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਤਬਾਹ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਚਕਰ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਪੀਠਾ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਮੁਖੀਆਂ ਦੇ ਸਿਰ, ਬਾਂਹਾਂ, ਲੱਤਾਂ ਤੇ ਬਕਤਰ ਵੱਖ ਕਰ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯਮਲੋਕ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਰਕਾਸੁਰ ਦਾ ਅੰਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੁਰਮਰਸ਼ਣ, ਜੋ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਲੈ ਕੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਆਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਸਨ, ਉੱਤੇ ਸੌ-ਮਾਰਕ ਹਥਿਆਰ ਸੁੱਟਿਆ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਯੋਧੇ ਇਕੱਠੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਹੱਥ, ਪੈਰ, ਸਿਰ, ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਹਰੀ ਨੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਹਰੇਕ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਤੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਗਰੁੜ, ਆਪਣੇ ਪੰਖਾਂ ਨਾਲ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੰਚ, ਪੰਖ ਅਤੇ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਸੰਘਾਰ ਦਿੰਦਾ ਗਿਆ। ਨਰਕਾਸੁਰ, ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਵੇਖ, ਲੜਦਾ ਹੋਇਆ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਇਆ, ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਉੱਤੇ ਵਜਰ ਵਰਗਾ ਹਥਿਆਰ ਕੋਈ ਅਸਰ ਨਾ ਕਰ ਸਕਿਆ; ਉਹ ਐਸਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਈ ਹੋਵੇ। ਨਰਕਾਸੁਰ ਨੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਭਾਲਾ ਚੁੱਕਿਆ, ਪਰ ਹਰੀ ਨੇ ਚਕਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਉਡਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਮੁਕੁਟ ਤੇ ਕੁੰਡਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਡਿੱਗਿਆ। ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਦੇਵਤਾ ‘ਵਾਹ! ਵਧਾਈ ਹੋਵੇ!’ ਆਖਦੇ ਹੋਏ, ਮੁਕੁੰਦ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਮਾਤਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਕੋਲ ਆਈ, ਸੋਨੇ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾਰ ਕੁੰਡਲ, ਵੈਜਯੰਤੀ ਮਾਲਾ, ਮਹਾਨ ਰਤਨ ਅਤੇ ਰਾਜਸੀ ਛਤਰੀ ਲੈ ਕੇ, ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਭੇਟ ਵਜੋਂ ਭੇਟ ਕੀਤੇ। ਫਿਰ, ਜਿਸ ਭੂਮੀ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵਡਿਆਈ ਦਿੱਤੀ ਸੀ, ਉਸਨੇ ਭਗਵਾਨ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਿਆਂ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਭਾਵ ਭਰਿਆ ਮਨ ਲੈ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ। ਭੂਮੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ। ਹੇ ਕਮਲ-ਨਾਭੀ, ਕਮਲ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਕਮਲ ਨੈਨਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਕਮਲ ਪੈਰੀਂ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ, ਸਾਰਾ ਗਿਆਨ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ। ਹੇ ਅਜਨਮਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਬੇਅੰਤ ਬਲ ਹੈ, ਜਗਤ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਪਰਮ ਤੇ ਸਰਬ-ਵਿਆਪਕ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਜਗਤ ਦੀ ਰਚਨਾ ਲਈ ਕੜਕ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਜਗਤ ਦੀ ਥਿਰਤਾ ਲਈ ਸਤ੍ਵ ਹੋ, ਸਮਾਂ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੇ ਪਰਮ-ਪੁਰਖ—ਸਭ ਕੁਝ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਹੋ। ਧਰਤੀ, ਪਾਣੀ, ਅੱਗ, ਹਵਾ, ਆਕਾਸ਼, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ, ਦੇਵਤੇ, ਮਨ, ਤੇ ਮਹੱਤੱਤੱਤੱਤ—all that moves and does not move, ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ, ਏਕਤਾ ਵਾਲੇ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਕੋਈ ਭ੍ਰਮ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਆਪਣਾ ਕਮਲ ਪੈਰੀਂ ਵਾਲਾ ਹੱਥ, ਜੋ ਸਭ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: "ਭੂਮੀ ਦੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਭਾਵ ਭਰੇ ਬਚਨਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਵਿਲਾਸੀ ਮਹਿਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ। ਉੱਥੇ ਹਰੀ ਨੇ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਤੋਂ ਵੱਧ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀਆਂ ਦੇਖੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਰਕਾਸੁਰ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਾਜਿਆਂ ਤੋਂ ਛੁਡਾ ਕੇ ਬੰਧਕ ਬਣਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਅੰਦਰੋਂ ਭੁੱਲ ਗਈਆਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪਤੀ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸਮਤ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ। ਹਰੇਕ ਨੇ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਸੋਚਿਆ, ‘ਕਾਸ਼ ਇਹ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਬਣ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰ ਲੈ।’ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਰ ਇਕ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਦਿਲ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਸੇਵਕਾਂ, ਵੱਡੀਆਂ ਦੌਲਤਾਂ, ਰਥਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਸਮੇਤ ਦੁਆਰਕਾ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ। ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਚੌਂਸਠ ਤੇਜ਼, ਚਾਰ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੇ, ਵੱਡੇ, ਚਿੱਟੇ ਹਾਥੀ ਵੀ ਏਰਾਵਤ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਭੇਜੇ। ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਗਏ, ਉੱਥੇ ਕੁੰਡਲ ਆਦਿਤੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਇੰਦਰ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਇੰਦਰਾਣੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਤੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਪਾਰੀਜਾਤਾ ਰੁੱਖ ਜੜ੍ਹ ਤੋਂ ਉਖਾੜਿਆ, ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਚੁੱਕਿਆ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਕੇ, ਉਹ ਰੁੱਖ ਆਪਣੀ ਨਗਰੀ ਲੈ ਆਏ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਉਹ ਰੁੱਖ ਸਤਭਾਮਾ ਦੇ ਘਰ-ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਲਗਾਇਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸੋਭਾ ਹੋਰ ਵਧ ਗਈ; ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਦੇ ਲਾਲਚ ਵਿੱਚ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਵੀ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਲੰਘਦੀਆਂ ਆ ਗਈਆਂ। ਸਤਭਾਮਾ ਨੇ ਆ ਕੇ, ਅਚੂਤ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਸਤਕ ਦੇ ਛੋਹ ਨਾਲ ਛੂਹਿਆ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਮਨਚਾਹੀ ਇੱਛਾ ਮੰਗੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੱਡਾ ਹੋਣ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਪਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਅਹੰਕਾਰ ਦਾ ਹਨੇਰਾ ਕਿੰਨਾ ਡੂੰਘਾ ਹੈ! ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ, ਅਟੱਲ ਤੇ ਅਨੇਕ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਹਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਵਾਹ ਕਰ ਲਿਆ।