ਸ਼੍ਰੀ ਸੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਹੇ ਰਾਜਨ! ਜਦੋਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਛਤਰੀ, ਕੁੰਡਲ ਅਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਛੀਨ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਵੀ ਹੜਪ ਲੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਨਮੇ ਨਰਕਾਸੁਰ ਦੀਆਂ ਕਰਤੂਤਾਂ ਦੀ ਸੁਣਵਾਈ ਹੋਈ, ਤਦ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤਨੀ ਸਤਭਾਮਾ ਜੀ ਨਾਲ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਪ੍ਰਾਗ੍ਜੋਤਿਸ਼ਪੁਰ ਨਗਰੀ ਵੱਲ ਚਲੇ। ਉਹ ਨਗਰੀ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਭਾਰੀ-ਭਾਰੀ ਪਹਾੜਾਂ, ਅਸਤਰ-ਸ਼ਸਤਰਾਂ ਦੇ ਕਿਲਿਆਂ, ਅੱਗ, ਪਾਣੀ, ਹਵਾ ਅਤੇ ਮੁਰਾ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਬੰਧਨਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗਦਾ ਨਾਲ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਚੂਰ-ਚੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਸਤਰ-ਕਿਲਿਆਂ ਨੂੰ ਤੋੜਿਆ। ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚਕਰ ਨਾਲ ਅੱਗ, ਪਾਣੀ, ਤੇ ਹਵਾ ਦੀ ਰੋਕਟੋਕ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਮੁਰਾ ਦੇ ਬੰਧਨ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ੰਖ ਧੁਨੀ ਨਾਲ ਰਣ-ਯੰਤਰਾਂ ਅਤੇ ਅਹੰਕਾਰੀਆਂ ਦੇ ਮਨ ਵੀ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ ਗਦਾ ਉਠਾ ਕੇ ਕਿਲਿਆਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਪਾਂਚਜਨਯ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਜੋ ਕਿ ਪ੍ਰਲਯਕਾਲ ਦੀ ਗਰਜ ਵਰਗੀ ਡਰਾਉਣੀ ਸੀ, ਮੁਰਾ ਦੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪਈ, ਤਾਂ ਪੰਜ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲਾ ਉਹ ਦੈਤ ਜਲ ਵਿੱਚੋਂ ਉਠਿਆ। ਮੁਰਾ ਨੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਲਿਆ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਗਰੁੜ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਲ ਪੰਜ ਮੂੰਹਾਂ ਨਾਲ, ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਹਮਲਾ ਕਰਦਾ ਆਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਗਰੁੜ ਵੱਲ ਸੁੱਟਿਆ ਅਤੇ ਪੰਜ ਮੂੰਹਾਂ ਨਾਲ ਡੰਕਾਰਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨੇ ਆਕਾਸ਼, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਤੇ ਸਮੁੱਚੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਆ ਡਿੱਗਿਆ, ਪਰ ਹਰੀ ਨੇ ਤਿੰਨ-ਤਿੰਨ ਗੁਣ ਵਾਲੇ ਦੋ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਮੁਰਾ ਦੇ ਮੂੰਹਾਂ ਵਿੱਚ ਤੀਰ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ। ਮੁਰਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਚੱਕੀ, ਪਰ ਗਦਾਧਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਉਸ ਗਦਾ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਅਜੇਤਿਆ ਨੇ ਹੱਥ ਉਚੇ ਕਰਕੇ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਚਕਰ ਨਾਲ ਮੁਰਾ ਦੇ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਸਿਰ ਵੱਖ ਹੋਣ ਤੇ ਮੁਰਾ ਦੀ ਜਿੰਦ ਛੁੱਟ ਗਈ, ਤੇ ਉਹ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਜਲ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਸੱਤ ਪੁੱਤਰ—ਤਾਮ੍ਰ, ਅੰਤਰਿਕਸ਼, ਸ਼੍ਰਵਣ, ਵਿਭਾਵਸੁ, ਵਸੁ, ਨਭਸਵਾਨ ਅਤੇ ਸੱਤਵਾਂ ਅਰੁਣ—ਪਿਤਾ ਦੀ ਮੌਤ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉੱਠੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੀਠਾ ਨੂੰ ਸੈਨਾਪਤੀ ਬਣਾਇਆ ਅਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਹੋ ਕੇ ਯੁੱਧ ਲਈ ਆਏ। ਉਹ ਅਜੇਤਿਆ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਕੇ ਬੜੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਤੀਰ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਗਦਾਵਾਂ, ਭਾਲਿਆਂ, ਸ਼ੂਲ ਸੁੱਟਣ ਲੱਗੇ, ਪਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਚੂਰ-ਚੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਚਲਦਿਆਂ ਹੀ, ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚਕਰ ਅਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ, ਹੱਥ, ਪੈਰ ਤੇ ਕਵਚ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਉਹ ਸਭ ਯਮਲੋਕ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਰਤੀਪੁੱਤਰ ਨਰਕਾਸੁਰ ਵੀ ਹਾਰ ਗਿਆ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ ਦੁਰਮਰਸ਼ਣ, ਜੋ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚੋਂ ਜੰਮੇ ਹੋਏ ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਆਇਆ। ਉਸਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਨੂੰ ਸਤਭਾਮਾ ਜੀ ਸਮੇਤ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲ ਉੱਤੇ ਸੂਰਜ। ਉਸਨੇ ਸੌ-ਵਧੀ ਹਤਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹਥਿਆਰ ਸੁੱਟਿਆ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਯੋਧੇ ਇੱਕਠੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗਦਾ ਤੇ ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀਪੁੱਤਰ ਦੀ ਫੌਜ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ, ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਹੱਥ, ਪੈਰ, ਸਿਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ। ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਹਥਿਆਰ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੇ ਸੁੱਟਿਆ, ਹਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਤੇ ਤਲਵਾਰ ਵਾਲੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਗਰੁੜ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਰਾਂ ਨਾਲ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਅਤੇ ਚੋਚ ਤੇ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੰਘਾਰਿਆ। ਨਰਕਾਸੁਰ, ਆਪਣੇ ਸੈਨਾ ਦੇ ਨਾਸ ਤੇ ਗਰੁੜ ਦੀ ਤਕਲੀਫ਼ ਤੋਂ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਲੜਦਿਆਂ-ਲੜਦਿਆਂ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਇਆ, ਪਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਫ਼ਰਕ ਨਾ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਫੁੱਲ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪੈਣ ਨਾਲ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਫਿਰ ਨਰਕਾਸੁਰ ਨੇ ਭਾਲਾ ਚੁੱਕਿਆ, ਪਰ ਹਰੀ ਨੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚਕਰ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਉਡਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਦ ਉਹ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਸੋਹਣੇ ਮੁਕਟ ਤੇ ਕੁੰਡਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਿਆ। ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ "ਵਾਹ! ਵਧਾਈ ਹੋਵੇ!" ਆਖ ਕੇ ਮੁਕੁੰਦ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਮਾਤਾ, ਸੋਨੇ ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਕੁੰਡਲ, ਵੈਜਯੰਤੀ ਮਾਲਾ, ਮਹਾਨ ਮਣੀ ਅਤੇ ਰਾਜਸੀ ਛਤਰੀ ਲੈ ਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਕੋਲ ਆਈ। ਉਹ, ਜੋ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਤ ਸੀ, ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਹੱਥਾਂ ਤੇ ਭਾਵ-ਭਰੇ ਮਨ ਨਾਲ ਜਗਤਪਤੀ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ-ਭਾਵ ਨਾਲ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਨ ਲੱਗੀ। ਭੂਮੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ, ਗਦਾ ਧਾਰੀ, ਭਗਵਾਨ! ਜੋ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਰੂਪ ਧਾਰਦੇ ਹੋ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਕਮਲ-ਨਾਭੀ, ਕਮਲ-ਮਾਲਾ ਵਾਲੇ, ਕਮਲ-ਨੇਤਰ, ਤੇ ਕਮਲ-ਚਰਣ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਵਾਸੁਦੇਵ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ, ਸਰਵਜਨ, ਸਰਵ ਗਿਆਨ ਦੇ ਸਾਗਰ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਅਜਨਮਾ, ਜਗਤ ਦੇ ਕਰਤਾ, ਅਨੰਤ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਦੇ ਅੰਤਰਯਾਮੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਰਚਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਦ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਧਾਰਦੇ ਹੋ, ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਸਥਿਰਤਾ ਲਈ ਸਤ੍ਵ ਰੂਪ ਹੋ। ਸਮਾਂ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ, ਤੇ ਪਰਮ ਪੁਰਖ—ਸਭ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਹੋ। ਧਰਤੀ, ਪਾਣੀ, ਅੱਗ, ਹਵਾ, ਆਕਾਸ਼, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ, ਦੇਵਤੇ, ਮਨ, ਮਹੱਤੱਤੱਤ, ਜੋ ਕੁਝ ਚਲਦਾ ਤੇ ਨਾ ਚਲਦਾ, ਸਭ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਏਕ ਰੂਪ, ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਮੋਹ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਤੁਹਾਡਾ ਪੁੱਤਰ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਣਾਂ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੈ, ਇਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ—ਆਪਣਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੱਥ, ਜੋ ਸਭ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਦਾ, ਇਸਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖੋ।" ਸੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭੂਮੀ ਦੇ ਭਾਵ ਭਰੇ ਬਚਨਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਸ਼ਵਾਸਨ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਨਰਕਾਸੁਰ ਦੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਮਹਿਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ। ਉੱਥੇ, ਹਰੀ ਨੇ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਤੋਂ ਵੱਧ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀਆਂ ਵੇਖੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਰਕਾਸੁਰ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਾਜਿਆਂ ਤੋਂ ਜਿੱਤ ਕੇ ਬੰਧਕ ਬਣਾਇਆ ਸੀ। ਜਦ ਉਹ ਸਭ ਔਰਤਾਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਸ਼ਚਰਜ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ, ਉਸਨੂੰ ਹੀ ਵਰ ਚਾਹੁਣ ਲੱਗੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸਮਤ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਉਹੀ ਵਰ ਲਿਖਿਆ ਹੋਵੇ। ਹਰ ਇੱਕ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਕਾਸ਼! ਇਹ ਹੀ ਸਾਡਾ ਪਤੀ ਬਣੇ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਵੀ ਇਹ ਗੱਲ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰਨ," ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੁਤਾਂ, ਨੌਕਰਾਂ, ਮਹਾਨ ਧਨ-ਦੌਲਤ, ਰਥ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਵਿਅਪਕ ਖਜ਼ਾਨਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਸੁਚਿੱਤ ਕਪੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਜਾ ਕੇ ਦਵਾਰਕਾ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ। ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਚੌਂਹ-ਦੰਦੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਚਿੱਟੀਆਂ, ਤੇਜ਼ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਾਲੀਆਂ ਚੌਂਹ-ਸਠ (ਚੌਂਹ-ਸਠ) ਹਾਥੀਆਂ, ਜੋ ਏਰਾਵਤ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਸਨ, ਵੀ ਭੇਜੀਆਂ। ਫਿਰ, ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਗਏ, ਤੇ ਕੁੰਡਲ ਆਦਿਤੀ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਦਿੱਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਇੰਦਰ ਤੇ ਇੰਦਰਾਣੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਸਤਭਾਮਾ ਜੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਤੇ, ਉਹ ਪਾਰਿਜਾਤ ਦਾ ਰੁੱਖ ਉਖਾੜ ਕੇ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਲੈ ਆਏ। ਉਸ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਸਤਭਾਮਾ ਦੇ ਮਹਿਲ-ਉਦਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲਗਾਇਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਥੇ ਦੀ ਸੋਭਾ ਹੋਰ ਵਧ ਗਈ। ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਕ ਦੇ ਲਾਲਚ ਵਿੱਚ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਵੀ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਆ ਗਈਆਂ। ਸਤਭਾਮਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੁਕੁਟ ਦੇ ਕੋਨੇ ਨਾਲ ਅਚੁਤ ਦੇ ਚਰਣ ਛੂਹ ਕੇ ਨਮਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਮਨੋਕਾਮਨਾ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਦੀ ਅਰਜ਼ੀ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਈ, ਪਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਮਾਨ (ਅਹੰਕਾਰ) ਦੀ ਘਿਨਾਉਣੀ ਘਾਟ ਅਜੇ ਵੀ ਰਹਿ ਗਈ—ਇਹ ਵੱਡਾ ਵਿਡੰਬਨ ਹੈ!