ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਭੈਣ, ਕੈਕੇਯ ਦੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਭਦਰਾ, ਜੋ ਸ਼੍ਰੁਤਕੀਰਤੀ ਦੀ ਧੀ ਸੀ, ਦੇ ਨਾਲ ਵੀ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ। ਉਸਦੇ ਭਰਾ, ਜਿਵੇਂ ਸੰਤਰਦਨ ਆਦਿ, ਨੇ ਭਦਰਾ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਮਦਰਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ, ਲਕਸ਼ਮਣਾ, ਜੋ ਸੁਭਾਗ ਚਿੰਨ੍ਹ ਲਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਸਵਯੰਵਰ ਤੋਂ ਗਰੁੜ ਵਾਂਗ ਅਮ੍ਰਿਤ ਚੁੱਕਣੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲੈ ਆਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਵਾਲੀਆਂ ਰਾਣੀਆਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀਆਂ ਬਣ ਗਈਆਂ, ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਭੌਮਾਸੁਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੈਦ ਤੋਂ ਛੁਡਾਇਆ। ਇਸ ਉੱਤੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਮੁਨੀ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਭੌਮਾਸੁਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕਿਵੇਂ ਮਾਰਿਆ ਤੇ ਉਹ ਕੈਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਛੁਡਾਇਆ?" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਜਦੋਂ ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਉਸਦੀ ਛਤਰੀ, ਕੰਨ-ਬਾਲੇ ਤੇ ਸਾਥੀ ਲੈ ਲਏ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਉਸਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਛੀਨ ਲਈ, ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਜਨਮਿਆਂ ਦੀਆਂ ਕਰਤੂਤਾਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਹਿਤ ਗਰੁੜ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਪ੍ਰਾਗ੍ਜੋਤਿਸ਼ਪੁਰ ਪਹੁੰਚੇ।" ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਡਰਾਉਣੇ ਪਹਾੜਾਂ, ਸ਼ਸਤਰਾਂ ਵਾਲੇ ਕਿਲਿਆਂ, ਪਾਣੀ, ਅੱਗ, ਹਵਾ ਅਤੇ ਮੂਰਾ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਬੰਧਨਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਚੱਕਣਾ-ਚੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਸਤਰ-ਕਿਲਿਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤਾ; ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਅੱਗ, ਪਾਣੀ, ਹਵਾ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਮੂਰਾ ਦੇ ਬੰਧਨ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਧੁਨੀ ਨਾਲ ਮਸ਼ੀਨਾਂ ਅਤੇ ਅਹੰਕਾਰੀਆਂ ਦੇ ਦਿਲ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤੇ; ਆਪਣੀ ਮਹਾਨ ਗਦਾ ਨਾਲ ਕਿਲੇ ਦੀ ਕੰਧ ਤੋੜ ਦਿੱਤੀ। ਜਦੋਂ ਪਾਂਚਜਨਯ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਜਿਵੇਂ ਯੁੱਗ ਅੰਤ ਦੀ ਬਿਜਲੀ, ਸੁਣੀ, ਤਾਂ ਪੰਜ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲਾ ਦੈਤ ਮੂਰਾ, ਜੋ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਉੱਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਲਹਿਰਾਉਂਦਾ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਗਰੁੜ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਉੱਤੇ ਪੰਜ ਮੂੰਹਾਂ ਨਾਲ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਆਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਸੁੱਟਿਆ ਤੇ ਪੰਜ ਮੂੰਹਾਂ ਨਾਲ ਗੱਜਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਧੁਨੀ ਆਕਾਸ਼, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੇ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਨੂੰ ਭਰ ਗਈ। ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਜਦ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਆਇਆ, ਹਰਿ ਨੇ ਤਿੰਨ-ਤਿੰਨ ਗੁਣ ਵਾਲੇ ਦੋ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਮੂਰਾ ਦੇ ਮੂੰਹਾਂ ਵਿੱਚ ਤੀਰ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ। ਮੂਰਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਸੁੱਟਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਗਦਾਧਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਗਦਾ ਹਜ਼ਾਰ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਮੂਰਾ ਦੇ ਪੰਜਾਂ ਸਿਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ। ਸਿਰ ਵੱਧਣ ਨਾਲ, ਮੂਰਾ ਦੀ ਜਾਨ ਚਲੀ ਗਈ, ਅਤੇ ਉਹ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦ੍ਰ ਦੀ ਵੱਜਰ ਮਾਰ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਦਾ ਚੋਟੀ ਵਖ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਉਸਦੇ ਸੱਤ ਪੁੱਤਰ—ਤਾਮ੍ਰ, ਅੰਤਰਿਕਸ਼, ਸ਼੍ਰਵਣ, ਵਿਭਾਵਸੁ, ਵਸੁ, ਨਭਸਵਾਨ ਤੇ ਅਰੁਣ, ਪੀਠ ਸੈਨਾਪਤੀ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਹਥਿਆਰ ਫੜਕੇ ਯੁੱਧ ਲਈ ਆਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਜੇਤਿਆ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਉੱਤੇ ਤੀਰ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਗਦਾਵਾਂ, ਭਾਲੇ, ਜਾਵਲਿਨ, ਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਸੁੱਟੇ, ਪਰ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ, ਚੱਕਰ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਪੀਠ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰ, ਬਾਂਹਾਂ, ਲੱਤਾਂ ਤੇ ਬਕਤਰ ਕੱਟ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯਮਲੋਕ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੁਰਮਰਸ਼ਣ, ਜੋ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਆਇਆ। ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਸੀ, ਵੇਖ ਕੇ, ਸੌ-ਵਧ ਹਤਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹਥਿਆਰ ਸੁੱਟਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਯੋਧੇ ਇਕੱਠੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਗਦਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਹੈ, ਨੇ ਧਰਤੀ ਜਨਮਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਅਸਧਾਰਣ ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਰਾਨਾਂ, ਸਿਰਾਂ ਤੇ ਸਰੀਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘੋੜੇ ਤੇ ਹਾਥੀ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ। ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਹਥਿਆਰ ਜਾਂ ਅਸਤਰ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਸੁੱਟਿਆ, ਹਰਿ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰਾਂ ਅਤੇ ਤਲਵਾਰ ਵਾਲੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਗਰੁੜ, ਜੋ ਸੁਪਰਨ ਹੈ, ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੰਖਾਂ ਨਾਲ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ; ਆਪਣੇ ਚੋਚ, ਪੰਖ ਅਤੇ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਹਾਥੀਆਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕੀਤਾ। ਨਰਕਾਸੁਰ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਲੜਦਾ ਹੋਇਆ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਗਰੁੜ ਵੱਲੋਂ ਤਬਾਹ ਹੋਇਆ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਨਰਕਾਸੁਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹਥਿਆਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਵੱਜਰ ਵਾਂਗ ਹਥਿਆਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਵੀ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਦੇ ਸਕਿਆ; ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਪਈ ਮਾਲਾ ਵਾਂਗ, ਅਡੋਲ ਰਿਹਾ। ਫਿਰ ਨਰਕਾਸੁਰ ਨੇ ਭਾਲਾ ਚੁੱਕਿਆ, ਪਰ ਅਜੇ ਸੁੱਟਣ ਵੀ ਨਾ ਪਾਇਆ ਸੀ ਕਿ ਹਰਿ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਜਦ ਉਹ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਸਿਰ, ਸੋਹਣੇ ਮੁਕੁਟ ਤੇ ਕੰਨ-ਬਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਸਾਰੇ ਮੁਨੀ ਤੇ ਦੇਵਤਾ "ਵਾਹ! ਵਧੀਆ!" ਆਖਦੇ ਹੋਏ ਮੁਕੁੰਦ ਦੀ ਵੱਡੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਦੇਵੀ, ਸੋਨੇ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਕੰਨ-ਬਾਲੇ, ਵੈਜਯੰਤੀ ਮਾਲਾ, ਮਹਾਨ ਰਤਨ ਅਤੇ ਰਾਜਸੀ ਛਤਰੀ ਲੈ ਕੇ, ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਭੇਂਟ ਕਰਨ ਆਈ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਦੇਵਤਾ ਪੂਜਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਮਨ ਤੋਂ ਪ੍ਰੇਮ ਭਾਵ ਨਾਲ, ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਭਾਵ ਨਾਲ ਸਤੁਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗੀ। ਭੂਮੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਥ, ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰੀ, ਜੋ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਕਮਲ-ਨਾਭੀ, ਕਮਲ-ਮਾਲਾ ਵਾਲੇ, ਕਮਲ-ਨੈਨੀ, ਕਮਲ-ਚਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਵਾਸੁਦੇਵ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ, ਆਦਿ ਬੀਜ, ਪੂਰਨ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਅਜਨਮਾ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਾਰ, ਅਨੰਤ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਪਰਮ ਅਤੇ ਅੰਤਰਯਾਮੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। "ਤੁਸੀਂ, ਅਜਨਮੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਰਚਨਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋ ਤਾਂ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਲਯ ਕਰਦੇ ਹੋ; ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸਥਿਰਤਾ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਸਤ੍ਵ ਹੋ, ਸਮਾਂ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੇ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਹੋ।