ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਦੋਂ ਯਾਦਵਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੋੜ ਦਿੱਤੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਰਾਜੇ, ਜੋ ਇਹ ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਨਾ ਕਰ ਸਕੇ, ਜਦੋਂ ਕਨਿਆ ਦੀ ਵਿਆਹ ਦੀ ਰਵਾਇਤੀ ਜਥੇਬੰਦੀ ਲੈ ਕੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਰਸਮ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਪਰ ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਗਾਂਡੀਵ ਧਾਰੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਮਿੱਤਰ ਅਤੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨੂੰ ਤੋੜ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ ਜਿਵੇਂ ਸਿੰਘ ਛੋਟੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੂੰ ਢਾਹ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਪਰਮ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ, ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਨੇ ਵਿਆਹ ਦੀ ਰਸਮ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ ਸਤਿਆ ਨਾਲ ਦੁਆਰਕਾ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਮਨਾਇਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਭੈਣ, ਸ਼੍ਰੁਤਕੀਰਤੀ ਦੀ ਧੀ ਭਦਰਾ, ਜੋ ਕੈਕੇਯ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਭਰਾਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤੀ ਹੋਈ, ਵਿਆਹ ਲਈ। ਉਸ ਨੇ ਮਦਰਾ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਧੀ, ਲਕਸ਼ਮਣਾ, ਜੋ ਮੰਗਲਕ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਸਵਯੰਵਰ ਤੋਂ ਗਰੁੜ ਵਾਂਗ ਅਮ੍ਰਿਤ ਚੁੱਕਣੀ, ਖੁਦ ਹੀ ਚੁੱਕ ਲਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਰੂਪ ਵਾਲੀਆਂ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ, ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਭਉਮਾਸੁਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਛੁਡਾਇਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਬਣ ਗਈਆਂ। ਇਸ ਉੱਤੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਹੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ! ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਭਉਮਾ ਕਿਵੇਂ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਅਤੇ ਉਹ ਔਰਤਾਂ, ਜੋ ਕੈਦ ਵਿੱਚ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਛੁਡਾਇਆ?” ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: ਜਦੋਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਭਉਮਾ ਦਾ ਛਤਰੀ, ਕੰਨ-ਬਾਲੇ ਅਤੇ ਸਾਥੀ ਛੀਨ ਲਏ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਪਰਬਤ ਉੱਤੇ ਖੋਹ ਲਈ, ਅਤੇ ਧਰਤੀ-ਪੁੱਤਰ ਦੀਆਂ ਕਰਤੂਤਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਮਿਲੀ, ਤਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਆਪਣੇ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਪ੍ਰਾਗਜੋਤਿਸ਼ਪੁਰ ਨਗਰ ਵੱਲ ਚਲੇ। ਉਹ ਨਗਰ ਚਾਰ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਭਾਰੀ ਪਹਾੜੀ ਕਿਲਿਆਂ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਕਿਲਿਆਂ, ਪਾਣੀ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਹਵਾ ਦੀਆਂ ਰੋਕਾਂ, ਅਤੇ ਮੂਰਾ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਬੰਧਨਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਕਿਲੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਚਕਰ ਨਾਲ ਅੱਗ, ਪਾਣੀ, ਹਵਾ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਅਤੇ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਮੂਰਾ ਦੇ ਬੰਧਨ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ। ਪਾਂਚਜਨਯ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗਰਜ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਪੰਜ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲਾ ਦੈਤ ਮੂਰਾ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚੋਂ ਉੱਠਿਆ। ਉਹ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਲਹਿਰਾਉਂਦਾ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਤਪਦਾ, ਗਰੁੜ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਉੱਤੇ ਪੰਜ ਮੂੰਹਾਂ ਨਾਲ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਹਮਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਮੂਰਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਗਰੁੜ ਵੱਲ ਸੁੱਟਿਆ ਤੇ ਪੰਜ ਮੂੰਹਾਂ ਨਾਲ ਭਿਆਨਕ ਗਰਜ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਧੁਨ ਆਕਾਸ਼, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਵਿੱਚ ਭਰ ਗਈ। ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਆ ਡਿੱਗਿਆ, ਪਰ ਹਰਿ ਨੇ ਤਿੰਨ-ਤਿੰਨ ਗੁਣਾ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਦੋ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਮੂਰਾ ਦੇ ਮੂੰਹਾਂ ਵਿੱਚ ਤੀਰ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ। ਮੂਰਾ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਸੁੱਟੀ, ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਚਕਰ ਨਾਲ ਮੂਰਾ ਦੇ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਮੂਰਾ ਦੇ ਸਿਰ ਵੱਢੇ ਗਏ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਸੱਤ ਪੁੱਤਰ—ਤਾਮ੍ਰ, ਅੰਤਰਿਕਸ਼, ਸ਼੍ਰਵਣ, ਵਿਭਾਵਸੁ, ਵਸੁ, ਨਭਸਵਾਨ ਅਤੇ ਸੱਤਵਾਂ ਅਰੁਣ—ਪੀਠਾ ਸੈਨਾਪਤੀ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਕਰਕੇ, ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਉੱਤੇ ਤੀਰ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਗਦਾਵਾਂ, ਭਾਲਿਆਂ, ਸ਼ੂਲਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਪਰ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਚਲਦੇ ਚਲਦੇ, ਚਕਰ ਅਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ, ਹੱਥ, ਪੈਰ, ਅਤੇ ਬਕਤਰ ਵੱਖ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯਮਲੋਕ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭੂਮਿ ਪੁੱਤਰ ਨਰਕਾਸੁਰ ਵੀ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੁਰਮਰਸ਼ਣ ਨੇ, ਜੋ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਸਮੁੰਦਰ ਜਨਮੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ, ਸਥਿਤ ਸਨ। ਦੁਰਮਰਸ਼ਣ ਨੇ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਹਥਿਆਰ ਸੁੱਟਿਆ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਯੋਧੇ ਇਕੱਠੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਖੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥ, ਪੈਰ, ਸਿਰ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਹਥਿਆਰ ਅਤੇ ਅਸਤਰ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਸੁੱਟੇ, ਹਰਿ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਅਤੇ ਤਲਵਾਰ ਵਾਲੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਸੁਪਰਨ (ਗਰੁੜ) ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੰਖਾਂ ਨਾਲ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਆਪਣੀ ਚੋਚ, ਪੰਖਾਂ ਅਤੇ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਹਾਥੀਆਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕੀਤਾ। ਨਰਕਾਸੁਰ, ਜੋ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਸੀ, ਲੜਦਾ ਹੋਇਆ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਗਰੁੜ ਵਲੋਂ ਤਬਾਹ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ। ਨਰਕਾਸੁਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਹਥਿਆਰ ਵੀ ਪ੍ਰਭਾਵੀ ਨਾ ਹੋ ਸਕਿਆ; ਉਹ ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਮਾਲਾ ਪਾਉਣ ਨਾਲ ਕੋਈ ਅਸਰ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ ਨਰਕਾ ਨੇ ਭਾਲਾ ਚੁੱਕਿਆ, ਪਰ ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿ ਉਹ ਸੁੱਟ ਸਕੇ, ਹਰਿ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚਕਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ, ਸੋਹਣੇ ਮੁਕੁਟ ਅਤੇ ਕੰਨ-ਬਾਲਿਆਂ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਿਆ ਤੇ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀਆਂ ਨੇ “ਵਾਹ! ਵਧਾਈ!” ਆਖ ਕੇ ਮੁਕੁੰਦ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕੀਤੀ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਦੇਵੀ, ਸੋਨੇ ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਕੰਨ-ਬਾਲੇ, ਵੈਜਯੰਤੀ ਮਾਲਾ, ਮਹਾਨ ਰਤਨ ਅਤੇ ਰਾਜਸੀ ਛਤਰੀ ਲੈ ਕੇ, ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ) ਕੋਲ ਆਈ। ਉਹ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਪੂਰਨ ਭਕਤੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਭੂਮੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: “ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਅਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ। ਹੇ ਕਮਲ-ਨਾਭੀ, ਕਮਲ-ਮਾਲਾ ਧਾਰੀ, ਕਮਲ-ਨੈਣ, ਕਮਲ-ਚਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਵਿਸ਼ਣੁ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ, ਆਦਿ ਬੀਜ, ਪੂਰਨ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਅਜਨਮਾ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਚੈਤਾ, ਅਣੰਤ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਦੇ ਆਤਮਾ, ਪਰਮ ਅਤੇ ਸਰਵ-ਵਿਆਪੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਅਜਨਮਾ, ਰਚਨਾ ਲਈ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਧਾਰਦੇ ਹੋ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਸਥਿਰਤਾ ਲਈ ਸਤ੍ਵ ਰੂਪ ਹੋ, ਸਮਾਂ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਅਤੇ ਪਰਮ ਪੁਰਖ—ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਹੋ। ਧਰਤੀ, ਪਾਣੀ, ਅੱਗ, ਹਵਾ, ਆਕਾਸ਼, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ, ਦੇਵਤੇ, ਮਨ, ਮਹੱਤੱਤੱਤ, ਜੋ ਕੁਝ ਚਲਦਾ ਤੇ ਨਾ ਚਲਦਾ, ਹੇ ਅਦਵੈਤ ਸੁਆਮੀ, ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਮੋਹ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਤੁਹਾਡਾ ਪੁੱਤਰ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਆਇਆ ਹੈ, ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ, ਆਪਣਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹਥ, ਜੋ ਸਭ ਪਾਪ ਹਟਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖੋ।” ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਜਦੋਂ ਭੂਮੀ ਨੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਾਵੁਕ ਅਤੇ ਵਿਨਮ੍ਰ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਕੀਤਾ ਤੇ ਭਉਮਾਸੁਰ ਦੇ ਵਿਭੂਤੀਆਂ ਭਰੇ ਮਹਿਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ। ਉੱਥੇ ਹਰਿ ਨੇ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਤੋਂ ਵੱਧ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀਆਂ ਦੇਖੀਆਂ, ਜੋ ਭੂਮਿ-ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਕੈਦ ਕਰ ਲਈਆਂ ਸਨ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਰਾਜਿਆਂ ਤੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੁਡਾਇਆ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਪੁਰਸ਼ ਅੰਦਰ ਆਏ, ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਈਆਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣਾ ਵਰ ਚਾਹੁਣ ਲੱਗੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸਮਤ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਭੇਜਿਆ ਹੋਵੇ।