ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਵਿਆਹ ਸਮੇਂ ਵਧੀਆ ਦਾਜ਼ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ, ਹਾਰਾਂ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਤਿੰਨ ਹਜ਼ਾਰ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀਆਂ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ। ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ, ਨੌ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੋਂ ਸੌ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਰਥ, ਰਥਾਂ ਤੋਂ ਸੌ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਘੋੜੇ, ਅਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਤੋਂ ਸੌ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਮਨੁੱਖ ਦਿੱਤੇ ਗਏ। ਫਿਰ, ਕੋਸ਼ਲ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਵਿਆਹਤਾ ਜੋੜੇ ਨੂੰ ਰਥ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘੇਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰ ਭਰ ਕੇ ਰਵਾਨਾ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਇਹ ਖ਼ਬਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੀ, ਜੋ ਯਾਦਵਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੂਰਮਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਹਰਾਏ ਜਾ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਉਹ ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕੇ ਤੇ, ਜਦ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਰਸਤਾ ਰੋਕਣ ਆ ਗਏ। ਪਰ ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਗਾਂਡੀਵ ਧਾਰੀ ਸੀ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਮਿੱਤਰ ਤੇ ਰਖਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਰਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੇਰ ਛੋਟੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯਾਦਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਦੇਵਕੀ ਨੰਦਨ, ਨੇ ਦਾਜ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਤੇ ਦਵਾਰਕਾ ਵਿੱਚ ਸਤਿਆ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਇਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਭੈਣ, ਕੈਕੇਯ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਪੁੱਤਰੀ ਭਦਰਾ ਨਾਲ ਵੀ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ, ਜਿਸਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਭਰਾਵਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਸੰਤਾਰਦਨ ਆਦਿ, ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਮਦ੍ਰ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ ਲਕਸ਼ਮਣਾ ਨੂੰ ਵੀ, ਜੋ ਸੁਭਾਗ ਮੋਹਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਸਵਯੰਵਰ ਤੋਂ ਅਕੇਲਾ ਹੀ ਉਠਾ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਗਰੁੜ ਨੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਲੈ ਲਿਆ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਵਾਲੀਆਂ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ, ਜਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਭੌਮਾਸੁਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੈਦ ਤੋਂ ਛੁਡਾਇਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਬਣੀਆਂ। ਇਸ ਤੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਮੁਨਿਵਰ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਭੌਮਾਸੁਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕਿਵੇਂ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਜੋ ਕੈਦ ਕੀਤੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਰੰਗਧਾਰੀ ਨੇ ਕਿਵੇਂ ਛੁਡਾਇਆ?" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਜਦ ਇੰਦਰ ਨੇ ਭੌਮਾਸੁਰ ਦੀ ਛਤਰੀ, ਕੁੰਡਲ ਤੇ ਸਾਥੀ ਛੀਨ ਲਏ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਉਸ ਦੀ ਹਕੂਮਤ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਤਦ ਉਸਨੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਦੇ ਕਰਤੂਤ ਸੁਣ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਗਰੁੜ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਪ੍ਰਾਗਜੋਤਿਸ਼ਪੁਰ ਨੂੰ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਚਾਰਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਭਾਰੀ ਪਹਾੜੀ ਕਿਲਿਆਂ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਕਿਲਿਆਂ, ਪਾਣੀ, ਅੱਗ, ਹਵਾ ਦੀਆਂ ਰਕਾਵਟਾਂ ਅਤੇ ਮੁਰਾ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਬੰਧਨਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਗਦਾ ਨਾਲ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਾਲੇ ਕਿਲਿਆਂ ਨੂੰ ਤੋੜਿਆ, ਚਕਰ ਨਾਲ ਅੱਗ, ਪਾਣੀ, ਹਵਾ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਤੇ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਮੁਰਾ ਦੇ ਬੰਧਨ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ। ਪੰਜਜਨਯ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਜੋ ਕਲਪਾਂਤ ਦੀ ਗੱਜਣੀ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਸੁਣ ਕੇ ਪੰਜ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲਾ ਦੈਤ ਮੁਰਾ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚੋਂ ਉੱਠਿਆ। ਉਹ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਲਹਿਰਾਂਦਾ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਅੱਗ ਵਰਗੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਤਰਕਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਉੱਤੇ ਪੰਜ ਮੂੰਹਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਸੁੱਟਿਆ ਤੇ ਪੰਜ ਮੂੰਹਾਂ ਨਾਲ ਭਿਆਨਕ ਗੱਜਣਾ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨੇ ਆਕਾਸ਼, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੇ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੱਤਾ। ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਜਦ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਆਇਆ, ਹਰੀ ਨੇ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਦੋ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਮੁਰਾ ਦੇ ਮੂੰਹਾਂ ਵਿੱਚ ਤੀਰ ਮਾਰੇ। ਮੁਰਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਸੁੱਟੀ, ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਅਜੇਤਿਆ ਨੇ ਹੱਥ ਉੱਪਰ ਕਰਕੇ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਚਕਰ ਨਾਲ ਮੁਰਾ ਦੇ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਮੁਰਾ ਦਾ ਧੜ, ਸਿਰ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਵੱਲੋਂ ਚੋਟੀ ਵਿੱਢੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਸੱਤ ਪੁੱਤਰ—ਤਾਮ੍ਰ, ਅੰਤਰੀਕਸ਼, ਸ਼੍ਰਵਣ, ਵਿਭਾਵਸੁ, ਵਸੁ, ਨਭਸਵਾਨ, ਤੇ ਸੱਤਵਾਂ ਅਰੁਣ—ਪਿੱਛੇ ਪੀਠਾ ਨੂੰ ਸੈਨਾਪਤੀ ਬਣਾ ਕੇ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਹੋ ਕੇ, ਭਾਰੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਲੜਨ ਆਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਜੇਤਿਆ ਉੱਤੇ ਤੀਰ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਗਦਾਵਾਂ, ਭਾਲਿਆਂ, ਸ਼ੂਲ ਆਦਿ ਸੁੱਟੇ, ਪਰ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਤਬਾਹ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਚਲਦੇ-ਚਲਦੇ, ਚਕਰ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ, ਬਾਂਹਾਂ, ਲੱਤਾਂ ਤੇ ਕਵਚ ਵੱਖ ਕਰਕੇ, ਪੀਠਾ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਯਮਲੋਕ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੱਤੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਤੀਪੁੱਤਰ ਭੌਮਾਸੁਰ ਹਾਰ ਗਿਆ। ਇਹ ਸਭ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੁਰਮਰਸ਼ਣ ਨੇ, ਜੋ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਸਮੁੰਦਰ ਜਨਮੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ। ਉਸਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਉੱਤੇ ਬਿਜਲੀ ਸਮੇਤ ਸੂਰਜ। ਉਸਨੇ ਸੌ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ ਹਥਿਆਰ ਸੁੱਟਿਆ ਤੇ ਸਾਰੇ ਯੋਧੇ ਇਕੱਠੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ, ਗਦਾਧਾਰੀ ਹੋ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀਪੁੱਤਰ ਦੀ ਫੌਜ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥ, ران, ਸਿਰ ਤੇ ਧੜ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਹੇ ਕੁਰੁਨੰਦਨ, ਜੋ ਵੀ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਸ਼ਸਤ੍ਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਸੁੱਟੇ, ਹਰੀ ਨੇ ਹਰੇਕ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਤੇ ਤਲਵਾਰ ਵਾਲੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਗਰੁੜ, ਜੋ ਸੁਪਰਨ ਨਾਮਕ ਪੰਛੀ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਪਰਾਂ ਨਾਲ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਗਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੰਚ, ਪੰਖ ਤੇ ਨਖ ਨਾਲ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਭੌਮ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਲੜਦਾ ਹੋਇਆ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਜਦ ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਗਰੁੜ ਵੱਲੋਂ ਤਬਾਹ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ। ਧਰਤੀਪੁੱਤਰ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਉੱਤੇ ਹਥਿਆਰ ਸੁੱਟਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਵਜਰ ਵਰਗਾ ਹਥਿਆਰ ਵੀ ਪ੍ਰਭੂ ਉੱਤੇ ਅਸਰ ਨਾ ਕਰ ਸਕਿਆ; ਹਰੀ ਨੂੰ ਲੱਗ ਕੇ ਵੀ, ਉਹ ਹਿਲਿਆ ਤੱਕ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਮਾਲਾ ਪੈ ਜਾਵੇ। ਫਿਰ, ਭੌਮ ਨੇ ਇਕ ਭਾਲਾ ਚੁੱਕ ਕੇ ਅਚੂਤ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਹਰੀ ਨੇ ਉਸਦੇ ਸੁੱਟਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਚਕਰ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਦ ਉਹ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਸਿਰ, ਸੋਹਣੇ ਮੁਕੁਟ ਅਤੇ ਕੁੰਡਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਇਸ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਦੇਵਤੇ 'ਧਨ੍ਯ! ਵਾਹ!' ਆਖਦੇ ਹੋਏ ਮੁਕੁੰਦ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗੇ ਤੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਧਰਤੀ ਦੇਵੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਕੋਲ ਆਈ, ਸੋਨੇ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਚਮਕਦਾਰ ਕੁੰਡਲ, ਵੈਜਯੰਤੀ ਮਾਲਾ, ਵੱਡਾ ਮਣਕ ਤੇ ਰਾਜਸੀ ਛਤਰੀ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਚੇਤਸਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਉਹ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਮਨ ਪਿਆਰ ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਜਗਤ ਦੇ ਨਾਥ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਭਰੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਨ ਲੱਗੀ। ਭੂਮੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ।" "ਕੰਵਲ-ਨਾਭੀ ਵਾਲੇ, ਕੰਵਲ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਕੰਵਲ-ਨੇਤਰ ਵਾਲੇ, ਕੰਵਲ ਵਰਗੇ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" "ਭਗਵਾਨ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ, ਮੁਢਲਾ ਬੀਜ, ਪੂਰਨ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" "ਅਜਨਮੀ, ਇਸ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਅਨੰਤ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਦੇ ਆਤਮਾ, ਪਰਮ ਤੇ ਸਰਵ-ਵਿਆਪਕ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" "ਤੁਸੀਂ, ਰਚਨਾ ਕਰਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਅਜਨਮੀ ਪ੍ਰਭੂ, ਸੰਘਰਸ਼ਕਾਰੀ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਸਥਿਰਤਾ ਲਈ ਸਤ੍ਵ ਰੂਪ ਹੋ, ਸਮਾਂ, ਪਦਾਰਥ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ—ਸਭ ਕੁਝ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਹੋ।