ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਸਤਿਆ ਦਾ ਹੱਥ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਵੀ ਸਭ ਰੀਤਿ-ਰਿਵਾਜਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸਮਾਨ ਪਤਨੀ ਵਜੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ। ਰਾਜ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀਆਂ ਮਹਿਲਾਵਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੁਣ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਵਰਗਾ ਮਹਾਨ ਜਵਾਈ ਮਿਲਿਆ ਸੀ, ਬੇਹੱਦ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਇਸ ਸ਼ੁਭ ਮੌਕੇ ਉੱਤੇ ਮਹਾਨ ਉਤਸਵ ਮਨਾਇਆ ਗਿਆ। ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਸ਼ੰਖ, ਨਗਾਰੇ ਤੇ ਭੇਰੀਆਂ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਗੀਤ-ਸੰਗੀਤ ਦੀ ਧੁਨ ਚੱਲ ਪਈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਧਾਈਆਂ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ। ਪੁਰਸ਼ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਸੋਹਣੇ ਕੱਪੜੇ, ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸੀ, ਅਤੇ ਹਰ ਕੋਈ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਂ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਨੇ ਦਾਜ਼ ਵਜੋਂ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ, ਤਿੰਨ ਹਜ਼ਾਰ ਸੋਹਣੀਆਂ, ਗਹਣਿਆਂ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਕੱਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਨਾਲ ਹੀ, ਨੌ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੋਂ ਸੋ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਰਥ, ਰਥਾਂ ਤੋਂ ਸੋ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਘੋੜੇ, ਅਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਤੋਂ ਸੋ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਮਨੁੱਖ ਵੀ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਕੋਸ਼ਲ ਨੇ, ਆਪਣਾ ਦਿਲ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਨਵੇਂ ਜੋੜੇ ਨੂੰ ਰਥ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾਇਆ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘੇਰ ਕੇ ਰਵਾਨਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਯਾਦਵਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੂਰਮਿਆਂ ਨੇ ਹਰਾਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਇਹ ਸਭ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਨਿਆ ਨੂੰ ਲਿਜਾਣ ਵਾਲੀ ਜਥੇਬੰਦੀ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਮਿਤਰ ਤੇ ਰਾਖੇ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਗਾਂਡੀਵ ਧਨੁਸ਼ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਾਰਿਸ਼ ਨੁੰ ਤਿਤਰ-ਬਿਤਰ ਕਰ ਦਿਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੇਰ ਛੋਟੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੂੰ ਢਾਹ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਦਾਜ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਯਾਦਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਦੇਵਕੀ ਨੰਦਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਨੇ ਦਵਾਰਕਾ ਵਿੱਚ ਸਤਿਆ ਦੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਇਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਭੈਣ ਸ਼੍ਰੁਤਕੀਰਤੀ ਦੀ ਧੀ ਭਦਰਾ, ਜੋ ਕੈਕੇਯ ਦੇ ਰਾਜਕੁਲ ਦੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਭਰਾ ਸੰਤਰਦਨ ਆਦਿਕ ਵੱਲੋਂ ਮਿਲੀ ਹੋਈ, ਵਿਆਹ ਲਈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਨੇ ਮਦ੍ਰ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ ਲਕਸ਼ਮਣਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਮੰਗਲਕਾਰੀ ਲਕੜੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਸਵਯੰਵਰ ਤੋਂ ਆਪ ਹੀ ਚੁਣ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਗਰੁੜ ਨੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਚੁੱਕ ਲਿਆ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਰੂਪਵਾਨ ਪਤਨੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਨੇ ਭੌਮਾਸੁਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਛੁਡਾਇਆ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਜੀਵਨ ਸਾਥੀ ਬਣੀਆਂ। ਇਸ ਉੱਤੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ! ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਭੌਮਾ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਕੈਦ ਕੀਤੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਛੁਡਾਇਆ?" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਇੰਦਰ ਵੱਲੋਂ ਆਪਣਾ ਛਤਰੀ, ਕੰਨ ਵਾਲੇ ਕੁੰਡਲ ਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਲੈ ਲੈਣ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪਹਾੜੀ ਸਥਾਨ ਤੋਂ ਹਟਾ ਦਿੱਤੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਨਮੇ ਨਰਕਾਸੁਰ ਦੇ ਕਰਤੂਤਾਂ ਬਾਰੇ ਸੁਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਪ੍ਰਾਗਜੋਤਿਸ਼ਪੁਰ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਭਾਰੀ ਪਹਾੜੀ ਕਿਲਿਆਂ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਕਿਲ੍ਹਿਆਂ, ਪਾਣੀ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਹਵਾ ਦੇ ਕਿਲ੍ਹਿਆਂ, ਅਤੇ ਮੁਰਾ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਬੰਧਨਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਚਕਨਾਚੂਰ ਕੀਤਾ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਕਿਲ੍ਹੀਆਂ ਤੋੜ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਅੱਗ, ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਹਵਾ ਦੇ ਕਿਲ੍ਹੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਮੁਰਾ ਦੇ ਬੰਧਨ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਯੰਤਰਾਂ ਅਤੇ ਅਹੰਕਾਰੀਆਂ ਦੇ ਦਿਲ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ; ਆਪਣੀ ਮਹਾਨ ਗਦਾ ਨਾਲ ਕਿਲ੍ਹੇ ਦੀ ਚਾਰਦੀਵਾਰੀ ਢਾਹ ਦਿੱਤੀ। ਜਦ ਪਾਂਚ ਮੂੰਹਾਂ ਵਾਲਾ ਦੈਤਿਆ ਮੁਰਾ, ਜੋ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਨੇ ਪਾਂਚਜਨਯ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸੁਣੀ, ਜੋ ਪ੍ਰਲਯ ਦੇ ਗੱਜਣ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਉਹ ਉੱਠ ਕੇ ਭਿਆਨਕ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਲੈ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਤਪਦਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਤਾਰਕਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤਰ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ) ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਗਰੁੜ ਵੱਲ ਸੁੱਟਿਆ ਅਤੇ ਪੰਜ ਮੂੰਹਾਂ ਨਾਲ ਭਿਆਨਕ ਗੱਜਣਾ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਧੁਨ ਅਕਾਸ਼, ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜ ਪਈ। ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਆ ਪਿਆ, ਪਰ ਹਰੀ ਨੇ ਤਿੰਨ-ਤਿੰਨ ਗੁਣਾ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਦੋ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਮੁਰਾ ਦੇ ਮੂੰਹਾਂ ਵਿੱਚ ਤੀਰ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ। ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਮੁਰਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਸੁੱਟੀ। ਜਦ ਗਦਾ ਆ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਦ ਗਦਾਧਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਹੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਮੁਰਾ ਦੇ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਮੁਰਾ ਦਾ ਸਿਰ ਵਿੱਛੁੜ ਗਿਆ, ਉਸਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਚਲੀ ਗਈ, ਅਤੇ ਉਹ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਦਾ ਚੋਟੀ ਵਿੱਛੁੜ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮੁਰਾ ਦੇ ਸੱਤ ਪੁੱਤਰ—ਤਾਮ੍ਰ, ਅੰਤਰਿਕਸ਼, ਸ਼੍ਰਵਣ, ਵਿਭਾਵਸੁ, ਵਸੁ, ਨਭਸਵਾਨ ਅਤੇ ਸੱਤਵਾਂ ਅਰੁਣ—ਪੀਠਾ ਨਾਂ ਦੇ ਸੈਨਾਪਤੀ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਕਰਕੇ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਹੋ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਜਨਮੇ ਨਰਕਾਸੁਰ ਵੱਲੋਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਆ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਉੱਤੇ ਤੀਰ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਗਦਾਵਾਂ, ਭਾਲਿਆਂ, ਸ਼ੂਲਾਂ ਨਾਲ ਭਿਆਨਕ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ। ਪਰ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਚੱਕੀ ਵਰਗੇ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ, ਚੱਕਰ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਿਰ, ਬਾਂਹਾਂ, ਲੱਤਾਂ ਅਤੇ ਬਕਤਰ ਵੱਖ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪੀਠਾ ਸਮੇਤ ਯਮਲੋਕ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਰਕਾਸੁਰ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਹਰਾਇਆ ਗਿਆ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੁਰਮਰਸ਼ਣ, ਜੋ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਸਮੁੰਦਰ-ਜਨਮੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਆਇਆ। ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਉੱਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵਾਲਾ ਸੂਰਜ, ਤਦ ਉਸ ਨੇ ਸੌ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ ਹਥਿਆਰ ਸੁੱਟਿਆ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਯੋਧੇ ਇਕੱਠੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਭਗਵਾਨ, ਗਦਾਧਰ, ਨੇ ਧਰਤੀ ਜਨਮੇ ਦੀ ਫੌਜ ਉੱਤੇ ਅਦਭੁਤ ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਰਾਨਾਂ, ਸਿਰਾਂ ਅਤੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘੋੜੇ ਤੇ ਹਾਥੀ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ। ਹੇ ਕੁਰੁਵੰਸ਼ੀ! ਜਿਤਨੇ ਵੀ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਅਸਤ੍ਰ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸੁੱਟੇ ਗਏ, ਹਰੀ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰਾਂ ਅਤੇ ਤਲਵਾਰ ਵਾਲੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਸੁਪਰਣ (ਗਰੁੜ) ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਹੋਏ, ਗਰੁੜ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੰਖਾਂ ਨਾਲ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਆਪਣੀ ਚੋਚ, ਪੰਖਾਂ ਅਤੇ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਹਾਥੀਆਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕੀਤਾ। ਨਰਕਾ, ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਜਦ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਹਾਰਦਾ ਅਤੇ ਗਰੁੜ ਵੱਲੋਂ ਤੰਗ ਕੀਤਾ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਲੜਦਾ ਹੋਇਆ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਉੱਤੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਉਹ ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਲੱਘਣ ਬਾਵਜੂਦ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਹਿਲੇ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਫੁੱਲ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪੈਣ ਨਾਲ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਨਰਕਾ ਨੇ ਫ਼ਜ਼ੂਲ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਿਆਂ ਭਾਲਾ ਚੁੱਕਿਆ ਕਿ ਅਚੂਤ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ) ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇ, ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਸੁੱਟਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਹਰੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਦ ਉਹ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ, ਸੋਹਣੇ ਕੁੰਡਲ ਤੇ ਮੋਹਕ ਮਕੁਟ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਿਆ ਅਤੇ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀਆਂ ਨੇ "ਧਨ੍ਯ! ਵਧਾਈ!" ਆਖ ਕੇ ਮੁਕੁੰਦ ਦੀ ਸਲਾਹਣਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਦੇਵੀ, ਸੋਨਿਆਂ ਅਤੇ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਕੰਨ ਵਾਲੇ, ਵੈਜਯੰਤੀ ਮਾਲਾ, ਮਹਾਨ ਰਤਨ, ਅਤੇ ਰਾਜਸੀ ਛਤਰੀ ਲੈ ਕੇ, ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ) ਕੋਲ ਆਈ। ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੇ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਲੋਂ ਪੂਜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਸਲਾਹਣਾ ਕੀਤੀ। ਭੂਮੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ, ਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰੀ, ਜੋ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਕਮਲ-ਨਾਭੀ, ਕਮਲ-ਮਾਲਾ ਧਾਰੀ, ਕਮਲ-ਨੇਤਰ, ਕਮਲ-ਚਰਣ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਵਿਸ਼ਣੁ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ, ਮੂਲ ਬੀਜ, ਪੂਰਨ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ। ਹੇ ਅਜਨਮਾ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਅਨੰਤ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਦੇ ਅੰਤਰਯਾਮੀ ਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ।