ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਸੌਰੀ ਨੇ ਉਹ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਸਾਂਡਾਂ ਨੂੰ ਰੱਸੀਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਹੰਕਾਰ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਤੋੜ ਕੇ, ਬਿਲਕੁਲ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਬੱਚਾ ਲੱਕੜ ਦੇ ਖਿੜੌਣੇ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦਾ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਨਜ਼ਾਰਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਸਤਿਆ ਦਾ ਹੱਥ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਵੀ ਪੂਰੇ ਮਰਯਾਦਾ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜੋੜੀਦਾਰ ਵਜੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਰਾਜ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਜਵਾਈ ਬਣਾਇਆ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਕੋਈ ਠਿਕਾਣਾ ਨਾ ਰਿਹਾ ਤੇ ਮਹਾਂ ਉਤਸਵ ਮਨਾਇਆ ਗਿਆ। ਸ਼ੰਖ, ਨਗਾਰੇ, ਤੇ ਤੁਰਹੀਆਂ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ, ਗੀਤ ਤੇ ਵਾਜੇ-ਯੰਤਰ ਵੱਜਣ ਲੱਗੇ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤੇ। ਮਰਦ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਸੋਹਣੇ ਕਪੜੇ, ਹਾਰ ਤੇ ਗਹਣੇ ਪਾ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦੇ ਸਨ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਦਾਜ ਵਜੋਂ ਦੱਸ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ, ਤਿੰਨ ਹਜ਼ਾਰ ਸੋਹਣੀਆਂ ਲੜਕੀਆਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹਾਰ ਤੇ ਚੰਗੇ ਕਪੜੇ ਪਾਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਦਿੱਤੀਆਂ। ਨੌ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਸੌ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਰਥ, ਰਥਾਂ ਤੋਂ ਸੌ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਘੋੜੇ, ਅਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਤੋਂ ਸੌ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਮਨੁੱਖ ਦਿੱਤੇ। ਰਾਜਾ ਕੋਸ਼ਲ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਪਿਆਰ ਭਰ ਕੇ, ਜੋੜੇ ਨੂੰ ਰਥ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਇਹ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਯਾਦਵਾਂ ਅਤੇ ਸਾਂਡਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੋੜ ਦਿੱਤੀ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ, ਜੋ ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕੇ, ਵਿਆਹ ਮੰਡੀ ਤੋਂ ਵਾਪਸੀ ’ਤੇ ਰਸਤਾ ਰੋਕਣ ਆ ਗਏ। ਪਰ ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਗਾਂਡੀਵ ਧਾਰੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦਾ ਪ੍ਰੀਤਮ ਮਿੱਤਰ ਤੇ ਰਖਿਆਕਰਤਾ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨੂੰ ਛਿਟ-ਛਿਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਸਿੰਘ ਛੋਟੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਾਜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਯਾਦਵਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅਗੇ, ਦੇਵਕੀ ਨੰਦਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਨੇ ਸਤਿਆ ਨਾਲ ਦੁਆਰਕਾ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਜੀਵਨ ਵਤਾਇਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਭੈਣ ਸ਼੍ਰੁਤਕੀਰਤੀ ਦੀ ਧੀ, ਕੈਕੇਯ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਭਦਰਾ, ਜਿਸਨੂੰ ਉਸਦੇ ਭਰਾ ਸੰਤਾਰਦਨ ਆਦਿ ਨੇ ਦਿੱਤਾ, ਨਾਲ ਵੀ ਵਿਆਹ ਕਰ ਲਿਆ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਦਰਾ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਧੀ ਲਕ੍ਸ਼ਮਣਾ, ਜੋ ਸ਼ੁਭ ਲਛਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਸਵਯੰਵਰ ਤੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਨੇ ਇਕੱਲੇ ਹੀ ਉਸਨੂੰ ਬਿਲਕੁਲ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੈ ਆਏ ਜਿਵੇਂ ਗਰੁੜ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਉਂ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਵਾਲੀਆਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਰਾਣੀਆਂ, ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਭੌਮਾਸੁਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੈਦ ਤੋਂ ਛੁਡਾਇਆ, ਉਹ ਸਭ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ, ਦੱਸੋ ਕਿ ਭੌਮਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕਿਵੇਂ ਮਾਰਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਮਹਿਲਾਵਾਂ, ਜੋ ਕੈਦੀਆਂ ਬਣੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਰੰਗਧਾਰੀ ਨੇ ਕਿਵੇਂ ਛੁਡਾਇਆ?" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਜਦ ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਛਤਰੀ, ਕੁੰਡਲ ਤੇ ਸਾਥੀ ਲੈ ਲਏ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪਰਬਤ ਉੱਤੇ ਉਸ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਛਿਨ ਲਈ, ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਨਮੇ ਦੇ ਕਰਤੂਤਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਮਿਲੀ, ਤਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਪ੍ਰਾਗ੍ਜੋਤਿਸ਼ਪੁਰ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਚਾਰਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਡਰਾਉਣੇ ਪਹਾੜਾਂ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਾਲੇ ਕਿਲਿਆਂ, ਤੇ ਪਾਣੀ, ਅੱਗ, ਹਵਾ ਦੀਆਂ ਰੱਖਿਆਵਾਂ ਅਤੇ ਮੂਰਾ ਦੇ ਤਾਕਤਵਰ ਬੰਧਨਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਚੂਰ-ਚੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਾਲੇ ਕਿਲੇ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ; ਚਕਰ ਨਾਲ ਅੱਗ, ਪਾਣੀ, ਤੇ ਹਵਾ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਮੂਰਾ ਦੇ ਬੰਧਨ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ। ਪਾਞ੍ਚਜਨ੍ਯ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਧੁਨੀ ਨਾਲ, ਜੋ ਯੁੱਗਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਪੰਜ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲਾ ਦੈਤ ਮੂਰਾ ਪਾਣੀ ਵਿਚੋਂ ਉੱਠਿਆ। ਉਸਨੇ ਤੀਖੀ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਲੈ ਕੇ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਤੇ ਅੱਗ ਵਰਗੀ ਲੁਕਾਈ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਗਰੁੜ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਹਮਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਗਰੁੜ ਵੱਲ ਸੁੱਟੀ ਅਤੇ ਪੰਜ ਮੂੰਹਾਂ ਨਾਲ ਗੱਜਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਧੁਨੀ ਨੇ ਆਕਾਸ਼, ਦਿਸਾਵਾਂ, ਤੇ ਸਾਰਾ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਭਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਜਦ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਆਈ, ਤਾਂ ਹਰੀ ਨੇ ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਮੂਰਾ ਦੇ ਮੂੰਹਾਂ ਵਿਚ ਤੀਰ ਮਾਰੇ। ਮੂਰਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਸੁੱਟਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਅਜੈ ਨੇ ਹੱਸਦਿਆਂ ਆਪਣੇ ਚਕਰ ਨਾਲ ਮੂਰਾ ਦੇ ਸਿਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ। ਸਿਰ ਕੱਟਿਆਂ, ਮੂਰਾ ਦੀ ਜਿੰਦ ਨਿਕਲ ਗਈ, ਤੇ ਉਹ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਵਜਰ ਮਾਰਨ ਨਾਲ ਪਰਬਤ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵੱਢ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਸੱਤ ਪੁੱਤਰ—ਤਾਮ੍ਰ, ਅੰਤਰਿਕਸ਼, ਸ਼੍ਰਵਣ, ਵਿਭਾਵਸੁ, ਵਾਸੁ, ਨਭਸਵਾਨ, ਅਤੇ ਅਰੁਣ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੈਨਾਪਤੀ ਪੀਠ—ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਲੜਾਈ ਲਈ ਆਏ। ਉਹ ਸਭ ਅਜੈ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਗਏ ਅਤੇ ਤੀਰ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਗਦਾਵਾਂ, ਭਾਲੇ, ਸੁੱਟਣ ਵਾਲੇ ਹਥਿਆਰ, ਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਵਗੈਰਾ ਸੁੱਟਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਪਰ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ। ਚਕਰ ਅਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਿਰ, ਹੱਥ, ਲੱਤਾਂ, ਤੇ ਕਵਚ ਕੱਟ ਕੇ, ਪੀਠ ਸਮੇਤ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਯਮਲੋਕ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਤੀਪੁੱਤਰ ਨਰਕਾਸੁਰ ਵੀ ਹਾਰ ਗਿਆ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੁਰਮਰਸ਼ਣ, ਜੋ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਸਮੁੰਦਰ-ਜੰਮੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਆਇਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਸਨ, ਬਿਲਕੁਲ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਉੱਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵਾਲਾ ਸੂਰਜ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਸੌ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ ਹਥਿਆਰ ਸੁੱਟਿਆ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਯੋਧੇ ਇਕੱਠੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਤੇ ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀਪੁੱਤ੍ਰ ਦੀ ਫੌਜ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹੱਥ, رانਾਂ, ਸਿਰ ਤੇ ਸਰੀਰ ਵੱਢ ਦਿੱਤੇ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘੋੜੇ ਤੇ ਹਾਥੀ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ। ਜੋ ਵੀ ਹਥਿਆਰ ਅਤੇ ਸ਼ਸਤ੍ਰ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਸੁੱਟੇ, ਹਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਤੇ ਤਲਵਾਰ ਵਾਲੀਆਂ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ। ਸੁਪਰਣ ਗਰੁੜ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਰਾਂ ਨਾਲ ਹਾਥੀਆਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਚੋਚ, ਪਰਾਂ ਅਤੇ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਨਰਕਾਸੁਰ, ਦੁਖੀ ਹੋਇਆ, ਲੜ੍ਹਦਾ ਹੋਇਆ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਘੁੱਸ ਗਿਆ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਗਰੁੜ ਵੱਲੋਂ ਤਬਾਹ ਹੋਇਆ ਦੇਖ ਕੇ। ਨਰਕ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਇਆ, ਪਰ ਵਜਰ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਹਥਿਆਰ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਅਸਰ ਨਾ ਹੋਇਆ; ਉਹ ਇਕ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਗੁਲਦਸਤਾ ਪੈਣ ਵਰਗਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਉਸਨੇ ਭਗਵਾਨ ਅਚ੍ਯੁਤ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਭਾਲਾ ਚੁੱਕਿਆ, ਪਰ ਹਰੀ ਨੇ ਉਸਦੇ ਸੁੱਟਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਚਕਰ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਵੱਢ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਦਾ ਸਿਰ, ਸੋਹਣੇ ਮੁਕੁਟ ਤੇ ਕੁੰਡਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪੈ ਗਿਆ। ਇਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ "ਵਾਹ! ਵਧਾਈ ਹੋਵੇ!" ਆਖਦੇ ਹੋਏ ਮੁਕੁੰਦ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ ਤੇ ਫੁੱਲ ਵਰਸਾਏ। ਫਿਰ, ਧਰਤੀ ਦੇਵੀ ਸੋਨੇ ਤੇ ਮਣਕਿਆਂ ਨਾਲ ਜੜੇ ਕੁੰਡਲ, ਵੈਜਯੰਤੀ ਮਾਲਾ, ਮਹਾਨ ਰਤਨ ਅਤੇ ਰਾਜਸੀ ਛਤਰੀ ਲੈ ਕੇ, ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਕੋਲ ਆਈ ਤੇ ਇਹ ਸਭ ਭੇਟ ਵਜੋਂ ਦਿੱਤੇ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਦੇਵੀ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਮਨ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਨ ਲੱਗੀ: "ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਕੰਵਲ ਨਾਭੀ ਵਾਲੇ, ਕੰਵਲ ਮਾਲਾ ਵਾਲੇ, ਕੰਵਲ ਨੇਤਰ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਕੰਵਲ ਚਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਵਿ਷्णੂ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ, ਆਦਿ ਬੀਜ, ਪੂਰਨ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ।