ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਹੇ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਸੁਣਨ ਵਾਲੇ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਮਹਾਨ ਕਾਰਜਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ ਵਿੱਚ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਆਨੰਦ, ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਕੋਸ਼ਲ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੇ। ਉੱਥੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਅੱਗੇ ਇੱਕ ਚੁਣੌਤੀ ਰੱਖੀ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਇਹ ਸੱਤ ਬੜੇ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਬੇਕਾਬੂ ਬਲਦ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਕਈ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਤੂੰ, ਹੇ ਯਾਦਵ ਕੁਲ ਦੇ ਆਨੰਦ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਕਾਬੂ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਧੀ ਤੇਰਾ ਵਰ ਬਣਾਵਾਂਗਾ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵਸਤ੍ਰ ਬੰਨ੍ਹਿਆ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੱਤ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਲਿਆ ਅਤੇ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਸਾਰੇ ਬਲਦਾਂ ਨੂੰ ਵੱਸ ਕਰ ਲਿਆ। ਸ਼ੌਰੀ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ, ਰੱਸੀਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੰਨੀ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਖਿੱਚਿਆ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਬੱਚਾ ਖਿਲੌਣ ਖਿੱਚਦਾ ਹੋਵੇ। ਰਾਜਾ ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ ਆਨੰਦ ਅਤੇ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਸਤਿਆ ਦਾ ਹੱਥ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਵੀ ਸਭ ਰੀਤਾਂ-ਰਿਵਾਜਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਵਜੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਰਾਜ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀਆਂ ਰਾਣੀਆਂ ਵੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਜਵਾਈ ਬਣਾਕੇ ਬੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਆ ਗਈਆਂ। ਉੱਥੇ ਵੱਡਾ ਉਤਸਵ ਮਨਾਇਆ ਗਿਆ। ਸ਼ੰਖ, ਨਗਾਰੇ, ਤੁਰਹੀਆਂ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਗੀਤ ਗਾਏ ਗਏ, ਵਾਜੇ ਵੱਜੇ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤੇ। ਪੁਰਸ਼ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਸੋਹਣੇ ਕੱਪੜੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦੇ ਰਹੇ। ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਦਾਜ਼ ਵਜੋਂ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂ, ਤਿੰਨ ਹਜ਼ਾਰ ਸੋਹਣੀਆਂ ਕਨਿਆਵਾਂ ਜੋ ਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹਾਰ ਤੇ ਚੰਗੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਦਿੱਤੀਆਂ। ਨੌ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀ, ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਸੌ ਗੁਣਾ ਰਥ, ਰਥਾਂ ਦੇ ਸੌ ਗੁਣਾ ਘੋੜੇ, ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਸੌ ਗੁਣਾ ਮਨੁੱਖ ਵੀ ਦਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤੇ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਨਵੇਂ ਜੋੜੇ ਨੂੰ ਰਥ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾਇਆ, ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘੇਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਵਾਨਾ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਇਹ ਖ਼ਬਰ ਉਹਨਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਪਹਲੇ ਹੀ ਯਾਦਵਾਂ ਅਤੇ ਬਲਦਾਂ ਨੇ ਤੋੜ ਦਿੱਤੀ ਸੀ, ਉਹ ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕੇ। ਜਦ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਨੂੰ ਲਿਜਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਰਸਤਾ ਰੋਕਣ ਆ ਗਏ। ਪਰ ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਗਾਂਡੀਵ ਧਾਰੀ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਮਿੱਤਰ ਤੇ ਰਖਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨੂੰ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ। ਜਿਵੇਂ ਸਿੰਘ ਛੋਟੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਾਜ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਯਾਦਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਦੇਵਕੀ ਨੰਦਨ ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਸਤਿਆ ਦੇ ਨਾਲ ਦੁਆਰਕਾ ਵਿੱਚ ਸੁਖ-ਸਮਾਧਾਨ ਨਾਲ ਰਹਿਣ ਲੱਗੇ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਭੈਣ ਸ਼੍ਰੁਤਕੀਰਤੀ ਦੀ ਧੀ ਭਦਰਾ, ਜੋ ਕੈਕੇਯ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਭਰਾਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮਿਲੀ। ਉਸ ਨੇ ਮਦਰਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ ਲਕਸ਼ਮਣਾ, ਜੋ ਸੁਹਾਗ ਵਾਲੀਆਂ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਸਵਯੰਵਰ ਤੋਂ ਗਰੁੜ ਵਾਂਗ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਚੁੱਕਣ ਵਾਲਾ, ਖੁਦ ਹੀ ਲੈ ਆਇਆ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਰੂਪਵਾਨ ਪਤਨੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਭਉਮਾਸੁਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਕੈਦ ਤੋਂ ਛੁਡਾਇਆ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਇਸ ਉਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਹੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ, ਦੱਸੋ ਕਿ ਭਉਮਾਸੁਰ ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਵੇਂ ਮਾਰਿਆ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਕੈਦ ਕੀਤੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਛੁਡਾਇਆ?” ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਜਦ ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਛਤਰੀ, ਕੰਨ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਭਉਮਾਸੁਰ ਕੋਲੋਂ ਖੋਹ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਦਿਵਿਆ ਪਰਬਤ ਵੀ ਛੀਨ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਪ੍ਰਾਗਜੋਤਿਸ਼ਪੁਰ ਨੂੰ ਰਵਾਨਾ ਹੋਏ। ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਚਾਰ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਭਾਰੀ ਪਹਾੜਾਂ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਾਲੇ ਕਿਲਿਆਂ, ਅੱਗ, ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਹਵਾ ਦੀਆਂ ਰੱਖਿਆਵਾਂ ਅਤੇ ਮੂਰਾ ਦੇ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਬੰਧਨਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਚੂਰ-ਚੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਾਲੇ ਕਿਲਿਆਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ। ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਅੱਗ, ਪਾਣੀ, ਹਵਾ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਅਤੇ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਮੂਰਾ ਦੇ ਬੰਧਨਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਪਾਂਚਜਨਯ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਧੁਨੀ ਨਾਲ, ਜੋ ਕਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਵਰਗੀ ਡਰਾਉਣੀ ਸੀ, ਮੂਰਾ ਨਾਮਕ ਪੰਜ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲਾ ਦੈਤ, ਜੋ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵਿਛਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉੱਠ ਆਇਆ। ਉਸਨੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਲਿਆ, ਜੋ ਕਾਲ-ਅੱਗ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਗਰੁੜ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਗਰੁੜ ਵੱਲ ਸੁੱਟਿਆ ਅਤੇ ਪੰਜ ਮੂੰਹਾਂ ਨਾਲ ਗੱਜਿਆ। ਉਹ ਧੁਨਿ ਆਕਾਸ਼, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜੀ। ਜਦ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਆਇਆ, ਤਦ ਹਰੀ ਨੇ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਦੋ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਮੂਰਾ ਦੇ ਮੂੰਹਾਂ ਵਿੱਚ ਤੀਰ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ। ਮੂਰਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਸੁੱਟੀ, ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਅਜੈਯ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਮੂਰਾ ਦੇ ਸਿਰ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਮੂਰਾ ਦਾ ਸਰੀਰ, ਸਿਰ ਵੱਖ ਹੋਣ ਨਾਲ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਵੱਜਰ ਨਾਲ ਪਰਬਤ ਦਾ ਚੋਟੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ। ਉਸਦੇ ਸੱਤ ਪੁੱਤਰ—ਤਾਮ੍ਰ, ਅੰਤਰੀਕਸ਼, ਸ਼੍ਰਵਣ, ਵਿਭਾਵਸੁ, ਵਸੁ, ਨਭਸਵਾਨ ਅਤੇ ਅਰੁਣ—ਪ੍ਰਧਾਨ ਪੀਠ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਕਰਕੇ, ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ, ਜੰਗ ਲਈ ਆ ਗਏ। ਉਹ ਭਗਵਾਨ ਉੱਤੇ ਤੀਰ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਗਦਾਵਾਂ, ਭਾਲਿਆਂ, ਸ਼ੂਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਪਰ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਚੱਕਰ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਿਰ, ਬਾਂਹਾਂ, ਲੱਤਾਂ, ਬਰਚੀਆਂ ਕੱਟ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਯਮਲੋਕ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਤੀ ਪੁੱਤਰ ਨਰਕਾਸੁਰ ਦੀ ਭੀ ਹਾਰ ਹੋ ਗਈ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੁੰਮਰਸ਼ਣ ਆਪਣੇ ਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ, ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਉਪਜੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰ ਬੈਠਾ। ਉਸਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉੱਤੇ ਹਥਿਆਰ ਸੁੱਟੇ। ਸਾਰੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਇਕੱਠੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਅਤੇ ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਫੌਜ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹੱਥ, ਰਾਣ, ਸਿਰ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘੋੜੇ ਤੇ ਹਾਥੀ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ। ਗਰੁੜ, ਆਪਣੇ ਪਰਾਂ ਨਾਲ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਗਿਆ, ਆਪਣੀ ਚੋਚ ਅਤੇ ਪੰਜਿਆਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਨਰਕਾ, ਘਬਰਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਜੰਗ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੀ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਭਗਵਾਨ ਉੱਤੇ ਹਥਿਆਰ ਸੁੱਟਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਵੱਜਰ ਵਾਂਗ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ। ਭਗਵਾਨ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਹੋਇਆ, ਪਰ ਉਹ ਹਿਲਿਆ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਈ ਹੋਵੇ। ਨਰਕਾ ਨੇ ਫ਼ਜ਼ੂਲ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਕੇ ਭਾਲਾ ਚੁੱਕਿਆ, ਪਰ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉਸਦੇ ਛੱਡਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਦਾ ਸਿਰ, ਸੋਹਣੇ ਮੁਕੁਟ ਅਤੇ ਕੰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ “ਵਾਹ! ਵਧਾਈ!” ਆਖ ਕੇ ਮੁਕੁੰਦ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਮਾਤਾ ਖੁਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਕੋਲ ਆਈ, ਸੋਨੇ ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਚਮਕਦੇ ਕੰਨ ਵਾਲੇ, ਵੈਜਯੰਤਿ ਮਾਲਾ, ਵੱਡਾ ਮਣਕ, ਤੇ ਰਾਜਸੀ ਛਤਰੀ ਲੈ ਕੇ ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕੀਤੇ। ਉਸ ਮਹਿਲਾ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੇਮ ਭਾਵ ਨਾਲ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਮਾਲਕ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਸਹਿਤ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਭਉਮਾਸੁਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਕੈਦ ਕੀਤੀਆਂ ਸਤੀਆਂ ਨੂੰ ਛੁਡਾਇਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਕੀਰਤੀ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਖਾਈ।