ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਿਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਕਮਲ-ਚਰਣਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਲਕਸ਼ਮੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਪਾਲ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨੋਰਥ ਲਈ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਤੇ ਪੁਲ ਤਿਆਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਸਾਹਿਬ ਮੇਰੇ ਵਰਗੇ ਅਣਜਾਣ ਦੀ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜਦੋਂ ਦੁਬਾਰਾ ਉਸ ਨਾਰਾਯਣ, ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ ਗਈ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਪਰਿਪੂਰਨ ਹਾਂ, ਫਿਰ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਦਾਨ ਕੀ ਕਰਨਾ?" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਸੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਸਨ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ ਅਤੇ, ਬਦਲੀ ਵਰਗੇ ਗੂੰਜਦੇ ਸੁਰ ਵਿੱਚ, ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ੀ ਰਾਜੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।" ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਫਿਰ ਕਿਹਾ, "ਰਾਜਨ! ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਖ਼ਤਰੀ ਆਪਣੀ ਧਰਮ-ਮਰਯਾਦਾ ਉੱਤੇ ਚੱਲਦਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਲਈ ਭਿਖ ਮੰਗਣਾ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਨਿੰਦਿਤ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਪਰ, ਤੇਰੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਧੀ ਲਈ ਬੇਨਤੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ—ਕੋਈ ਦਹੇਜ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਅਸੀਂ ਦਹੇਜ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ।" ਰਾਜੇ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਹੋਰ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਮੇਰੀ ਧੀ ਲਈ ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗਾ ਵਧੀਆ ਅਤੇ ਚਾਹੁੰਦਾ ਵਿਆਹ-ਯੋਗ ਹੋਵੇ, ਜਦੋਂ ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀਵਨ-ਜੁੜੀ ਤੁਹਾਡੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਹੋ?" ਪਰ, "ਹੇ ਸਾਤ੍ਵਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ! ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਜੋ ਵੀ ਯੋਧਾ ਮੇਰੀ ਧੀ ਨੂੰ ਵਿਆਹਣ ਆਵੇ, ਉਹਦੀ ਤਾਕਤ ਦੀ ਪਰਖ ਲਈ ਇੱਕ ਮੁਕਾਬਲਾ ਹੋਵੇਗਾ।" "ਇਹ ਸੱਤ ਭਿਆਨਕ ਅਤੇ ਬੇਲਗਾਮ ਸਾਂਡ ਹਨ, ਜੋ ਕਈ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਚੁੱਕੇ ਅਤੇ ਘਾਇਲ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।" "ਜੇ ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਸ ਕਰ ਲਵੋ ਤਾਂ ਹੀ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਧੀ ਦੇ ਪਤੀ ਬਣ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਲਕਸ਼ਮੀਪਤੀ!" ਜਦੋਂ ਇਹ ਸ਼ਰਤ ਸੁਣੀ, ਤਦ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵਸਤ੍ਰ ਕੱਸ ਲਿਆ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੱਤ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਲਿਆ ਅਤੇ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸਾਰੇ ਸਾਂਡ ਵੱਸ ਕਰ ਲਏ। ਸ਼ੌਰੀ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਸਾਂਡਾਂ ਨੂੰ ਰੱਸੀ ਨਾਲ ਬੱਝ ਲਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਤੋੜ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਬਿਲਕੁਲ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਘਸੀਟਿਆ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਬੱਚਾ ਲੱਕੜ ਦੇ ਖਿਲੌਣ ਖਿੱਚਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਸਤਿਆ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਵੀ ਪੂਰਨ ਰੀਤ-ਰਿਵਾਜਾਂ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸਮਾਨ ਵਰਗੀ ਪਤਨੀ ਵਜੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਰਾਜ-ਘਰ ਦੀਆਂ ਇਸ ਧੀ ਦੇ ਵਿਆਹ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਰਾਜ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਜਵਾਈ ਪਾ ਕੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਉਤਸਵ ਮਨਾਇਆ ਗਿਆ। ਸ਼ੰਖ, ਨਗਾਰੇ, ਬਾਂਸਰੀਆਂ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਗੀਤ-ਸੰਗੀਤ ਅਤੇ ਵਾਦ-ਯੰਤਰ ਵੱਜਣ ਲੱਗੇ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤੇ। ਪੁਰਸ਼ ਅਤੇ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਸੋਹਣੇ ਕੱਪੜੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਵਿਆਹ ਵਿੱਚ ਦਹੇਜ ਵਜੋਂ ਦੱਸ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ, ਤਿੰਨ ਹਜ਼ਾਰ ਸੋਹਣੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ—ਹਾਰਾਂ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਕੱਪੜਿਆਂ ਨਾਲ—ਦਿੱਤੀਆਂ। ਨੌ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੋਂ ਸੋ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਰਥ, ਰਥਾਂ ਤੋਂ ਸੋ ਗੁਣਾ ਘੋੜੇ, ਅਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਸੋ ਗੁਣਾ ਮਨੁੱਖ ਦਿੱਤੇ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਰਥ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘੇਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਰਵਾਨਾ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਇਹ ਸੁਣਿਆ, ਉਹ ਰਾਜੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਯਾਦਵਾਂ ਅਤੇ ਸਾਂਡਾਂ ਨੇ ਤੋੜ ਦਿੱਤੀ ਸੀ ਅਤੇ ਜੋ ਇਹ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵਿਆਹ ਦੀ ਜਾਅਤ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਪਰ ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਗਾਂਡੀਵ ਧਾਰੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਮਿੱਤਰ ਅਤੇ ਰਾਖਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਰਿਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਝੱਟ ਹੀ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੇਰ ਛੋਟੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਹੇਜ ਸਮੇਤ, ਯਾਦਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਦੇਵਕੀ ਨੰਦਨ, ਸਤਿਆ ਨਾਲ ਦੁਆਰਕਾ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਮਨਾਉਣ ਲੱਗੇ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਿਤਰੀ ਮਾਸੀ ਸ਼੍ਰੁਤਕੀਰਤੀ ਦੀ ਧੀ ਭਦਰਾ, ਜੋ ਕਿ ਕੈਕੇਯ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਭਰਾ ਸੰਤਾਰਦਨ ਆਦਿਕ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤੀ ਹੋਈ, ਵਿਆਹ ਲਈ। ਉਸੇ ਨੇ ਮਦਰਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ ਲਕਸ਼ਮਣਾ, ਜੋ ਮੰਗਲਮਈ ਲਕੜੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਸਵਯੰਵਰ ਤੋਂ ਗਰੁੜ ਵਾਂਗ ਅਮ੍ਰਿਤ ਲੈ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਕੇ, ਲੈ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਰੂਪਵਾਨ ਪਤਨੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਭੌਮਾਸੁਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਕੈਦ ਤੋਂ ਛੁਡਵਾਇਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਇਸ ਤੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ! ਦੱਸੋ, ਭੌਮਾ (ਨਰਕਾਸੁਰ) ਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕਿਵੇਂ ਮਾਰਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਕੈਦ ਕੀਤੀਆਂ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ ਨੇ ਕਿਵੇਂ ਛੁਡਵਾਇਆ?" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜਦ ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਛਤਰੀ, ਕੰਨ-ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਸਾਥੀ ਲੈ ਲਏ, ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਇੰਦਰ-ਪਹਾੜੀ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਵੀ ਖੋਹ ਲਈ, ਤੇ ਧਰਤੀ-ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਕਰਤੂਤ ਸੁਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਪ੍ਰਾਗਜੋਤਿਸ਼ਪੁਰ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ।" ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਚਾਰ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਡਰਾਉਣੇ ਪਹਾੜੀ ਕਿਲਿਆਂ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਕਿਲਿਆਂ, ਅੱਗ, ਪਾਣੀ, ਹਵਾ ਦੀਆਂ ਰੱਖਿਆ-ਚੁੱਕੀਆਂ ਅਤੇ ਮੁਰਾ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਬੰਧਨਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜਿਆ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਕਿਲੇ ਭੇਦ ਦਿੱਤੇ, ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਅੱਗ, ਪਾਣੀ, ਹਵਾ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਅਤੇ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਮੁਰਾ ਦੇ ਬੰਧਨ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ੰਖ ਧੁਨੀ ਨਾਲ ਮਸ਼ੀਨਾਂ ਅਤੇ ਅਹੰਕਾਰੀ ਦਿਲਾਂ ਨੂੰ ਕੰਬਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਹਾਨ ਗਦਾ ਨਾਲ ਕਿਲੇ ਦੀ ਚੂਟੀ ਉਡਾ ਦਿੱਤੀ। ਜਦ ਪਾਂਚਜਨਯ ਦੀ ਧੁਨੀ, ਜੋ ਯੁੱਗਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲੀ ਗਰਜ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਸੁਣੀ, ਤਾਂ ਪੰਜ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲਾ ਦੈਤ ਮੁਰਾ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚੋਂ ਉੱਠਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਘੁੰਮਾਇਆ, ਜੋ ਦੇਖਣ ਵਿੱਚ ਹੀ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ ਅਤੇ ਸੂਰਜ-ਅੱਗ ਵਰਗੀ ਜਵਾਲਾ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਤਾਰਕਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਉੱਤੇ, ਪੰਜ ਮੂੰਹਾਂ ਨਾਲ, ਸੰਪ ਵਾਂਗ ਵਧਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਗਰੁੜ ਵੱਲ ਸੁੱਟਿਆ ਅਤੇ ਪੰਜ ਮੂੰਹਾਂ ਨਾਲ ਗੱਜਿਆ। ਉਹ ਧੁਨੀ ਅਕਾਸ਼, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਅਤੇ ਸਾਰੀ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਨੂੰ ਢੱਕ ਗਈ। ਪਰ, ਜਦ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਆਇਆ, ਤਦ ਹਰੀ ਨੇ ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਅਤੇ ਮੁਰਾ ਦੇ ਮੂੰਹਾਂ ਵਿੱਚ ਤੀਰ ਮਾਰੇ। ਮੁਰਾ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਸੁੱਟੀ। ਪਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਗਦਾ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਅਜੈ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਉੱਚੇ ਕਰਕੇ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਮੁਰਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸਿਰ ਉਡਾ ਦਿੱਤੇ। ਮੁਰਾ, ਸਿਰ ਤੋਂ ਵੱਧ, ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਗਵਾ ਕੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਵੱਜ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਢਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਸੱਤ ਪੁੱਤਰ, ਪਿਤਾ ਦੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਗੁੱਸੇ, ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਏ। ਤਾਮਰ, ਅੰਤਰਿਕਸ਼, ਸ਼੍ਰਵਣ, ਵਿਭਾਵਸੁ, ਵਸੁ, ਨਭਸਵਾਨ ਅਤੇ ਸੱਤਵਾਂ ਅਰੁਣ, ਪੀਠਾ ਨੂੰ ਸੈਨਾਪਤੀ ਬਣਾਕੇ, ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ, ਧਰਤੀ-ਪੁੱਤਰ ਵੱਲੋਂ ਭੇਜੇ ਗਏ। ਉਹ ਅਜੈ ਦੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ ਅਤੇ ਤੀਰ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਗਦਾਵਾਂ, ਭਾਲਿਆਂ, ਸ਼ੂਲਾਂ ਨਾਲ ਭਿਆਨਕ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ। ਪਰ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਕੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ, ਪੀਠਾ ਸਮੇਤ, ਚੱਕਰ ਅਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਹਥਿਆਰ, ਹੱਥ, ਪੈਰ, ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਕੇ, ਯਮਲੋਕ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਰਕਾਸੁਰ ਹਾਰ ਗਿਆ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੁਰਮਰਸ਼ਣ, ਜੋ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਸਮੁੰਦਰ ਉਤਪੰਨ ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਆਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਉੱਤੇ ਬਿਜਲੀ ਸਮੇਤ ਸੂਰਜ। ਉਸ ਨੇ ਸੌ-ਮਾਰਕ ਹਥਿਆਰ ਸੁੱਟਿਆ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਇਕੱਠੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ। ਭਗਵਾਨ, ਗਦਾਧਰ, ਨੇ ਅਸਾਧਾਰਣ ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ-ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਫੌਜ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹੱਥ, ਪੈਰ, ਸਿਰ, ਧੜ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਘੋੜੇ-ਹਾਥੀ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ। ਹੇ ਕੁਰੁ ਨੰਦਨ! ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਹਥਿਆਰ, ਸ਼ਸਤ੍ਰ, ਮਿਸ਼ਲਾਂ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਸੁੱਟੀਆਂ, ਹਰੀ ਨੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਆਪਣੇ ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਅਤੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ। ਗਰੁੜ, ਜੋ ਸੁਪਰਣ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪਰਾਂ ਨਾਲ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਗਿਆ; ਆਪਣੀ ਚੋਚ, ਪਰਾਂ ਅਤੇ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸੁੱਟਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਭੌਮਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਕੈਦ ਕੀਤੀਆਂ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਛੁਡਾਇਆ ਅਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਬਖ਼ਸ਼ੀ।