ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਦੋਂ ਉਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨਚਾਹੇ ਵਰ ਨੂੰ ਚੁਣਿਆ ਸੀ, ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਸੁਆਮੀ—ਲਛਮੀ ਦੇ ਪਤੀ—ਆਪਣੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਪਹੁੰਚੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਲਾਲਸਾ ਜਾਗ ਪਈ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਜੇ ਮੇਰਾ ਵ੍ਰਤ ਸੱਚਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਬਣੇ ਤੇ ਮੇਰੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰੇ।" ਪਰ ਫਿਰ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਨਿਮਰਤਾ ਆਈ, "ਜਿਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਲਛਮੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਮਹਾਦੇਵ ਅਤੇ ਲੋਕਪਾਲ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਚੁੱਕਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਹੀ ਲੰਕਾ 'ਤੇ ਪੁਲ ਬਣਾਇਆ, ਉਹ ਮਹਾਂਪੁਰਖ ਮੇਰੇ ਵਰਗੀਆਂ ਦੀ ਕਦਰ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ?" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੁਬਾਰਾ ਉਸ ਨੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦਾ ਪੂਜਨ ਕੀਤਾ। ਪਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਪੂਰਨ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਛੋਟੀ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਪਰਮ ਸੁਖੀ ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਗਹਿਰੀ ਘੰਘਰਾਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ, ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਕੁਰੂ ਵੰਸ਼ੀ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਖ਼ੁਦ ਮੰਗਣਾ ਤਾਂ ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਕਿਸ਼ਤਰੀ ਲਈ ਨਿੰਦਾ-ਯੋਗ ਹੈ, ਪਰ ਤੇਰੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਲੈਣ ਲਈ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਧੀ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਪਰ ਮੈਂ ਕੋਈ ਦਹਿਜ਼ ਨਹੀਂ ਲੈਣਾ, ਅਸੀਂ ਉਹ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ।" ਰਾਜਾ ਬੋਲੇ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗਾ ਚਾਹਵਾਨ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਲਛਮੀ ਜੀ ਸਦਾ ਵੱਸਦੀ ਹਨ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਸਾਰੇ ਗੁਣ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਹੋਰ ਕੌਣ ਹੋ ਸਕਦਾ?" ਪਰ ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, "ਪਰ ਸਤਵਤਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਅਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਇਕ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ ਕਿ ਜਿਹੜਾ ਵੀਰ ਮੇਰੀ ਧੀ ਦਾ ਹੱਥ ਮੰਗੇਗਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੱਤ ਜੰਗਲੀ, ਅਣਸ਼ਿਕਨੀ ਬੈਲਾਂ ਨੂੰ ਵੱਸ ਕਰਨਾ ਪਵੇਗਾ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਬੈਲਾਂ ਨੇ ਕਈ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਜਖਮੀ ਕੀਤਾ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਆਨੰਦ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਸ ਕਰ ਲਓ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਧੀ ਤੁਹਾਡੀ ਹੋਵੇਗੀ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਚਾਦਰ ਕਸ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੱਤ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਲਿਆ ਤੇ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਬੈਲਾਂ ਨੂੰ ਵੱਸ ਕਰ ਲਿਆ। ਸ਼ੌਰੀ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਬੈਲਾਂ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਤੋੜ ਕੇ, ਰੱਸੀਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ, ਬਿਲਕੁਲ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਬੱਚਾ ਲੱਕੜ ਦੇ ਖਿਡੌਣੇ ਖਿੱਚਦਾ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਰਾਜਾ ਹੈਰਾਨ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜੋੜ ਵਾਲੀ ਪਤਨੀ ਵਾਂਗ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਰਾਜ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀਆਂ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਨੇ, ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਜਵਾਈ ਬਣਾਇਆ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਮਿਲਿਆ ਤੇ ਮਹਾਨ ਉਤਸਵ ਮਨਾਇਆ ਗਿਆ। ਸੰਕ, ਨਗਾਰੇ, ਭੇਰੀਆਂ ਤੇ ਤੁਰਹੀਆਂ ਵੱਜਣ ਲੱਗੀਆਂ, ਗੀਤ-ਸੰਗੀਤ ਹੋਣ ਲੱਗੇ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤੇ। ਲੋਕ—ਪੁਰਸ਼ ਤੇ ਔਰਤਾਂ—ਸੁੰਦਰ ਪੋਸ਼ਾਕਾਂ, ਹਾਰਾਂ ਤੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਣ ਲੱਗੇ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਦਹਿਜ਼ ਵਜੋਂ ਦੱਸ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂ, ਤਿੰਨ ਹਜ਼ਾਰ ਗਲਿਆਂ 'ਚ ਹਾਰ ਤੇ ਵਧੀਆ ਕੱਪੜਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਨੌ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੋਂ ਸੋ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਰਥ, ਰਥਾਂ ਤੋਂ ਸੋ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਘੋੜੇ, ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਸੋ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਮਨੁੱਖ ਦਿੱਤੇ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਜੋੜੇ ਨੂੰ ਰਥ ਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘੇਰ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਭਰੇ ਦਿਲ ਨਾਲ ਰੁਖਸਤ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣੀ, ਉਹ ਰਾਜੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਯਾਦਵਾਂ ਅਤੇ ਬੈਲਾਂ ਨੇ ਤੋੜ ਦਿੱਤੀ ਸੀ, ਉਹ ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕੇ ਤੇ ਵਿਆਹੀ ਹੋਈ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਵੇਲੇ ਰਸਤਾ ਰੋਕਣ ਆ ਗਏ। ਪਰ ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਮਿੱਤਰ ਤੇ ਰੱਖਿਆਕਾਰ ਸੀ, ਨੇ ਆਪਣੇ ਗਾਂਡੀਵ ਧਨੁਸ਼ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਸਿੰਘ ਛੋਟੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਹਿਜ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਯਾਦਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਦੇਵਕੀ ਨੰਦਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਸਤਿਆ ਨਾਲ ਦੁਆਰਕਾ ਵਿਚ ਸੁਖ ਮਨਾਇਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਭੈਣ, ਕੈਕੇਯ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ ਭਦਰਾ, ਜਿਸਨੂੰ ਉਸਦੇ ਭਰਾਵਾਂ—ਜਿਵੇਂ ਸੰਤਰਦਨ ਆਦਿ—ਉਸਨੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਨਾਲ ਵੀ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਮਦ੍ਰ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ ਲਕਸ਼ਮਣਾ, ਜੋ ਸ਼ੁਭ ਲਕੜੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਸਵਯੰਵਰ ਤੋਂ ਗਰੁੜ ਵਾਂਗ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸੁੰਦਰ ਪਤਨੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭੌਮਾਸੁਰ ਨੇ ਕੈਦ ਕਰ ਰੱਖਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਭੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਭੌਮ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਛੁਡਾਇਆ। ਇਸ ਤੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਦੱਸੋ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਭੌਮ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਛੁਡਾਇਆ?" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜਦੋਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਭੌਮ ਦੇ ਛਤਰੀ, ਕੰਨ ਦੇ ਕੰਡੇ ਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਖੋਹ ਲਿਆ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਇੰਦਰ-ਪਹਾੜ ਵਾਲੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਨੂੰ ਵੀ ਹਥਿਆ ਲਿਆ, ਤੇ ਧਰਤੀ-ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਕਰਤੂਤਾਂ ਬਾਰੇ ਸੁਣਿਆ, ਤਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਪ੍ਰਾਗਜੋਤਿਸ਼ਪੁਰ ਗਿਆ। ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਚਾਰ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਭਾਰੀ ਪਹਾੜਾਂ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਕਿਲ੍ਹਿਆਂ, ਅੱਗ, ਪਾਣੀ, ਹਵਾ ਦੀਆਂ ਰਕਾਵਟਾਂ, ਅਤੇ ਮੂਰਾ ਦੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬੰਧਨਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜਿਆ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਕਿਲ੍ਹਿਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤਾ, ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਅੱਗ, ਪਾਣੀ, ਹਵਾ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ, ਤੇ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਮੂਰਾ ਦੇ ਬੰਧਨ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਭਾਰੀ ਧੁਨੀ ਨਾਲ ਯੰਤਰਾਂ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਕਿਲ੍ਹੇ ਦੀ ਕੰਧ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤੀ। ਜਦੋਂ ਪਾਂਚਜਨਯ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਗੂੰਜ ਅੰਤਕਾਲ ਦੀ ਗਰਜ ਵਾਂਗ ਸੁਣੀ, ਤਾਂ ਪੰਜ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲਾ ਦੈਤ ਮੂਰਾ, ਜੋ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉੱਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਲੈ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਗਰੁੜ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਉੱਤੇ ਪੰਜ ਮੂੰਹਾਂ ਨਾਲ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਟੁੱਟ ਪਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨੂੰ ਗਰੁੜ ਵੱਲ ਸੁੱਟਿਆ ਤੇ ਪੰਜ ਮੂੰਹਾਂ ਨਾਲ ਡੱਕ ਮਾਰੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸਾਰੇ ਆਕਾਸ਼, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਨੂੰ ਘੇਰ ਗਈ। ਉਹ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਆ ਡਿੱਗਿਆ, ਪਰ ਹਰੀ ਨੇ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਦੋ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਤੇ ਮੂਰਾ ਦੇ ਮੂੰਹਾਂ ਵਿਚ ਤੀਰ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ। ਮੂਰਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਸੁੱਟੀ, ਪਰ ਗਦਾਧਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਅਜੇਤ ਨੇ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਮੂਰਾ ਦੇ ਪੰਜੋ ਸਿਰ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿਚ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ। ਸਿਰ ਵਿੱਛੋੜ ਕੇ, ਉਸਦੀ ਜਾਨ ਨਿਕਲ ਗਈ ਤੇ ਉਹ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਇੰਦਰ ਵੱਲੋਂ ਕੱਟੀ ਜਾਂਦੀ ਹੋਵੇ। ਉਸਦੇ ਸੱਤ ਪੁੱਤਰ—ਤਾਮ੍ਰ, ਅੰਤਰੀਕਸ਼, ਸ਼ਰਵਣ, ਵਿਭਾਵਸੁ, ਵਸੁ, ਨਭਸਵਾਨ, ਅਤੇ ਸੱਤਵਾਂ ਅਰੁਣ—ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੀਠਾ ਨੂੰ ਸੈਨਾਪਤੀ ਬਣਾਇਆ, ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ ਭਾਰੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਲੜਾਈ ਲਈ ਆਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਅਜੇਤ ਉੱਤੇ ਤੀਰ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਗਦਾਵਾਂ, ਭਾਲਿਆਂ, ਸ਼ੂਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਪਰ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੂੰ ਟੁਕੜੇ-ਟੁਕੜੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਚੱਕਰ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਿਰ, ਬਾਂਹਾਂ, ਲੱਤਾਂ, ਤੇ ਬਰਚਿਆਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਯਮਲੋਕ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭੂਮਿ ਪੁੱਤਰ ਨਰਕਾਸੁਰ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ ਦੁਰਮਰਸ਼ਣ, ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਉਪਜੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਆ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਬੈਠਿਆ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਉੱਤੇ ਬਿਜਲੀ ਸਮੇਤ ਸੂਰਜ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਸੌ-ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ ਹਥਿਆਰ ਸੁੱਟਿਆ ਤੇ ਸਾਰੇ ਯੋਧੇ ਇਕਠੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਪਏ। ਪਰ ਭਗਵਾਨ, ਗਦਾਧਰ ਨੇ, ਅਸਧਾਰਣ ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਤੀਖ਼ੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭੂਮਿ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਫੌਜ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹੱਥ, رانਾਂ, ਸਿਰ, ਸਰੀਰ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਹੇ ਕੁਰੂਵੰਸ਼ੀ, ਜੋ ਕੁਝ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਸ਼ਸਤ੍ਰ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਸੁੱਟੇ, ਹਰੀ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤੀਖ਼ੇ ਤੀਰਾਂ ਤੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।