ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਹੇ ਰਾਜਨ, ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਮਿਤ੍ਰਵਿੰਦਾ, ਜੋ ਮੁੱਖ ਰਾਣੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਭੈਣ ਦੀ ਧੀ ਸੀ, ਨੂੰ ਸਭ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜਬਰਦਸਤੀ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਿਆ। ਕੋਸਲਾ ਦੇ ਨਗਨਜਿਤ ਨਾਮਕ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ, ਦੀ ਧੀ ਸਤਿਆ (ਨਗਨਜਿਤੀ) ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ, ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਸੱਤ ਭਿਆਨਕ, ਤੇਜ਼ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਅਣਜੋੜੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਸਾਂਡਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਮੁਕਾਬਲੇ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਤਵਤਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਭਗਵਾਨ, ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਕੋਸਲਾ ਨਗਰ ਆਏ। ਨਗਨਜਿਤ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਠ ਕੇ, ਬੈਠਾ ਕੇ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਤਕਾਰ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਦੇ ਕੇ, ਸ਼੍ਰੱਦਾ ਨਾਲ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ। ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨਚਾਹੇ ਵਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਲਈ ਮਨ ਵਿੱਚ ਆਸ ਕੀਤੀ: "ਜੇ ਮੇਰਾ ਵ੍ਰਤ ਸਚਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਬਣੇ ਅਤੇ ਮੇਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰੇ।" ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ: "ਜਿਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਲਕਸ਼ਮੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਲੋਕ-ਪਾਲ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖਦੇ ਹਨ; ਜਿਸ ਨੇ ਖੇਡ-ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਲਈ ਪੁਲ ਬਣਾਇਆ—ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਮੈਰੇ ਵਰਤੋਂ ਕਿਵੇਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ?" ਭਗਵਾਨ ਨਾਰਾਇਣ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ: "ਮੈਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਨੰਦ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਹਾਂ, ਕਿਸੇ ਛੋਟੇ ਪਦਾਰਥ ਨਾਲ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?" ਤਦ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਭਗਵਾਨ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਆਸਨ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਬੱਦਲ ਵਰਗੇ ਗੂੜ੍ਹੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਕੁਰੁ-ਵੰਸ਼ੀ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਕਸ਼ਤਰੀਆ ਲਈ ਭिक्षਾ ਮੰਗਣਾ ਸਾਧੂਆਂ ਨੇ ਨਿੰਦਾ ਕੀਤਾ ਹੈ; ਪਰ ਤੇਰੀ ਦੋਸਤੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਧੀ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰਦਾ ਹਾਂ—ਕੋਈ ਦਾਜ਼ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਦਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ।" ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਦ ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ, ਜੋ ਅਟੱਲ ਹੈ, ਤੁਹਾਡੇ ਤੇ ਵਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਆਸਰੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਕੌਣ ਵਧੀਆ ਜਾਂ ਇੱਛਤ ਵਰ ਹੋ ਸਕਦਾ?" "ਪਰ, ਹੇ ਸਾਤਵਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਅਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਕ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ: ਸੁਆਮੀ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੀ ਪਰੀਖਾ ਲਈ, ਮੇਰੀ ਧੀ ਦੀ ਹਥਿਆਰ ਮੁਕਾਬਲੇ ਰਾਹੀਂ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇਗੀ।" "ਇਹ ਸੱਤ ਭਿਆਨਕ, ਅਣਜੋੜੇ ਸਾਂਡ, ਬਹੁਤ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।" "ਜੇ ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਸਹਾਰਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਓ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਧੀ ਤੁਹਾਡੀ ਹੋਵੇਗੀ, ਹੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਸੁਆਮੀ।" ਇਹ ਵਾਅਦਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵਸਤ੍ਰ ਕਸਿਆ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੱਤ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ, ਅਤੇ ਖੇਡ-ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸਾਂਡ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਏ। ਸ਼ੌਰੀ ਨੇ ਉਹ ਸਾਂਡਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋੜ ਕੇ, ਰੱਸੀਆਂ ਨਾਲ ਬਾਂਧ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਬੱਚਾ ਖਿਲੌਣੀ ਖਿੱਚਦਾ ਹੋਵੇ। ਤਦ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ, ਅਤੇ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਯੋਗ ਵਰਤੋਂ, ਸਰੀਰਕ ਰੀਤੀ-ਰਿਵਾਜਾਂ ਨਾਲ, ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਬਣਾਇਆ। ਰਾਣੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪਿਆਰਾ ਜਵਾਈ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਉਤਸਵ ਹੋਇਆ। ਸ਼ੰਖ, ਨਗਾਰੇ, ਤੁਰੀਆਂ ਵੱਜੀਆਂ; ਗੀਤ, ਵਾਜੇ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤੇ; ਨਰ-ਨਾਰੀ, ਸੁੰਦਰ ਵਸਤ੍ਰ, ਹਾਰ ਅਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਦਾਜ਼ ਵਜੋਂ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂ, ਤਿੰਨ ਹਜ਼ਾਰ ਨਾਰੀ, ਗਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹਾਰ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ, ਦਿੱਤੀਆਂ। ਨੌ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੋਂ ਸੌ ਗੁਣਾ ਚੜ੍ਹ-ਰਥ, ਰਥਾਂ ਤੋਂ ਸੌ ਗੁਣਾ ਘੋੜੇ, ਅਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਤੋਂ ਸੌ ਗੁਣਾ ਮਨੁੱਖ, ਦਾਜ਼ ਵਜੋਂ ਦਿੱਤੇ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਦੰਪਤੀ ਨੂੰ ਰਥ ਤੇ ਬੈਠਾ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘੇਰ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਦਿਲ ਨਾਲ, ਰਵਾਨਾ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਜੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਯਾਦਵਾਂ ਅਤੇ ਸਾਂਡਾਂ ਨੇ ਤੋੜ ਦਿੱਤੀ ਸੀ, ਇਹ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕੇ, ਅਤੇ ਜਦ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਨੂੰ ਲਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰਸਤੇ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਅਰਜੁਨ, ਗਾਂਡੀਵ ਧਾਰੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਰੱਖਵਾਲੇ, ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤੀਰ-ਵਰਸਾਏ ਵਿਖੇ, ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਛੋਟੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਢੇਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਦਾਜ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਸਤਿਆ ਨਾਲ ਦਵਾਰਕਾ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਮਾਣਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਨੇ ਭਦਰਾ, ਜੋ ਸ਼੍ਰੁਤਕੀਰਤੀ ਦੀ ਧੀ, ਕੈਕੇਯਾ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਪਿਤਾ ਦੀ ਭੈਣ ਸੀ, ਨੂੰ ਵੀ ਵਿਆਹ ਲਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਭਰਾਵਾਂ—ਸੰਤਰਦਨਾ ਆਦਿ—ਨੇ ਦਿੱਤਾ। ਉਹੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣਾ, ਮਦਰਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ, ਜੋ ਸ਼ੁਭ ਲਕਸ਼ਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਸਵਯੰਵਰ ਤੋਂ, ਗਰੁੜ ਵਾਂਗ ਅਮ੍ਰਿਤ ਲੈ ਜਾਣ ਵਾਲਾ, ਉਠਾ ਲਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਵਾਲੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਭੌਮ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਛੁਡਾ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਦੀ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਇਸ ਉੱਤੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਹੇ ਸੂਤ ਜੀ, ਦੱਸੋ ਕਿ ਭੌਮ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਮਾਰਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਨਾਰੀਆਂ, ਜੋ ਕੈਦ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਕਿਵੇਂ ਸ਼ਾਰੰਗਧਾਰੀ ਨੇ ਛੁਡਾਇਆ?" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਭੌਮ ਦਾ ਛਤਰੀ, ਕੁੰਡਲ ਅਤੇ ਸਾਥੀ ਲੈ ਲਏ, ਉਸ ਦਾ ਸੁਰ-ਪਹਾੜ ਦਾ ਸਥਾਨ ਛਿਨ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਧਰਤੀ-ਪੁਤ੍ਰ ਦੇ ਕਰਤਬਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਮਿਲੀ, ਤਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ, ਗਰੁੜ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਪ੍ਰਾਗ੍ਜੋਤਿਸ਼ਪੁਰ ਗਏ। ਉਹ ਨਗਰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਭਿਆਨਕ ਪਹਾੜਾਂ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀਆਂ ਕਿਲ੍ਹਾਂ, ਪਾਣੀ, ਅੱਗ, ਹਵਾ ਦੀਆਂ ਰੋਕਾਂ, ਅਤੇ ਮੁਰਾ ਦੇ ਤਾਕਤਵਰ ਬੰਧਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਨੇ ਗਦਾ ਨਾਲ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜਿਆ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀਆਂ ਕਿਲ੍ਹਾਂ, ਚਕਰ ਨਾਲ ਅੱਗ, ਪਾਣੀ, ਹਵਾ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਮੁਰਾ ਦੇ ਬੰਧ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ। ਪਾਂਚਜਨਯਾ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ, ਜੋ ਕਲਪ-ਅੰਤ ਦੀ ਗੁੰਜ ਵਾਂਗ ਭਿਆਨਕ ਸੀ, ਮੁਰਾ, ਪੰਜ ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਦੈਤ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚੋਂ ਉਠਿਆ। ਉਹ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਲੈ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਅੱਗ-ਵਾਂਗ ਤੀਬਰ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਤਾਰਕਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਪੰਜ ਮੂੰਹਾਂ ਨਾਲ, ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਆਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਗਰੁੜ ਤੇ ਸੁੱਟਿਆ, ਪੰਜ ਮੂੰਹਾਂ ਨਾਲ ਗੱਜਿਆ; ਉਸ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨੇ ਆਸਮਾਨ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ। ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਗਰੁੜ ਤੇ ਆ ਪਿਆ; ਹਰੀ ਨੇ ਤਿੰਨ-ਤਿੰਨ ਭਾਗ ਵਾਲੇ ਦੋ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ, ਅਤੇ ਮੁਰਾ ਦੇ ਮੂੰਹਾਂ ਵਿੱਚ ਤੀਰ ਮਾਰੇ; ਮੁਰਾ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਸੁੱਟੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਨੇ ਗਦਾ ਨਾਲ, ਮੁਰਾ ਦੀ ਗਦਾ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ, ਚਕਰ ਨਾਲ ਮੁਰਾ ਦੇ ਸਿਰ ਖੇਡ-ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਵੱਢ ਦਿੱਤੇ। ਸਿਰ-ਵੱਢਿਆ, ਮੁਰਾ ਦੀ ਜਾਨ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦ੍ਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵੱਢੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਉਸ ਦੇ ਸੱਤ ਪੁੱਤਰ, ਪਿਤਾ ਦੀ ਮੌਤ ਤੇ ਗੁੱਸੇ, ਬਦਲਾ ਲੈਣ ਲਈ ਉਠੇ। ਤਾਮ੍ਰਾ, ਅੰਤਰੀਕਸ਼, ਸ਼੍ਰਵਣ, ਵਿਭਾਵਸੁ, ਵਾਸੁ, ਨਭਸਵਾਨ, ਅਤੇ ਸੱਤਵਾਂ ਅਰੁਣ; ਪੀਠਾ ਸੈਨਾਪਤੀ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਕਰਕੇ, ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ, ਧਰਤੀ-ਪੁਤ੍ਰ ਵੱਲੋਂ, ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਏ।