ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜਦੋਂ ਅਗਨਿ ਦੇਵਤਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਇਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਧਨੁਸ਼, ਚਿੱਟੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲਾ ਰਥ, ਦੋ ਅਖੂਟ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਤਰਕਸ਼, ਅਟੱਲ ਕਵਚ ਅਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਅਸਤਰ ਦਿੱਤੇ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਰਦਾਨਾਂ ਨਾਲ, ਮਾਇਆ, ਜੋ ਅੱਗ ਤੋਂ ਬਚ ਗਈ ਸੀ, ਦੋਸਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕ ਵਜੋਂ ਇਕ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸਭਾ-ਭਵਨ ਲੈ ਆਇਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦੁਰਯੋਧਨ ਜਲ ਨੂੰ ਭੂਮੀ ਸਮਝ ਕੇ ਭੁੱਲ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਦੇ ਬਾਦ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ, ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਅਤੇ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਸਤ੍ਯਕੀ ਆਦਿਕ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆਂ ਹੋਏ, ਮੁੜ ਦ੍ਵਾਰਕਾ ਪਰਤ ਗਏ। ਉਥੇ, ਉਚਿਤ ਸਮੇਂ ਤੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਾਲਿੰਦੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਅਤਿ ਆਨੰਦ ਅਤੇ ਮੰਗਲ ਵਧਿਆ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਅਵੰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਵਿਂਦਾ ਅਤੇ ਅਨੁਵਿੰਦਾ, ਜੋ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੇ ਪੱਖਦਾਰ ਸਨ, ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਮਿਤ੍ਰਾਵਿੰਦਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਨਾਲ ਮਨੋਂ ਲੱਗੀ ਸੀ, ਸੁਯੰਵਰ ਵਿੱਚ ਖੁਦ ਵਰ ਚੁਣਨ ਤੋਂ ਰੋਕਦੇ ਹਨ। ਪਰ, ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਨੇ ਮਿਤ੍ਰਾਵਿੰਦਾ ਨੂੰ ਬਲਪੂਰਵਕ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲੈ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਕੋਸਲਾ ਦੇ ਧਰਮਾਤਮਾ ਰਾਜਾ ਨਗਨਜਿਤ ਦੀ ਧੀ ਸਤ੍ਯਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਨਗਨਜਿਤੀ ਵੀ ਆਖਦੇ, ਦਾ ਸੁਯੰਵਰ ਰਚਿਆ ਗਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨਿਯਮ ਰੱਖਿਆ ਸੀ ਕਿ ਜੋ ਵੀ ਰਾਜਾ ਸੱਤ ਜੰਗਲੀ, ਤਿੱਖੇ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਅਜਿੱਤ ਬਲਦਾਂ ਨੂੰ ਵੱਸ ਕਰ ਲਵੇ, ਉਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਵਰਣ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਇਹ ਇਨਾਮ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਾਤ੍ਵਤਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ, ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ, ਕੋਸਲਾ ਨਗਰੀ ਪਹੁੰਚੇ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੈਠਣ ਲਈ ਆਸਨ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਸੁਆਗਤ ਕੀਤਾ। ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ-ਚਾਹੇ ਵਰ ਨੂੰ ਆਇਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਸੋਚਿਆ—"ਜੇ ਮੇਰਾ ਵ੍ਰਤ ਸਚਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇਹੀ ਪੁਰਖ ਮੇਰੇ ਵਰ ਬਣਣ।" ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨ-ਰਜ ਲਛਮੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਲੋਕਪਾਲ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਧਾਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਪੁਲ ਤਿਆਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਵਰ ਬਣਣ—ਇਹ ਮੇਰੀ ਕਿਵੇਂ ਲੋੜ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਫਿਰ, ਨਾਰਾਯਣ ਨੇ ਆਰਾਧਨਾ ਸਵੀਕਾਰ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਜੋ ਸਵੈ-ਸੁਖੀ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਛੋਟੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਕੀ ਲੋੜ?" ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਨੇ, ਆਨੰਦਤ ਹੋ ਕੇ, ਗੰਭੀਰ ਬੋਲ ਨਾਲ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਛੱਤ੍ਰੀਏ ਲਈ ਮੰਗਣ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਪਰ ਤੇਰੀ ਮਿਤ੍ਰਤਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੋਇਆ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਧੀ ਮੰਗ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। Bride-price ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ, ਅਸੀਂ ਉਹ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ।" ਰਾਜਾ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗਾ ਸੁਆਮੀ ਹੋਰ ਕੌਣ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਲਛਮੀ ਜੀ ਸਦਾ ਤੁਹਾਡੇ ਅੰਗ-ਸੰਗ ਵੱਸਦੀਆਂ ਹਨ?" ਪਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਪੁਰਾਣਾ ਵਾਅਦਾ ਹੈ—ਜੋ ਵੀ ਸੱਤ ਬਲਦਾਂ ਨੂੰ ਵੱਸ ਕਰੇਗਾ, ਉਹੀ ਧੀ ਦਾ ਵਰ ਬਣੇਗਾ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਬਲਦਾਂ ਨੇ ਅਨੇਕ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ ਜਖ਼ਮੀ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਆਪਣਾ ਵਸਤ੍ਰ ਕੱਸਿਆ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੱਤ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਅਤੇ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਬਲਦ ਵੱਸ ਕਰ ਲਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰੱਸੀਆਂ ਨਾਲ ਬਲਦਾਂ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਖਿਡੌਣਿਆਂ ਵਾਂਗ ਖਿੱਚ ਲਿਆ। ਇਸ ਉਪਲੱਬਧੀ ਤੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਨੰਦ ਅਤੇ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਧੀ ਸਤ੍ਯਾ ਦਾ ਹੱਥ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਣੀਆਂ ਨੇ ਵੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਨੂੰ ਜਵਾਈ ਬਣ ਕੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਵੱਡਾ ਉਤਸਵ ਮਨਾਇਆ। ਸ਼ੰਖ, ਨਗਾਰੇ, ਬਾਂਸਲੀਆਂ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਭਟਾਂ ਨੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤੇ, ਲੋਕ ਸੁੰਦਰ ਵਸਤ੍ਰ, ਮਾਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਨੇ ਦਾਜ ਵਜੋਂ ਦੱਸ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ, ਤਿੰਨ ਹਜ਼ਾਰ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀਆਂ, ਨੌ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀਆਂ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੋਂ ਸੌ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਰਥ, ਰਥਾਂ ਤੋਂ ਸੌ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਘੋੜੇ, ਅਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਤੋਂ ਸੌ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਮਨੁੱਖ ਦਿੱਤੇ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਰਥ 'ਚ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਰੁਖਸਤ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਘਟਨਾ ਦੀ ਖਬਰ ਜਦ ਪੁਰਾਣੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਯਾਦਵਾਂ ਅਤੇ ਬਲਦਾਂ ਨੇ ਤੋੜ ਦਿੱਤੀ ਸੀ, ਉਹ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕੇ ਅਤੇ ਵਾਪਸੀ ਵੇਲੇ ਵਿਆਹੀ ਜਾਂਦੀ ਕੁੜੀ ਦਾ ਰਸਤਾ ਰੋਕਣ ਆ ਗਏ। ਪਰ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗਾਂਡੀਵ ਧਨੁਸ਼ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਾਣਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਰੋਕੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਾਜ ਸਮੇਤ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ, ਦੇਵਕੀ ਨੰਦਨ, ਸਤ੍ਯਾ ਨਾਲ ਦ੍ਵਾਰਕਾ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਵੱਸਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਫੁਫੜ ਸ਼੍ਰੁਤਕੀਰਤੀ ਦੀ ਧੀ, ਕੈਕੇਯ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਕੁੜੀ, ਭਦਰਾ ਨਾਲ ਵੀ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੇ—ਜਿਵੇਂ ਸੰਤਾਰਦਨ ਆਦਿ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਦਰਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ ਲਕ੍ਸ਼ਮਣਾ, ਜੋ ਸੁਭਗ ਲਕ੍ਸ਼ਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਨੇ ਉਸਦੇ ਸੁਯੰਵਰ ਤੋਂ, ਜਿਵੇਂ ਗਰੁੜ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਲੈ ਜਾਂਦਾ, ਉਠਾ ਲਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਰਾਣੀਆਂ, ਜੋ ਭੌਮਾਸੁਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਨੇ ਕੈਦ ਤੋਂ ਛੁਡਵਾਈਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਇਸ ਉੱਤੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ, ਦੱਸੋ, ਕਿਵੇਂ ਭੌਮਾਸੁਰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੁਆਰਾ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਕੈਦੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਕਿਵੇਂ ਛੁਡਾਈਆਂ ਗਈਆਂ?" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ—ਜਦ ਇੰਦਰ ਨੇ ਭੌਮਾਸੁਰ ਦੀ ਛਤਰੀ, ਕੁੰਡਲ ਅਤੇ ਸਾਥੀ ਛੀਨ ਲਏ, ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਦਿਵ੍ਯ ਪਹਾੜੀ ਉੱਤੇ ਹੱਕ ਮਾਰ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਵਿਸ਼ਨੁ ਜੀ, ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਜੀ ਸਮੇਤ, ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਪ੍ਰਾਗ੍ਜੋਤਿਸ਼ਪੁਰ ਨਗਰੀ ਵੱਲ ਚਲੇ। ਉਹ ਨਗਰੀ ਭਾਰੀ ਪਹਾੜੀ ਕਿਲਿਆਂ, ਅਸਤਰਾਂ ਦੇ ਕਿਲਿਆਂ, ਅੱਗ, ਪਾਣੀ, ਹਵਾ ਦੀਆਂ ਰੱਖਿਆਵਾਂ ਅਤੇ ਮੁਰਾ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਬੰਧਨਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਚੂਰ-ਚੂਰ ਕੀਤਾ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਅਸਤਰਾਂ ਦੇ ਕਿਲਿਆਂ ਨੂੰ ਤੋੜਿਆ, ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਅੱਗ, ਪਾਣੀ, ਹਵਾ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ ਅਤੇ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਮੁਰਾ ਦੇ ਬੰਧਨ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ। ਪਾਂਚਜਨਯ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਜੋ ਕਲਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲੀ ਗਰਜ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਸੁਣ ਕੇ, ਪੰਜ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲਾ ਦੈਤ ਮੁਰਾ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚੋਂ ਉੱਠ ਆਇਆ। ਉਹ ਤੀਖਣ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਲੈ ਕੇ, ਤਪਤ ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਤਾਰਕ੍ਸ਼ਯ ਪੁੱਤਰ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ) ਵੱਲ ਆਪਣੇ ਪੰਜ ਮੂੰਹਾਂ ਨਾਲ, ਨਾਗ ਵਾਂਗ, ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ।