ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਯਾਨੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ, ਨੂੰ ਸਾਰਾ ਹਾਲ ਦੱਸਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਸਮਝ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰਥ 'ਚ ਬੈਠਾ ਕੇ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਕੋਲ ਲੈ ਗਏ। ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ, ਜਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਮਿਲੀ ਸੀ, ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੇ ਪੁਤ੍ਰਾਂ ਲਈ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨਾਲ ਇੱਕ ਅਦਭੁਤ ਸ਼ਹਿਰ ਬਣਵਾਇਆ। ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਬੜੀ ਵਿਲੱਖਣ ਢੰਗ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ, ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਰਹੇ। ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਦਾ ਸਾਰਥੀ ਬਣ ਕੇ ਖੰਡਵ ਵਨ ਨੂੰ ਅਗਨੀ ਦੇਣ ਲਈ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਮਦਦ ਕੀਤੀ। ਅਗਨੀ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਇੱਕ ਧਨੁ, ਚਿੱਟੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲਾ ਰਥ, ਦੋ ਅਖੁੰਟ ਤੂਣ, ਅਭੇਧ ਬਕਤਰ, ਅਤੇ ਦਿਵਿਆ ਅਸਤ੍ਰ ਦਿੱਤੇ। ਮਾਇਆ, ਜੋ ਅੱਗ ਤੋਂ ਬਚ ਗਈ ਸੀ, ਦੋਸਤੀ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਵਜੋਂ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਸਭਾ-ਭਵਨ ਲੈ ਕੇ ਆਈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦੁਰਯੋਧਨ ਹੇਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ ਸਮਝ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ, ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਅਤੇ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਸਤ੍ਯਕੀ ਆਦਿ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਦੁਬਾਰਾ ਦਵਾਰਕਾ ਵਾਪਸ ਗਏ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਸ਼ੁਭ ਸਮੇਂ ਅਤੇ ਮੌਸਮ 'ਚ ਕਾਲਿੰਦੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪਰਮ ਖੁਸ਼ੀ ਫੈਲ ਗਈ। ਵਿਂਦਾ ਅਤੇ ਅਨੁਵਿੰਦਾ, ਅਵੰਤਿ ਦੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਜੋ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੇ ਸਾਥੀ ਸਨ, ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੂੰ ਪਤੀ ਚੁਣਨ ਤੋਂ ਰੋਕਿਆ। ਪਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਮਿਤ੍ਰਵਿੰਦਾ ਨੂੰ ਬਲਪੂਰਕ ਲੈ ਲਿਆ। ਕੋਸਲਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨਗਨਜਿਤ, ਜੋ ਧਰਮਵਾਨ ਸੀ, ਦੀ ਧੀ ਸਤਯਾ (ਨਗਨਜਿਤੀ) ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਆਹਣ ਲਈ, ਪਹਿਲਾਂ ਸੱਤ ਬਹੁਤ ਹੀ ਉਤਸ਼ਾਹੀ, ਤੇਜ਼ ਸੀੰਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਅਸਧਾਰਣ ਬਲ ਵਾਲੇ ਬਲਦਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਸੀ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਤਵਤਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ, ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਕੋਸਲਾ ਸ਼ਹਿਰ ਆਏ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਉਠ ਕੇ, ਬੈਠਾ ਕੇ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਆਦਰ-ਸਨਮਾਨ ਦੇ ਕੇ। ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ-ਚਾਹੇ ਵਰ ਨੂੰ ਆਇਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਸੋਚਿਆ, “ਜੇ ਮੇਰੀ ਮੰਨਤ ਸੱਚੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਪੁਰਸ਼ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਬਣੇ।” ਉਹ ਸੋਚਦੀ ਸੀ, “ਜਿਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਲਕਸ਼ਮੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਲੋਕ-ਪਾਲ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨੇ ਖੇਡ-ਕਰਦੇ ਆਪਣੇ ਉਦੇਸ਼ ਲਈ ਪੁਲ ਬਣਾਇਆ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਮੇਰੇ ਵਰਤੋਂ ਕਿਵੇਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋਵੇ?” ਪ੍ਰਭੂ ਨਾਰਾਇਣ, ਜੋ ਸਵੈ-ਆਨੰਦ ਵਿੱਚ ਪੂਰਨ ਹੈ, ਨੇ ਸਤਿਕਾਰ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਕਹਿਆ, “ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਹਾਂ, ਕਿਸੇ ਘੱਟ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।” ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨਾਲ ਗੰਭੀਰ ਅਤੇ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ, ਹਾਸਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਕੁਰੁ-ਵੰਸ਼ੀ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਰਾਜਾ, ਕਸ਼ਤਰੀਆ ਲਈ ਮੰਗਣਾ ਸਾਧੂਆਂ ਨੇ ਨਿੰਦਿਤ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਪਰ ਤੇਰੀ ਦੋਸਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਿਆਂ, ਤੇਰੀ ਧੀ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਪਰ ਵਧੂ-ਮੁੱਲ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਵਧੂ-ਮੁੱਲ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ।” ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਡਾ ਵਰਗਾ ਮਹਾਨ ਤੇ ਇੱਛਤ ਵਰ ਹੋਰ ਕੌਣ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਦ unfailing goddess of fortune ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦੀ ਹੈ?” ਪਰ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, “ਪ੍ਰਭੂ, ਪਹਿਲਾਂ ਅਸੀਂ ਇੱਕ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ—ਜੋ ਵੀ ਸੱਤ ਬਲਦਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰੇਗਾ, ਉਹੀ ਮੇਰੀ ਧੀ ਦਾ ਪਤੀ ਬਣੇਗਾ।” ਇਹ ਸੱਤ ਬਲਦਾਂ ਨੇ ਕਈ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ, ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਕੀਤਾ ਹੈ। “ਜੇ ਤੁਸੀਂ, ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਵੋ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਧੀ ਤੁਹਾਡੀ ਹੋਵੇਗੀ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵਸਤ੍ਰ ਬਾਂਧਿਆ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੱਤ ਰੂਪਾਂ 'ਚ ਵੰਡ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਖੇਡ-ਕਰਦੇ ਸੱਤੋਂ ਬਲਦਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੱਸੀ ਨਾਲ ਬਾਂਧਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਬਲ ਤੋੜ ਕੇ, ਬੱਚੇ ਵਾਂਗ ਖਿਲੌਣਾਂ ਵਾਂਗ ਘਸੀਟ ਲਿਆ। ਰਾਜਾ, ਖੁਸ਼ ਅਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ, ਸਭ ਰੀਤ-ਰਿਵਾਜ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਵਜੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ। ਰਾਜ-ਮਾਤਾਵਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਜਵਾਈ ਵਜੋਂ ਪਾਇਆ, ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਪਾ ਗਈਆਂ, ਅਤੇ ਵੱਡਾ ਉਤਸਵ ਹੋਇਆ। ਸ਼ੰਖ, ਨਗਾਰੇ, ਤੁਰਹੀਆਂ ਵੱਜੀਆਂ; ਗੀਤ ਅਤੇ ਵਾਧ-ਯੰਤ੍ਰ ਚਲੇ; ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤੇ; ਮਰਦ-ਔਰਤਾਂ, ਸੋਹਣੇ ਵਸਤ੍ਰ, ਹਾਰ ਅਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਦਹਿ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂ, ਤਿੰਨ ਹਜ਼ਾਰ ਗਲਿਆਂ ਅਤੇ ਸੋਹਣੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਦਹਿ, ਦੌਰੀ ਵਜੋਂ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਨੌਂ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੋਂ ਸੌ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਰਥ, ਰਥਾਂ ਤੋਂ ਸੌ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਘੋੜੇ, ਅਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਤੋਂ ਸੌ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਮਨੁੱਖ ਵੀ ਦਿੱਤੇ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਰਥ 'ਤੇ ਬੈਠਾ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਜੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਯਾਦਵਾਂ ਅਤੇ ਬਲਦਾਂ ਨੇ ਤੋੜ ਦਿੱਤੀ ਸੀ, ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕੇ, ਅਤੇ ਵਿਆਹ-ਜਾਏ ਹੋਏ ਕਨਿਆ ਦੇ ਕਾਫਲੇ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਅਰਜੁਨ, ਗਾਂਡੀਵ ਦੇ ਧਾਰੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਦੋਸਤ ਅਤੇ ਸੁਰੱਖਿਆ-ਦਾਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਖਾ ਨੂੰ ਖੰਡ-ਖੰਡ ਕਰ ਕੇ, ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਛੋਟੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਦਹਿ, ਵਧੂ ਆਦਿ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁਤ੍ਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਸਤਯਾ ਨਾਲ ਦਵਾਰਕਾ 'ਚ ਆਨੰਦ ਮਨਾਇਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਭਦਰਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਭੈਣ ਸ਼੍ਰੁਤਕੀਰਤੀ ਦੀ ਧੀ ਸੀ, ਕੈਕੇਯਾਂ ਦੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ (ਸੰਤਾਰਦਨ ਆਦਿ) ਵਲੋਂ ਮਿਲੀ, ਵਿਆਹ ਲਈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣਾ, ਮਦਰਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ, ਜੋ ਮੰਗਲ-ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਸਵਯੰਵਰ ਤੋਂ, ਗਰੁੜ ਵਾਂਗ ਅਮ੍ਰਿਤ ਲੈਣੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਲੈ ਲਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਰਾਣੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਭੌਮਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਛੁਡਾਇਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਇਸ ਉੱਤੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਹੇ ਸੂਤ, ਦੱਸੋ ਕਿ ਭੌਮਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕਿਵੇਂ ਮਾਰਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਔਰਤਾਂ, ਜੋ ਬੰਦੀ ਸਨ, ਕਿਵੇਂ ਸ਼ਾਰੰਗ-ਧਾਰੀ ਨੇ ਛੁਡਾਇਆ?” ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, “ਇੰਦਰ ਵਲੋਂ ਛਤਰੀ, ਕੁੰਡਲ ਅਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਖੋ ਲੈਣ, ਅਤੇ ਦੇਵ-ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਆਪਣਾ ਸਥਾਨ ਖੋਣ, ਅਤੇ ਧਰਤੀ-ਪੁਤ੍ਰ ਦੀਆਂ ਕਰਤੂਤਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਗਰੁੜ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਪ੍ਰਾਯਗ੍ਯੋਤਿਸ਼ਪੁਰ ਗਏ।” ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਪਹਾੜੀ ਕਿਲਿਆਂ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਕਿਲਿਆਂ, ਪਾਣੀ, ਅੱਗ, ਹਵਾ ਦੇ ਘੇਰੇ, ਅਤੇ ਮੂਰਾ ਦੇ ਭਿਆਨਕ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਬੰਧਨਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਮਗਦ ਨਾਲ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਹਥਿਆਰ-ਕਿਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਚਕ੍ਰ ਨਾਲ ਅੱਗ, ਪਾਣੀ, ਹਵਾ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਮੂਰਾ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਵਧੂਆਂ ਨੂੰ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਛੁਡਾ ਕੇ, ਭੌਮਾ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ।