ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਕਾਲਿੰਦੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਗੱਲ ਦੱਸਦੇ ਹੋਏ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਨਹੀਂ ਚੁਣਦੀ, ਸਿਰਫ਼ ਉਸੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਹੈ। ਉਹ ਮੁਕੁੰਦ, ਜੋ ਬੇਸਹਾਰਿਆਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰੇ।" ਕਾਲਿੰਦੀਆਂ ਨੇ ਅੱਗੇ ਦੱਸਿਆ, "ਮੈਂ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਏ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹਾਂ, ਤੇ ਇਨਤਜ਼ਾਰ ਕਰ ਰਹੀ ਹਾਂ ਕਿ ਕਦੋਂ ਅਚਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਹੋਵੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਜੀ ਨੂੰ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਇਹ ਸਮਝ ਕੇ ਕਾਲਿੰਦੀਆਂ ਨੂੰ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਲਿਆ ਤੇ ਉਹਨੂੰ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਕੋਲ ਲੈ ਆਏ। ਜਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ, ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਲਈ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਰਾਹੀਂ ਅਦਭੁਤ ਸ਼ਹਿਰ ਬਣਵਾਇਆ, ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਅਸਾਧਾਰਣ ਢੰਗ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ। ਉਥੇ ਰਹਿ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਦਾ ਰਥ ਹੰਕਾਇਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਖਾਂਡਵ ਵਣ ਅੱਗ ਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕੇ। ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਇਕ ਧਨੁਸ਼, ਚਿੱਟੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲਾ ਰਥ, ਦੋ ਅਖੂਤ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਤੋਣ, ਅਟੱਲ ਬਰਚਾ ਤੇ ਦਿਵਿ ਅਸਤਰ ਦਿੱਤੇ। ਮਾਇਆ, ਜੋ ਅੱਗ ਤੋਂ ਬਚ ਗਈ ਸੀ, ਦੋਸਤੀ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵਜੋਂ ਇਕ ਮਹਾਨ ਸਭਾ ਭਵਨ ਲਿਆਇਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦੁਰਯੋਧਨ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਸਮਝ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਇਜਾਜ਼ਤ ਲਈ ਤੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨੇ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਦਿੱਤੀ, ਉਹ ਸਤ੍ਯਕੀ ਆਦਿਕ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਦੁਆਰਕਾ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਾਲਿੰਦੀਆਂ ਨਾਲ, ਸੁਭ ਅਸਰ ਤੇ ਸਮੇਂ ਤੇ, ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਸੁਖ ਤੇ ਉੱਚਾ ਭਲਾ ਹੋਇਆ। ਵਿੰਦਾ ਤੇ ਅਨੁਵਿੰਦਾ, ਜੋ ਅਵੰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਤੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੇ ਸਾਥੀ ਸਨ, ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰਨ ਤੋਂ ਰੋਕਦੇ ਹਨ, ਜਦ ਕਿ ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਚੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਮਿਤ੍ਰਵਿੰਦਾ ਨੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲੈ ਲਿਆ, ਉਹ ਮਿਤ੍ਰਵਿੰਦਾ ਜੋ ਮੁੱਖ ਮਹਾਰਾਣੀ ਦੀ ਧੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਭੈਣ ਸੀ। ਇੱਕ ਹੋਰ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਨਗਨਜਿਤ, ਜੋ ਕੋਸਲ ਦੇ ਰਾਜੇ ਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਕਾਰਣ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਧੀ ਸੀ ਸਤਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਨਗਨਜਿਤੀ ਵੀ ਆਖਦੇ ਸਨ। ਉਸਨੂੰ ਵਿਆਹਣ ਲਈ, ਜੋ ਵੀ ਰਾਜਾ ਆਉਂਦਾ, ਉਸਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਸੱਤ ਭੈੜੇ, ਨੁਕੀਲੇ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਅਜੱਬ ਤੇ ਬੇਕਾਬੂ ਬਲਦਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ। ਜਦ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਇਹ ਇਨਾਮ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਤਵਤਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਕੋਸਲ ਸ਼ਹਿਰ ਪਹੁੰਚੇ। ਰਾਜਾ ਨਗਨਜਿਤ ਨੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਦਰ-ਸਨਮਾਨ ਕੀਤਾ, ਉਠ ਕੇ ਮਿਲਿਆ, ਬੈਠਕ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਸੰਮਾਨ ਦਿੱਤੇ। ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਨੇ ਜਦ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਜਿਸਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ, ਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਿਆ, "ਜੇ ਮੇਰਾ ਵਰਤ ਸੱਚ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਮਿਲੇ ਤੇ ਮੇਰੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਣ।" ਫਿਰ ਉਹ ਸੋਚਦੀ ਹੈ, "ਜਿਸਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਲਕਸ਼ਮੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਲੋਕਪਾਲ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਚੁੱਕਦੇ ਹਨ, ਜਿਸਨੇ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਪੂਲ ਬਣਾਇਆ, ਐਸਾ ਪ੍ਰਭੂ ਮੇਰੇ ਵਰਗੀ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਸਕਦਾ?" ਜਦ ਉਸਦਾ ਫੇਰ ਆਦਰ ਹੋਇਆ, ਨਾਰਾਇਣ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਮੈਂ ਜੋ ਸਵੈ-ਆਨੰਦ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਥੋੜ੍ਹਾ ਕੁ ਕੀ ਦੇ ਸਕਦੇ ਹੋ?" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਪਰਮਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਆਸਨ ਸਵੀਕਾਰ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਗੰਭੀਰ ਬਾਦਲ ਵਰਗੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: "ਰਾਜਾ ਜੀ, ਖ਼ਾਂਦਾਨੀ ਰਾਜਪੁਤ ਲਈ ਭੀਖ ਮੰਗਣੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਨਿੰਦਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਦੋਸਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਧੀ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ, ਕੋਈ ਦਹੇਜ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਦਹੇਜ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ।" ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੋਰ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਮੇਰੀ ਧੀ ਲਈ ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗਾ ਉੱਚਾ ਤੇ ਚਾਹੁੰਦਾ ਵਰ ਹੋਵੇ, ਜਦ ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀਵਤ ਤੁਹਾਡੇ ਅੰਗ ਤੇ ਵੱਸਦੀ ਹੈ?" "ਪਰ, ਸਤਵਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਵਾਅਦਾ ਹੋਇਆ ਸੀ—ਸੁਆਮੀ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੀ ਪਰਖ ਲਈ, ਮੇਰੀ ਧੀ ਦਾ ਹੱਥ ਮੁਕਾਬਲੇ ਰਾਹੀਂ ਮਿਲੇਗਾ।" "ਇਹ ਸੱਤ ਭੈੜੇ ਤੇ ਬੇਕਾਬੂ ਬਲਦ, ਬਹੁਤ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।" "ਜੇ ਤੁਸੀਂ, ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਨ, ਇਕੱਲੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਵੋ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਧੀ ਤੁਹਾਡੀ ਹੋਵੇਗੀ, ਹੇ ਲਕਸ਼ਮੀਪਤੀ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵਸਤ੍ਰ ਬੰਨ੍ਹਿਆ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੱਤ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਲਿਆ, ਤੇ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸਾਰੇ ਬਲਦ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਏ। ਸ਼ੌਰੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਬਲਦਾਂ ਦੀ ਮਾਣ-ਤਾਕਤ ਤੋੜ ਕੇ, ਰੱਸਿਆਂ ਨਾਲ ਬੱਝ ਲਿਆ, ਤੇ ਬੱਚੇ ਵਾਂਗ ਲੱਕੜ ਦੀਆਂ ਗੁੱਡੀਆਂ ਖਿੱਚਣੀ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਖਿੱਚ ਲਿਆ। ਰਾਜਾ ਹੈਰਾਨ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਵੀ ਉਹਨੂੰ ਯੋਗ ਪਤਨੀ ਵਜੋਂ ਸਵੀਕਾਰਿਆ। ਰਾਜ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਜਵਾਈ ਬਣਾਕੇ ਵੱਡਾ ਸੁਖ ਪਾਇਆ, ਤੇ ਮਹਾਨ ਉਤਸਵ ਮਨਾਇਆ ਗਿਆ। ਸ਼ੰਖ, ਨਗਾਰੇ, ਭੇਰੀਆਂ ਵੱਜੀਆਂ, ਗੀਤ ਤੇ ਵਾਜੇ ਵੱਜੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਆਸ਼ੀਸ਼ ਦਿੱਤੀ, ਮਰਦ-ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਸੋਹਣੇ ਕੱਪੜੇ, ਹਾਰ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਪਾ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਦਹੇਜ ਵਜੋਂ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ, ਤਿੰਨ ਹਜ਼ਾਰ ਸੋਹਣੀਆਂ ਕਨਿਆਵਾਂ, ਜੋ ਹਾਰ ਤੇ ਵਧੀਆ ਕੱਪੜੇ ਪਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਦੇ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਨੌ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੋਂ ਸੌ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਰਥ, ਰਥਾਂ ਤੋਂ ਸੌ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਘੋੜੇ, ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਤੋਂ ਸੌ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਮਨੁੱਖ ਦਿੱਤੇ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਜੋੜੇ ਨੂੰ ਰਥ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਰੁਖ਼ਸਤ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਇਹ ਸੁਣਿਆ, ਉਹ ਰਾਜੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਯਾਦਵਾਂ ਤੇ ਬਲਦਾਂ ਨੇ ਤੋੜ ਦਿੱਤੀ ਸੀ, ਝੱਲ ਨਹੀਂ ਸਕੇ ਤੇ ਵਿਆਹ ਦੀ ਵਾਪਸੀ ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਪਾਈ। ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਗਾਂਡੀਵ ਧਾਰੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਦੋਸਤ ਤੇ ਰਾਖਾ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਛੋਟੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਂਗ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਦਹੇਜ ਲੈ ਕੇ, ਯਾਦਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਦੇਵਕੀ ਨੰਦਨ, ਦੁਆਰਕਾ ਵਿੱਚ ਸਤਿਆ ਦੇ ਨਾਲ ਸੁਖ ਭੋਗਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਭਦਰਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਭੈਣ ਸ਼੍ਰੁਤਕੀਰਤੀ ਦੀ ਧੀ ਤੇ ਕੈਕੇਯ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਵੀ ਵਿਆਹ ਲਿਆ, ਜੋ ਉਸਦੇ ਭਰਾਵਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਸੰਤਾਰਦਨ ਆਦਿਕ, ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਉਹੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਮਦ੍ਰ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਧੀ ਲਕਸ਼ਮਣਾ ਨੂੰ ਵੀ, ਜੋ ਸੁਭ ਲਕਸ਼ਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਸਵਯੰਵਰ ਤੋਂ ਗਰੁੜ ਵਾਂਗ ਹੰਢਾ ਲੈ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਰਾਣੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਭਉਮਾਸੁਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਕੈਦ ਤੋਂ ਛੁਡਾਇਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਇਥੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਮੁਨਿ, ਦੱਸੋ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਭਉਮਾਸੁਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਕੈਦ ਕੀਤੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਕਿਵੇਂ ਸ਼ਾਰੰਗਧਾਰੀ ਨੇ ਛੁਡਾਈਆਂ?" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਇੰਦਰ ਵੱਲੋਂ ਆਪਣਾ ਛਤਰੀ, ਕੁੰਡਲ ਤੇ ਸਾਥੀ ਖੋਹ ਬੈਠਣ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪਰਬਤ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਜਗ੍ਹਾ ਖੋਹਣ, ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਕਰਤੂਤਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਪ੍ਰਾਗਜ੍ਯੋਤਿਸ਼ਪੁਰ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ।