ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅਤੇ ਅਰਜੁਨ, ਦੋ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ, ਇੱਕ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ੁੱਧੀ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਸਾਫ਼ ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ, ਨੇੜੇ ਹੀ ਇਕ ਅਤਿ ਸੁੰਦਰ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਘੁੰਮਦੀ ਦੇਖਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਕੁੜੀ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਅਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਸ਼ਕਲ ਦੇਖਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਆਗਿਆ 'ਤੇ, ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਉਸ ਨਾਰੀ ਨੂੰ ਸਨਮਾਨ ਨਾਲ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, "ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ? ਕਿਸ ਦੀ ਧੀ ਹੈਂ, ਕਿੱਥੋਂ ਆਈ ਹੈਂ? ਤੇਰਾ ਇਰਾਦਾ ਕੀ ਹੈ? ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਪਤੀ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈਂ। ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ।" ਉਸ ਸਮੇਂ, ਕਾਲਿੰਦੀ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਸੂਰਜ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਧੀ ਹਾਂ, ਪਤੀ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰ ਰਹੀ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਆਪਣਾ ਵਰ ਚੁਣ ਕੇ, ਕਠਿਨ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰ ਰਹੀ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਚੁਣਦੀ, ਸਿਰਫ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੀ, ਜੋ ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ ਦੇ ਆਲਯ ਹਨ। ਉਹ ਮੁਕੁੰਦ, ਜੋ ਆਸਰਾ-ਹੀਣਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ। ਮੈਂ ਕਾਲਿੰਦੀ ਨਾਮ ਨਾਲ, ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਜਲ ਵਿਚ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੁਆਰਾ ਬਣਾਏ ਮਹਲ ਵਿਚ ਵੱਸਦੀ ਹਾਂ, ਜਦ ਤੱਕ ਕਿ ਮੈਂ ਅਵਿਨਾਸੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾ ਕਰ ਲਵਾਂ।" ਇਹ ਸਭ ਸੁਣ ਕੇ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਦੱਸੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ, ਸਮਝਦਾਰੀ ਨਾਲ, ਕਾਲਿੰਦੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਮਹਾਰਾਜ਼ ਕੋਲ ਲੈ ਗਏ। ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ, ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਾਸਤੇ, ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨਾਲ ਅਦਭੁਤ ਨਗਰੀ ਬਣਵਾਈ। ਉਹ ਉਥੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਵੱਸਣ ਲੱਗੇ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਅਰਜੁਨ ਦਾ ਰਥ ਚਲਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਖੰਡਵ ਵਨ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਸਤੇ, ਉਸ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਅਗਨੀ ਦੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼, ਚਿੱਟੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲਾ ਰਥ, ਦੋ ਅਖੁੰਚਤ ਤੀਰ-ਭੰਡਾਰ, ਅਟੂਟ ਕਵਚ ਅਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਅਸਤਰ ਦਿੱਤੇ। ਮਾਇਆ, ਜੋ ਅੱਗ ਤੋਂ ਬਚ ਗਿਆ ਸੀ, ਦੋਸਤੀ ਦੇ ਨਾਤੇ, ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਸਭਾ-ਭਵਨ ਲੈ ਆਇਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦੁਰਯੋਧਨ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ ਸਮਝ ਕੇ ਭੁੱਲ ਗਿਆ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਕਾਰਜਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ, ਦੋਸਤਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਦੁਬਾਰਾ ਦਵਾਰਕਾ ਵਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਏ, ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਆਦਿ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ। ਫਿਰ, ਠੀਕ ਸਮੇਂ ਤੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਕਾਲਿੰਦੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਮੰਗਲਤਾ ਫੈਲ ਗਈ। ਉਸੇ ਸਮੇਂ, ਅਵੰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਵਿਂਦਾ ਅਤੇ ਅਨੁਵਿੰਦਾ, ਜੋ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੇ ਪੱਖਵਾਲੇ ਸਨ, ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਮਿਤ੍ਰਾਵਿੰਦਾ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਚੋਣ ਕਰਨ ਤੋਂ ਰੋਕਦੇ ਹਨ। ਪਰ, ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਮਿਤ੍ਰਾਵਿੰਦ ਨੂੰ ਬਲਪੂਰਵਕ ਵਿਆਹ ਲਈ ਲੈ ਲਿਆ। ਇਸ ਤੋਂ ਅਗੇ, ਕੋਸਲਾ ਦੇ ਨਾਗਨਜਿਤ ਨਾਮਕ ਰਾਜੇ ਦੀ ਧੀ ਸਤਿਆ (ਨਾਗਨਜਿਤੀ) ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਧਰਮੀ ਰਾਜਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ, ਉਮੀਦਵਾਰਾਂ ਨੂੰ ਸੱਤ ਡਾਢੇ, ਤਿੱਖੇ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਅਜੈ, ਗਰਵਾਲੂ ਸਾਂਡਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਸੀ। ਜਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਸਾਂਡਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤੀ ਮਿਲ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਕੋਸਲਾ ਪਹੁੰਚੇ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਨਮਾਨ ਕੀਤਾ, ਉਠ ਕੇ, ਬੈਠਾ ਕੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਮਰਯਾਦਾ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ। ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਨੇ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਸੀ, ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਜੇ ਮੇਰੀ ਮਨਾ-ਕਾਮਨਾ ਸੱਚੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇਹੀ ਪ੍ਰਭੂ ਮੇਰੇ ਵਰ ਬਣ ਜਾਣ। ਉਹ ਸੋਚਦੀ ਹੈ, "ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨ ਰਜ ਲਕਸ਼ਮੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਲੋਕਪਾਲ ਵੀ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਧਾਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਸੇਤੁ ਬਣਾਇਆ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਮੇਰੇ ਵਰ ਬਣਣ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਰੁਚੀ ਲੈ ਸਕਦੇ ਹਨ?" ਫਿਰ, ਸਭ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਨੰਦ ਵਿਚ ਪੂਰਨ ਹਾਂ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਛੋਟੀ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਕੀ ਕਰਾਂ?" ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਗੰਭੀਰ ਬੋਲ ਨਾਲ, ਰਾਜੇ ਨਾਲ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਖ਼ਤਰੀ ਲਈ ਭਿੱਖ ਮੰਗਣੀ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਨਿੰਦਿਤ ਹੈ, ਪਰ ਤੇਰੀ ਦੋਸਤੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੋਇਆ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਧੀ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਕੋਈ ਦਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ, ਸਾਡੀ ਪਰੰਪਰਾ ਵਿੱਚ ਦਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।" ਰਾਜਾ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕਹਿੰਦਾ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਹੋਰ ਕੌਣ ਵਧੀਆ ਜਾਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਵਰ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਜਦ ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ ਤੁਹਾਡੇ ਅੰਗ-ਸੰਗ ਵੱਸਦੇ ਹਨ?" ਪਰ, ਉਹ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ ਸੀ ਕਿ ਜੋ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਸੱਤ ਸਾਂਡਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰੇਗਾ, ਉਹੀ ਧੀ ਦਾ ਵਰ ਬਣੇਗਾ। ਇਹ ਸਾਂਡ ਬਹੁਤ ਡਾਢੇ ਹਨ, ਬਹੁਤ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਰਾਜਾ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਜੇ ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਆਨੰਦ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਓ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਧੀ ਤੁਹਾਡੀ ਹੋਵੇਗੀ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵਸਤ੍ਰ ਕੱਸਿਆ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੱਤ ਰੂਪਾਂ 'ਚ ਵੰਡ ਲਿਆ ਅਤੇ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸਾਰੇ ਸਾਂਡ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਏ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋੜ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰੱਸੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਖਿੱਚ ਲਿਆ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਬੜਾ ਖੁਸ਼ ਅਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਸਤਿਆ ਦਾ ਹੱਥ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਵੀ ਮਰਯਾਦਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਵਰ-ਵਧੂ ਵਜੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ। ਰਾਜ-ਕੁਆਰੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵਰ ਵਜੋਂ ਮਿਲੇ, ਬੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ, ਅਤੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਉਤਸਵ ਮਨਾਇਆ ਗਿਆ। ਸ਼ੰਖ, ਨਗਾਰੇ, ਬੰਸਰੀਆਂ ਵੱਜਣ ਲੱਗੀਆਂ, ਭਜਨ ਤੇ ਵਾਧ-ਯੰਤਰ ਵੱਜਣ ਲੱਗੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ, ਲੋਕ ਸੋਹਣੇ ਕੱਪੜੇ, ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਗਹਣੇ ਪਾ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦੇ ਸਨ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਦਾਜ਼ ਵਜੋਂ ਦੱਸ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂ, ਤਿੰਨ ਹਜ਼ਾਰ ਸੋਹਣੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ, ਨੌ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੋਂ ਸੌ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਰਥ, ਰਥਾਂ ਤੋਂ ਸੌ ਗੁਣਾ ਘੋੜੇ, ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਤੋਂ ਸੌ ਗੁਣਾ ਮਨੁੱਖ ਦਿੱਤੇ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਸਤਿਆ ਨੂੰ ਰਥ 'ਚ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘੇਰ ਕੇ, ਕੋਸਲਾ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਰੁਖਸਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਰ, ਜਦ ਇਹ ਸੁਣਿਆ, ਉਹ ਰਾਜੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦਵਾਂ ਅਤੇ ਸਾਂਡਾਂ ਨੇ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਔਖਾ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕੇ ਅਤੇ ਵਿਆਹ ਦੀ ਜਥੇਬੰਦੀ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਆ ਗਏ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਗਾਂਡੀਵ ਧਾਰੀ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਮਿੱਤਰ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵੱਛਾਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਵੈਰੀ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਢਾਹ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸਿੰਘ ਛੋਟੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਾਜ਼ ਸਮੇਤ, ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਅਗਵਾਨ, ਦੇਵਕੀ ਨੰਦਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਸਤਿਆ ਨਾਲ ਦਵਾਰਕਾ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਰਹਿਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਭਦਰਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਭੈਣ ਸ਼੍ਰੁਤਕੀਰਤੀ ਦੀ ਧੀ ਸੀ ਅਤੇ ਕੈਕੈਯ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਸੀ, ਉਸ ਨਾਲ ਵੀ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਦੇ ਭਰਾ, ਜਿਵੇਂ ਸੰਤਾਰਦਨ ਆਦਿ, ਨੇ ਭਦਰਾ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪ੍ਰਭੂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਧਰਮ, ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਪ੍ਰਸੰਗ ਪੂਰੇ ਕੀਤੇ।