ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਅਰਜੁਨ—ਜੋ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਸੀ—ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਦੇ ਝੰਡੇ ਵਾਲਾ ਆਪਣਾ ਰਥ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਗਾਂਡੀਵ ਧਨੁਸ਼ ਅਤੇ ਅਖੂਟ ਤੀਰਾਂ ਵਾਲਾ ਤਰਕਸ਼ ਲੈ ਕੇ ਨਿਕਲਿਆ। ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਵੀ ਸੀ। ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ ਇਕ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਬਹੁਤ ਜਾਨਵਰ ਵਸਦੇ ਸਨ। ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸ਼ਕ ਸੀ, ਮਨੋਰੰਜਨ ਲਈ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਥੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬਾਘ, ਸੂਰ, ਭੈਂਸ, ਨੀਲਗਾਂ, ਸਰਭ, ਜੰਗਲੀ ਬਲਦ, ਗੈਂਡੇ, ਹਿਰਣ, ਖਰਗੋਸ਼ ਅਤੇ ਸੂਅਰਾਂ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਤਿਉਹਾਰ ਨੇੜੇ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸੇਵਕ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਜਾਨਵਰ ਲੈ ਕੇ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਗਏ। ਅਰਜੁਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਿਆਸ ਤੇ ਥਕਾਵਟ ਨੇ ਘੇਰ ਲਿਆ ਸੀ, ਯਮੁਨਾ ਨਦੀ ਉੱਤੇ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਕਰਕੇ ਤੇ ਸਾਫ਼ ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ—ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਅਰਜੁਨ—ਨੇ ਕੋਲ ਹੀ ਇਕ ਸੁੰਦਰ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਕੁੜੀ ਬਹੁਤ ਹੀ ਚਮਕਦਾਰ ਅਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਅਰਜੁਨ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਵਲੋਂ ਭੇਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਕੁੜੀ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, "ਮੁਲਾਇਮ ਕੰਮਰ ਵਾਲੀਏ, ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ? ਕਿਸ ਦੀ ਧੀ ਹੈਂ ਤੇ ਕਿੱਥੋਂ ਆਈਂ? ਤੇਰਾ ਇਰਾਦਾ ਕੀ ਹੈ? ਮੈਂ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ ਤੂੰ ਵਰ ਚੁਣਨ ਆਈਂ। ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ, ਸੁੰਦਰਿਏ।" ਉਸ ਕੁੜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਸੂਰਜ ਦੇਵ ਦੀ ਧੀ ਕਾਲਿੰਦੀ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਲਈ ਵਰ ਲੱਭ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਤੇ ਕਠਿਨ ਤਪ ਕਰ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਬਣਨ। ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਚੁਣਦੀ, ਸਿਰਫ਼ ਉਹੀ, ਜੋ ਮਹਿਲਾ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਹਨ, ਮੋਹਨ ਮੁਕੁੰਦ, ਉਹੀ ਮੇਰੇ ਆਸਰੇ ਬਣਨ। ਮੈਂ ਕਾਲਿੰਦੀ ਨਾਮ ਨਾਲ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਜਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀ ਹਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਮਹਲ ਬਣਾਇਆ ਹੈ, ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਅਵਿਨਾਸੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾ ਕਰ ਲਵਾਂ।" ਇਹ ਸਭ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਸਾਰਾ ਮਾਮਲਾ ਵਾਸੁਦੇਵ—ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ—ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਸਮਝ ਕੇ, ਕਾਲਿੰਦੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਲਿਆ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਲੈ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਮਿਲਿਆ ਸੀ, ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਲਈ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਰਾਹੀਂ ਅਦਭੁਤ ਨਗਰੀ ਬਣਵਾਈ। ਉਸ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਰਥੀ ਬਣੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਖੰਡਵ ਵਨ ਅੱਗ ਨੂੰ ਅਗਨਿ ਦੇ ਸਕਣ। ਜਦ ਅਗਨਿ ਦੇਵ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਧਨੁਸ਼, ਚਿੱਟੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲਾ ਰਥ, ਦੋ ਅਖੂਟ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਤਰਕਸ਼, ਅਟੱਲ ਕਵਚ ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਅਸਤਰ ਦਿੱਤੇ। ਮਾਇਆ, ਜੋ ਅੱਗ ਤੋਂ ਬਚ ਗਿਆ ਸੀ, ਦੋਸਤੀ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਵਜੋਂ ਇਕ ਮਹਾਨ ਸਭਾ-ਭਵਨ ਲੈ ਆਇਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦੁਰਯੋਧਨ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ ਸਮਝ ਕੇ ਭੁੱਲ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਅਤੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਦੁਬਾਰਾ ਸਤ੍ਯਕੀ ਆਦਿ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਦਵਾਰਕਾ ਵਾਪਸੀ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸੁਭ ਮੁਹੂਰਤ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਕਾਲਿੰਦੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਤੇ ਉੱਤਮ ਮੰਗਲ ਫੈਲ ਗਿਆ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਵਿਂਦਾ ਤੇ ਅਨੁਵਿੰਦਾ—ਅਵੰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਤੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੇ ਪੱਖੀ—ਆਪਣੀ ਭੈਣ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੂੰ ਪਤੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ, ਨੂੰ ਸਵਯੰਵਰ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਵਰ ਚੁਣਨ ਤੋਂ ਰੋਕਦੇ ਹਨ। ਪਰ, ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਮਿਤ੍ਰਵਿੰਦਾ ਨੂੰ ਬਲਪੂਰਵਕ ਵਰਣ ਲਿਆ। ਮਿਤ੍ਰਵਿੰਦਾ ਮੁੱਖ ਮਹਾਰਾਣੀ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਦੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਭੈਣ ਦੀ ਧੀ ਸੀ। ਇਕ ਹੋਰ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਨਗਨਜਿਤ, ਜੋ ਕੋਸਲਾ ਦੇ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ ਤੇ ਆਪਣੀ ਧਰਮਨਿਸ਼ਠਾ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਧੀ ਸਤਿਆ, ਜਾਂ ਨਗਨਜਿਤੀ, ਸੀ। ਉਸ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਪਾਣ ਲਈ, ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਸੱਤ ਬਹੁਤ ਹੀ ਉੱਤਮ, ਤੇਜ਼ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਅਜਿੱਤ ਬਲਦਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਸੀ। ਕਈ ਰਾਜੇ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਸਨ ਤੇ ਹਾਰ ਗਏ ਸਨ। ਜਦ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਇਹ ਇਨਾਮ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਤ੍ਵਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਕੋਸਲਾ ਨਗਰ ਪਹੁੰਚੇ। ਕੋਸਲਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਉੱਠ ਕੇ, ਬੈਠਾਕ ਵਧਾ ਕੇ, ਤੇ ਹੋਰ ਆਦਰ ਦਿਖਾ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ। ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ, ਜਿਸਦੀ ਇੱਛਾ ਸੀ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਹੀ ਆਉਣ, ਮੰਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚ ਰਹੀ ਸੀ, "ਜੇ ਮੇਰਾ ਵਰਤ ਸੱਚਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਪੁਰਸ਼ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਬਣੇ ਤੇ ਮੇਰੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਣ।" ਉਹ ਸੋਚ ਰਹੀ ਸੀ, "ਜਿਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਲਕਸ਼ਮੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਲੋਕਪਾਲ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਧਾਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਹੀ ਪੂਲ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਮੇਰੇ ਵਰਗੀਆਂ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ?" ਨਾਰਾਇਣ, ਜਗਤ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਫਿਰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪੁਜਾਏ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਪਰਿਪੂਰਨ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਛੋਟੀ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਪ੍ਰਭੂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਗੂੜ੍ਹੀ ਘੰਘਰਾਊਂ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ੀ ਰਾਜੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।" ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਰਾਜਨ, ਖ਼ੁਦ ਦੀ ਧਰਮ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਖ਼ਤਰੀ ਨੂੰ ਮੰਗਣਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਨਿੰਦਾ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਵੀ, ਤੇਰੀ ਦੋਸਤੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਧੀ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ। ਪਰ, ਵਾਜਾ ਨਹੀਂ, ਅਸੀਂ ਵਾਜਾ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ।" ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮਹਾਰਾਜ, ਹੋਰ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਮੇਰੀ ਧੀ ਲਈ ਵਧੀਆ ਜਾਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਵਰ ਹੋ ਸਕੇ, ਜਦ ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀਵਨ ਵਾਲੀ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਤੂੰ ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਹੈਂ?" "ਪਰ, ਸਾਤ੍ਵਤਾਂ ਦੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਪਹਿਲਾਂ ਅਸੀਂ ਇਹ ਨਿਯਮ ਬਣਾਇਆ ਸੀ ਕਿ ਜੋ ਵੀ ਸੱਤ ਬਲਦਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰੇਗਾ, ਉਹੀ ਮੇਰੀ ਧੀ ਨੂੰ ਪਾਵੇਗਾ। ਇਹ ਬਲਦ ਬਹੁਤ ਜੰਗਲੀ ਤੇ ਅਣਵੱਸ ਹਨ, ਕਈ ਰਾਜੇ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਜੇ ਤੂੰ, ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਨ, ਇਹ ਕਰ ਸਕੇਂ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਧੀ ਤੇਰੀ ਹੋਵੇਗੀ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵਸਤ੍ਰ ਕੱਸਿਆ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੱਤ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਲਿਆ ਤੇ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਉਹ ਬਲਦ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰੱਸੀਆਂ ਨਾਲ ਉਹ ਬਲਦ ਬੰਨ੍ਹ ਲਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਬਲ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਖਿਡੌਣਿਆਂ ਵਾਂਗ ਖਿੱਚ ਲਿਆ। ਰਾਜਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯੋਗ ਪਤਨੀ ਵਜੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਰਾਜ ਘਰ ਦੀਆਂ ਇਸ ਵਿਆਹ 'ਚ, ਜਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਜਵਾਈ ਬਣੇ, ਸਭ ਘਰ-ਘਰ ਖੁਸ਼ੀ ਛਾ ਗਈ, ਤੇ ਮਹਾਨ ਤਿਉਹਾਰ ਮਨਾਇਆ ਗਿਆ। ਸ਼ੰਖ, ਨਗਾਰੇ, ਬੂੰਗੀਆਂ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਗੀਤ, ਵਾਜੇ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਲੋਂ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਹੋਏ। ਮਰਦ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਸੋਹਣੇ ਕੱਪੜੇ, ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਗਹਣੇ ਪਾ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦੇ ਸਨ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਦਾਜ਼ ਵਜੋਂ ਦੱਸ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ, ਤਿੰਨ ਹਜ਼ਾਰ ਸੋਹਣੀਆਂ, ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਵਧੀਆ ਕੱਪੜਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਨੌ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੋਂ ਸੌ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਰਥ, ਰਥਾਂ ਤੋਂ ਸੌ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਘੋੜੇ, ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਤੋਂ ਸੌ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਮਨੁੱਖ ਵੀ ਦਿੱਤੇ। ਰਾਜਾ ਨੇ, ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਰਥ ਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ, ਪਿਆਰ ਭਰੇ ਦਿਲ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਵਾਨਾ ਕੀਤਾ।