ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਹੇ ਰਾਜਨ! ਪਰਮਾਤਮਾ ਤਾਂ ਸਭ ਦੇ ਮਿੱਤਰ ਅਤੇ ਅੰਤਰਨਿਹਿਤ ਆਤਮਾ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ "ਅਸੀਂ" ਤੇ "ਉਹ" ਦਾ ਕੋਈ ਭੇਦ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ ਵੀ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਕੇ ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇਂਦੇ ਹਨ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਅਸੀਂ ਕਿਹੜਾ ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ? ਮੈਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਪ੍ਰਭੂ! ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਉਹ ਹੋ ਜੋ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵਿਰਲੇ ਹੀ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਅਗਿਆਨੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਮਿਲ ਗਏ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਬੇਨਤੀ 'ਤੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਕਈ ਮਹੀਨੇ ਇੰਦਰਪ੍ਰਸਥ ਵਿੱਚ ਰਹੇ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਧੁਰ ਮੂਰਤੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਵਾ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਬਖ਼ਸ਼ਦੇ ਰਹੇ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਅਰਜੁਨ—ਜੋ ਜੰਗਾਂ ਦੇ ਜੇਤੂ ਸਨ—ਹਨੁਮਾਨ ਵਾਲਾ ਝੰਡਾ ਲਿਆ, ਆਪਣਾ ਗਾਂਡੀਵ ਧਨੁਸ਼ ਅਤੇ ਅਖੂਟ ਤੀਰ ਲੈ ਕੇ, ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਦੇ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਵਿਹਾਰ ਕਰਨ ਨਿਕਲ ਪਏ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਵੱਸਦੇ ਸਨ। ਉਥੇ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੇਰ, ਸੂਰ, ਭੈਂਸ, ਨੀਲਗਾਂ, ਸਰਭ, ਜੰਗਲੀ ਬਲਦ, ਗੈਂਡੇ, ਹਰਣ, ਖਰਗੋਸ਼ ਤੇ ਸੂਅਰ ਆਦਿ ਵੱਧੇ। ਜਦ ਮੇਲੇ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਇਆ, ਸੇਵਕ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਜਾਨਵਰ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਲੈ ਆਏ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਅਰਜੁਨ ਪਿਆਸ ਅਤੇ ਥਕਾਵਟ ਨਾਲ ਯਮੁਨਾ ਨਦੀ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਦੋਵੇਂ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਸ਼ੁੱਧ ਜਲ ਪੀਤਾ ਤੇ ਸ਼ੁੱਧੀ ਕਰਕੇ, ਇੱਕ ਅਸਧਾਰਣ ਸੁੰਦਰ ਕੁਆਰੀ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਘੁੰਮਦੇ ਦੇਖਿਆ। ਉਹ ਕੁਆਰੀ, ਜੋ ਚਮਕਦੀ ਤੇ ਭਾਗਵਤੀ ਸੀ, ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਸੁੰਦਰਿ? ਕਿੱਥੋਂ ਆਈਂ? ਤੇਰਾ ਕੀ ਮਨੋਰਥ ਹੈ? ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਤੂੰ ਵਰ ਚੁਣਨ ਆਈਂ। ਸਾਨੂੰ ਸਭ ਦੱਸ।" ਉਸ ਸੁਨਹਿਰੀ ਕੰਧ ਵਾਲੀ ਕੁਆਰੀ ਕਾਲਿੰਦੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਸੂਰਜ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਧੀ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਲਈ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਹੀ ਵਰ ਚੁਣਿਆ ਹੈ, ਉਹੀ ਮੇਰੇ ਦਾਤਾ ਹਨ। ਮੈਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਚੁਣਦੀ। ਮੈਂ ਕਾਲਿੰਦੀ ਨਾਮ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਵਲੋਂ ਬਣਾਏ ਮਹਲ ਵਿੱਚ, ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਜਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀ ਹਾਂ, ਜਦ ਤੱਕ ਅਵਿਨਾਸੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਹੀਂ ਹੋ ਜਾਂਦੇ।" ਇਹ ਸੁਣਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਨੂੰ ਦੱਸੀ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਕੋਲ ਲਿਆ ਗਿਆ। ਜਦ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਇੰਦਰਪ੍ਰਸਥ ਵਾਸੀਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਰਾਹੀਂ ਅਸਧਾਰਣ ਨਗਰੀ ਬਣਵਾਈ, ਫਿਰ ਉਹ ਅਰਜੁਨ ਦਾ ਰਥ ਹੰਕਦੇ ਹੋਏ ਖਾਂਡਵ ਜੰਗਲ ਅੱਗ ਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕਰਨ ਲਈ ਅਗਨਿ ਦੇਵ ਨੂੰ ਦਿਤਾ। ਅਗਨਿ ਦੇਵ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਧਨੁਸ਼, ਚਿੱਟੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲਾ ਰਥ, ਦੋ ਅਖੂਟ ਤੀਰ-ਤੁਣੀਆਂ, ਅਟੱਲ ਕਵਚ ਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਅਸਤਰ ਦਿੱਤੇ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਮਾਇਆ, ਜੋ ਅੱਗ ਤੋਂ ਬਚ ਗਈ ਸੀ, ਦੋਸਤੀ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵਜੋਂ ਇਕ ਮਹਾਨ ਸਭਾ-ਭਵਨ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਜਲ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਸਮਝ ਲਿਆ ਸੀ। ਜਦ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਯਾਦਵ ਤੇ ਪੰਡਵ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਲਈ, ਉਹ ਫਿਰ ਸਤ੍ਯਕੀ ਆਦਿਕ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਦ੍ਵਾਰਕਾ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਫਿਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸ਼ੁਭ ਸਮੇਂ ਤੇ ਕਾਲਿੰਦੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਮੰਗਲਤਾ ਫੈਲ ਗਈ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਵਿਂਦਾ ਤੇ ਅਨੁਵਿੰਦਾ, ਜੋ ਅਵੰਤਿ ਦੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਤੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੇ ਪੱਖੀ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਮਿਤ੍ਰਾਵਿੰਦਾ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਨਾਲ ਸਵਯੰਵਰ ਕਰਨ ਤੋਂ ਰੋਕਿਆ। ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਨੇ ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਆਪਣੀ ਪਿਤਾ ਦੀ ਭੈਣ ਅਤੇ ਮੁੱਖ ਰਾਣੀ ਦੀ ਧੀ ਮਿਤ੍ਰਾਵਿੰਦਾ ਨੂੰ ਬਲਾਤਕਾਰ (ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ) ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰ ਲਿਆ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕੋਸਲਾ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨਗਨਜਿਤ, ਜੋ ਧਰਮਾਤਮਾ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਧੀ ਸਤਿਆ ਜਾਂ ਨਗਨਜਿਤੀ ਸੀ। ਉਸਨੂੰ ਪਾਣ ਲਈ, ਕੋਈ ਵੀ ਰਾਜਾ, ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਸੱਤ ਬੜੇ, ਤਿੱਖੇ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਬੇਲਗਾਮ ਸਾਂਡਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵਸ ਕਰਦਾ, ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਜਦ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਇਹ ਇਨਾਮ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਸੈਨਾ ਸਮੇਤ ਕੋਸਲਾ ਦੀ ਨਗਰੀ ਪਹੁੰਚੇ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਉਠ ਕੇ, ਬੈਠਾਕ ਦੇ ਕੇ, ਤੇ ਹੋਰ ਆਦਰ-ਸਨਮਾਨ ਨਾਲ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ। ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ, ਜੇ ਮੇਰਾ ਵ੍ਰਤ ਸੱਚਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹੀ ਮੇਰੇ ਵਰ ਬਣਣ, ਮੇਰੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਮਨੋਕਾਮਨਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਨ।" ਉਹ ਸੋਚਦੀ ਸੀ, "ਜਿਸਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਲਕਸ਼ਮੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਲੋਕਪਾਲ ਵੀ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਧਾਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨੇ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਹੀ ਪੁਲ ਬਣਾਇਆ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਮੇਰੇ ਵਰ ਬਣ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ?" ਫਿਰ, ਸਭ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੋਣ ਉਪਰੰਤ, ਨਾਰਾਯਣ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਤਾਂ ਸਰਬਸੁਖੀ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਛੋਟੀ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।" ਫਿਰ, ਪ੍ਰਭੂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਗੰਭੀਰ ਬੋਲ ਨਾਲ, ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਆਖਿਆ, "ਰਾਜਨ, ਖ਼ਤਰੀ ਦਾ ਭੀਖ ਮੰਗਣਾ ਤਿਆਗਯੋਗ ਹੈ, ਪਰ ਤੇਰੀ ਦੋਸਤੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਧੀ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ। ਪਰ ਦਹੇਜ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ, ਸਾਡਾ ਇਹ ਰਿਵਾਜ ਨਹੀਂ।" ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਪ੍ਰਭੂ! ਜਦ ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀਵਤ ਤੇਰੇ ਅੰਗ-ਅੰਗ 'ਚ ਵੱਸਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਵਰ ਕੌਣ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਪਰ, ਪਹਿਲਾਂ ਅਸੀਂ ਇਹ ਨਿਯਮ ਰੱਖਿਆ ਸੀ ਕਿ ਜੋ ਵੀ ਸੱਤ ਜੰਗਲੀ ਸਾਂਡਾਂ ਨੂੰ ਵਸ ਕਰੇਗਾ, ਉਹੀ ਧੀ ਦਾ ਵਰ ਬਣੇਗਾ।" "ਇਹ ਸੱਤ ਜੰਗਲੀ, ਬੇਲਗਾਮ ਸਾਂਡਾਂ ਨੇ ਕਈ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ ਤੇ ਜਖ਼ਮੀ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਜੇ ਤੂੰ, ਯਾਦਵ ਕੁਲ ਦੇ ਆਨੰਦ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਏਂ, ਤਾਂ ਧੀ ਤੇਰੀ।" ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਵਸਤ੍ਰ ਕਸਿਆ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੱਤ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਤੇ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸਾਰੇ ਸਾਂਡ ਵੱਸ ਕਰ ਲਏ। ਸ਼ੌਰੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਂਡਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋੜ ਕੇ, ਰੱਸੀਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਖਿੱਚ ਲਿਆ। ਇਸ ਤੇ, ਰਾਜਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਸਤਿਆ ਦਾ ਵਿਆਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਨਾਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਵੀ ਪੂਰੇ ਰਿਵਾਜ ਨਾਲ, ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜੁੜੀ ਹੋਈ ਪਤਨੀ ਵਜੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ। ਰਾਜ ਘਰ ਦੀਆਂ ਰਾਣੀਆਂ, ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਰਗਾ ਜਵਾਈ ਮਿਲਿਆ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਮਹਾਂ-ਉਤਸਵ ਮਨਾਇਆ ਗਿਆ। ਸੰਖ, ਨਗਾਰੇ, ਤੁਰਹੀਆਂ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ; ਗੀਤ ਤੇ ਵਾਜੇ ਗੂੰਜ ਉਠੇ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇਣ ਲੱਗੇ; ਪੁਰਖ ਤੇ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਸੋਹਣੇ ਵਸਤ੍ਰ, ਫੁੱਲਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਗਹਣੇ ਪਾ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ।