ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਕੁੰਤੀ ਮਾਤਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਨਾਲ ਲਗਾ ਲਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਸਨੇਹ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਕੁੰਤੀ ਜੀ ਦੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤ੍ਰਾਨੀਆਂ ਦੀ, ਭੈਣ ਦੀ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੀ ਖੈਰੀਅਤ ਪੁੱਛੀ। ਕੁੰਤੀ, ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦੀਆਂ ਕਈ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਅਤੇ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਿਆਂ, ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਝਲਕ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰੀ, ਭਾਵੁਕ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਜੂਆਂ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਕਹਿਣ ਲੱਗੀ: "ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਤਾਂ ਤਦ ਹੀ ਹੋਈ, ਜਦੋਂ ਸਾਨੂੰ ਰਾਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਿਲਿਆ। ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਆਪਣੇ ਸਗੇ-ਸੰਬੰਧੀਆਂ ਦੀ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਮੇਰੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।" ਉਹ ਅੱਗੇ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, "ਤੂੰ ਸਭ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਅਤੇ ਅਸਲ ਆਤਮਾ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਲਈ 'ਆਪਣੇ-ਪਰਾਏ' ਦਾ ਕੋਈ ਭੇਦ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।" ਫਿਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਅਸੀਂ ਕਿਹੜਾ ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ? ਸਾਨੂੰ ਤਾਂ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਤੂੰ ਤਾਂ ਉਹ ਹੈਂ ਜਿਸ ਦੀ ਝਲਕ ਯੋਗੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵਿਰਲੇ ਹੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਅਗਿਆਨੀ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਰਹੇ ਹਾਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਬੇਨਤੀ 'ਤੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਕਈ ਮਹੀਨੇ ਇੰਦਰਪ੍ਰਸਥ ਵਿੱਚ ਰਹੇ, ਜਿਥੇ ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਅਨੰਦਿਤ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਇਕ ਵਾਰ, ਅਰਜੁਨ, ਜਿਸ ਦਾ ਰਥ ਹਨੂਮਾਨ ਦੇ ਝੰਡੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਗਾਂਡੀਵ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਅਖੂਤ ਤੀਰ ਲੈ ਕੇ, ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬਾਘ, ਸੂਰ, ਭੈਂਸ, ਕਾਲਾ ਹਿਰਣ, ਸਰਭ, ਜੰਗਲੀ ਬਲਦ, ਗੈਂਡਾ, ਹਿਰਣ, ਖਰਗੋਸ਼ ਤੇ ਸੂਅਰ ਆਦਿ ਨੂੰ ਵਧਾਇਆ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸੇਵਕ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤੇ ਜਾਨਵਰ ਤਿਉਹਾਰ ਦੇ ਸਮੇਂ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਲੈ ਗਏ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਅਰਜੁਨ ਪਿਆਸਾ ਤੇ ਥੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਯਮੁਨਾ ਨਦੀ ਤੇ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਸਾਫ਼ ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ, ਦੋਵਾਂ ਮਹਾਂਵੀਰ—ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਅਰਜੁਨ—ਨੇ ਇੱਕ ਸੋਹਣੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਨਦੀ ਕੰਢੇ ਤੇ ਤੁਰਦੇ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਕੁੜੀ ਬੜੀ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ। ਅਰਜੁਨ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਦੀ ਆਗਿਆ 'ਤੇ, ਉਸ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਕਿਸ ਦੀ ਧੀ ਹੈਂ, ਕਿੱਥੋਂ ਆਈ ਹੈਂ? ਤੇਰਾ ਕੀ ਮਨੋਰਥ ਹੈ? ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਤੂੰ ਵਰ ਚੁਣਨ ਆਈ ਹੈਂ। ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ, ਹੇ ਸੋਹਣੀਏ।" ਉਸ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਸੂਰਜ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਧੀ ਕਾਲਿੰਦੀ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਲਈ ਪਤੀ ਲੱਭ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਤੇ ਮੈਂ ਕਠਿਨ ਤਪ ਕਰ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਣੂ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਚੁਣਿਆ ਹੈ।" "ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਪਤੀ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ, ਜੋ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਆਸਰੇ ਹਨ, ਜੋ ਅਸਹਾਏਆਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹਨ—ਉਹ ਮੁਕੁੰਦ ਜੀ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰਨ।" "ਮੈਂ ਕਾਲਿੰਦੀ ਹਾਂ, ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਜਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀ ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਏ ਮਹਲ ਵਿੱਚ, ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਉਹ ਅਚੂਤ ਪ੍ਰਭੂ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਲੈਂਦੀ।" ਇਹ ਗੱਲ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਜੀ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਸ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਲਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਲੈ ਆਏ। ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਲਈ ਅਚੰਭੇ ਦੀ ਨਗਰੀ ਬਣਵਾਈ, ਤਾਂ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਬੜੀ ਵਿਲੱਖਣ ਢੰਗ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ। ਉੱਥੇ ਰਹਿ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਰਥੀ ਬਣੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਖਾਂਡਵ ਜੰਗਲ ਅੱਗ ਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ। ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਇਕ ਧਨੁਸ਼, ਚਿੱਟੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲਾ ਰਥ, ਦੋ ਅਖੂਤ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਤਰਕਸ਼, ਅਟੱਲ ਬਕਤਰ ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਅਸਤਰਾਂ ਦੀ ਦਾਤ ਦਿੱਤੀ। ਮਾਇਆ, ਜੋ ਅੱਗ ਤੋਂ ਬਚ ਗਿਆ ਸੀ, ਦੋਸਤੀ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਵਜੋਂ ਇਕ ਮਹਾਨ ਸਭਾ-ਭਵਨ ਲਿਆਇਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦੁਰਯੋਧਨ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਸਮਝ ਕੇ ਭੁੱਲ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਤੇ ਦੋਸਤਾਂ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਲੈ ਲਈ, ਉਹ ਦੁਬਾਰਾ ਸਤ੍ਯਕੀ ਆਦਿਕ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਦੁਆਰਕਾ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਫਿਰ, ਸੁਭਾਗੇ ਸਮੇਂ ਤੇ ਮੌਕੇ 'ਤੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਕਾਲਿੰਦੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਆਨੰਦ ਤੇ ਉੱਚਾ ਭਲਾ ਫੈਲਿਆ। ਵਿੰਦਾ ਤੇ ਅਨੁਵਿੰਦਾ, ਜੋ ਅਵੰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਤੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੇ ਪੱਖੀ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਮਿਤ੍ਰਾਵਿੰਦਾ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨਾਲ ਸਵਯੰਵਰ ਕਰਨ ਤੋਂ ਰੋਕਿਆ। ਪਰ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅੱਗੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਮਿਤ੍ਰਾਵਿੰਦਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਮੁੱਖ ਰਾਣੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਭੈਣ ਦੀ ਧੀ ਸੀ, ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਲੈ ਲਿਆ। ਕੋਸਲਾ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨਗਨਜਿਤ, ਜੋ ਧਰਮਾਤਮਾ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਧੀ ਸਤਿਆ ਜਾਂ ਨਗਨਜਿਤੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਲਈ, ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਸੱਤ ਜੰਗਲੀ, ਤੇਜ਼ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਬੇਕਾਬੂ ਸਾਂਡਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਉੱਤੇ ਬੜੇ ਮਾਣੀ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਇਹ ਇਨਾਮ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਤਵਤਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਕੋਸਲਾ ਸ਼ਹਿਰ ਆ ਪਹੁੰਚੇ। ਕੋਸਲਾ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋ ਕੇ, ਬੈਠਾ ਕੇ ਤੇ ਹੋਰ ਆਦਰ-ਸਨਮਾਨ ਨਾਲ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ। ਜਦੋਂ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਵਰ ਆ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਉਹ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਜੇ ਮੇਰਾ ਵ੍ਰਤ ਸੱਚਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਪ੍ਰਭੂ ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਬਣਨ, ਮੇਰੀਆਂ ਸਭ ਖ਼ਾਹਿਸ਼ਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਨ।" ਉਹ ਸੋਚਦੀ, "ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਲਕਸ਼ਮੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਲੋਕਪਾਲ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਧਾਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਲੀਲਾ ਵਿੱਚ ਪੂਲ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਮੇਰੇ ਵਰਗੇ ਉੱਤੇ ਕਿਵੇਂ ਰਾਜ਼ੀ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ?" ਫਿਰ, ਦੁਬਾਰਾ ਆਦਰ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਨਾਰਾਇਣ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਮੈਂ ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਸੁਖ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਹਾਂ, ਇਹ ਥੋੜ੍ਹਾ ਕੁਝ ਮੇਰੇ ਕਿਸ ਕੰਮ ਦਾ?" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਆਨੰਦਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਸਨ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਗੰਭੀਰ ਬਾਦਲ ਵਾਂਗ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ੀ ਰਾਜੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।" ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਖ਼ੁਦ ਦੀ ਜਾਤੀ ਵਾਲੇ ਖ਼ਸਤਰੀ ਲਈ ਭੀਖ ਮੰਗਣ ਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਮੰਨਿਆ ਨਹੀਂ। ਪਰ, ਤੇਰੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੋਇਆ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਧੀ ਲਈ ਮੰਗ ਕਰਦਾ ਹਾਂ—ਪਰ ਦਾਜ਼ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਅਸੀਂ ਦਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ।" ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੋਰ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਮੇਰੀ ਧੀ ਲਈ ਤੈਥੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਲੋੜੀਂਦਾ ਵਰ ਹੋਵੇ, ਜਦ ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀਵਨ-ਸਾਥੀ ਵਾਂਗ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਸਭ ਗੁਣ ਹਨ।" "ਪਰ, ਹੇ ਸਾਤਵਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਅਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ: ਜੋ ਵੀ ਸੁਆਮੀ ਆਵੇ, ਉਹ ਸਾਂਡਾਂ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਕੇ ਹੀ ਧੀ ਹਾਸਲ ਕਰੇ।" "ਇਹ ਸੱਤ ਜੰਗਲੀ ਤੇ ਬੇਕਾਬੂ ਸਾਂਡ, ਬਹੁਤ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।" "ਜੇ ਤੂੰ, ਹੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਅਨੰਦ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਧੀ ਤੇਰੀ ਹੋਵੇਗੀ, ਹੇ ਲਕਸ਼ਮੀਪਤੀ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵਸਤ੍ਰ ਬਾਂਧਿਆ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੱਤ ਰੂਪਾਂ 'ਚ ਵੰਡ ਲਿਆ ਤੇ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਸਾਂਡਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ। ਸ਼ੌਰੀ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਸਾਂਡਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਤੇ ਤਾਕਤ ਤੋੜ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੱਸਿਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਖਿਡੌਣਿਆਂ ਵਾਂਗ ਖਿੱਚ ਲਿਆ।