ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਤ੍ਯਕੀ ਵੀ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਲੋਂ ਬੜੀ ਆਦਰ-ਸਨਮਾਨ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਆ ਬੈਠਿਆ। ਹੋਰ ਸਨਮਾਨਤ ਮਹਾਨ ਮਹਿਮਾਨ ਵੀ ਨੇੜੇ-ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ ਬੈਠ ਗਏ। ਫਿਰ ਸਤ੍ਯਕੀ ਮਾਤਾ ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ। ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਵੱਡੇ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਭਾਵੁਕਤਾ ਨਾਲ, ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਹੰਜੂ ਭਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਗਲ ਲਾ ਲਿਆ। ਸਤ੍ਯਕੀ ਨੇ ਕੁੰਤੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪੁੱਤਰਵਧੂਆਂ, ਭੈਣ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੀ ਖੈਰ-ਮੰਗੀ ਪੁੱਛੀ। ਕੁੰਤੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖ-ਕਲੇਸ਼ ਵੇਖੇ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੁਖ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਤਮਾ ਦੀ ਝਲਕ ਪਾਈ ਸੀ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਰੁੰਧੀ ਆਵਾਜ਼ ਅਤੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਹੰਜੂਆਂ ਨਾਲ, ਸਤ੍ਯਕੀ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੀ, "ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਤਾਂ ਉਸ ਵੇਲੇ ਹੋਈ, ਜਦੋਂ ਸਾਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਿਲ ਗਿਆ। ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਆਪਣੇ ਸੱਜਣਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਭਰਾ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਭੇਜਿਆ ਸੀ।" ਉਹ ਅੱਗੇ ਆਖਣ ਲੱਗੀ, "ਤੂੰ ਤਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਤੇ ਆਤਮਾ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ 'ਆਪਣੇ-ਪਰਾਏ' ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਦਿਲ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈਂ, ਤਦ ਤੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ।" ਇਸ ਉਪਰੰਤ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਅਸੀਂ ਕਿਹੜਾ ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ? ਸਾਨੂੰ ਤਾਂ ਪਤਾ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਤੂੰ ਤਾਂ ਉਹ ਹੈਂ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵਿਰਲੇ ਹੀ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਅਗਿਆਨੀ, ਤੈਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੇ ਭਾਗੀ ਹੋਏ ਹਾਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨ 'ਤੇ, ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਕਈ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਇੰਦਰਪ੍ਰਸਥ ਵਿਚ ਰਹੇ ਅਤੇ ਉਥਲੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਅਪਾਰ ਆਨੰਦ ਦਿੱਤਾ। ਇਕ ਦਿਨ, ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਤੇ ਹਨੁਮਾਨ ਦੀ ਝੰਡਾ ਲੈ ਕੇ, ਗਾਂਡੀਵ ਧਨੁਸ਼ ਅਤੇ ਅਖੂਟ ਤੀਰਾਂ ਵਾਲੇ ਤੁਰਕਸ ਲੈ ਕੇ ਨਿਕਲ ਪਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਬਹੁਤ ਜਾਨਵਰ ਵੱਸਦੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਸ਼ਿਕਾਰ ਦੀ ਰਸਤਾ ਲੈਣ। ਉਥੇ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬਾਘ, ਸੂਰ, ਮਾਹ, ਨੀਲਗਾਂ, ਸਰਭ, ਜੰਗਲੀ ਬਲਦ, ਗੈਂਡੇ, ਹਿਰਣ, ਖਰਗੋਸ਼ ਅਤੇ ਸੂਅਰ ਆਦਿਕ ਮਾਰੇ। ਸੇਵਕ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤੇ ਜਾਨਵਰ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਲੈ ਆਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਤਿਉਹਾਰ ਨੇੜੇ ਸੀ। ਸ਼ਿਕਾਰ ਤੋਂ ਥੱਕੇ-ਹਾਰੇ ਅਤੇ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਬੇਕਰਾਰ ਅਰਜੁਨ ਯਮੁਨਾ ਨਦੀ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਸਾਫ਼ ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ—ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅਤੇ ਅਰਜੁਨ—ਨੇਕ-ਨਕਸ਼ ਵਾਲੀ, ਸੋਹਣੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਫਿਰਦੇ ਵੇਖਿਆ। ਅਰਜੁਨ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵਲੋਂ ਭੇਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਨਾਰੀ ਕੋਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ? ਕਿਸ ਦੀ ਧੀ ਹੈਂ, ਕਿੱਥੋਂ ਆਈਂ? ਤੇਰਾ ਮਨਸੂਬਾ ਕੀ ਹੈ? ਮੈਂ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ ਤੂੰ ਵਰ ਚੁਣਨ ਆਈਂ। ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ, ਹੇ ਸੋਹਣੀਏ।" ਉਸ ਕੁੜੀ, ਕਾਲਿੰਦੀ, ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਸੂਰਜ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਧੀ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਵਰ ਚੁਣ ਰਹੀ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਕਠਿਨ ਤਪ ਕਰ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਵਰ ਦਿੰਦੈ, ਉਹੀ ਮੇਰਾ ਵਰ ਬਣੇ। ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ਼ ਉਹੀ, ਜੋ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਕੁੰਦ ਹੀ ਮੇਰਾ ਆਸਰਾ ਹੋਵੇ। ਮੈਂ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚ, ਪਿਤਾ ਵਲੋਂ ਬਣਾਏ ਮਹਲ ਵਿਚ, ਰਹਿੰਦੀ ਹਾਂ, ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਅਚਲ ਪ੍ਰਭੂ ਮੈਨੂੰ ਮਿਲ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ।" ਇਹ ਸਭ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਵਾਸੁਦੇਵ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ) ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਸਾਰਾ ਮਾਮਲਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਕਾਲਿੰਦੀ ਨੂੰ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਕੋਲ ਲੈ ਆਇਆ। ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਵਲੋਂ ਅਦਭੁਤ ਨਗਰੀ ਬਣਵਾਈ, ਉਹ ਇੰਦਰਪ੍ਰਸਥ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਹੋਈ। ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਆਪਣਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਉਥੇ ਰਹੇ ਅਤੇ ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ ਦਾ ਸਾਰਥੀ ਬਣ ਕੇ, ਖੰਡਵ-ਵਨ ਅੱਗ ਨੂੰ ਅਗਨਿ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਏ। ਇਸ 'ਚ ਅਗਨਿ ਦੇਵ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਧਨੁਸ਼, ਚਿੱਟੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲਾ ਰਥ, ਦੋ ਅਖੂਟ ਤੁਰਕਸ, ਅਟੱਲ ਕਵਚ ਅਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਅਸਤ੍ਰ ਦਿੱਤੇ। ਮਾਇਆ, ਜੋ ਅੱਗ ਤੋਂ ਬਚ ਗਿਆ ਸੀ, ਦੋਸਤੀ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵਜੋਂ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਸਭਾ-ਭਵਨ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਦੁਰਯੋਧਨ ਜਲ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ ਸਮਝ ਕੇ ਭੁੱਲ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਇਜਾਜ਼ਤ ਮਿਲੀ ਅਤੇ ਦੋਸਤਾਂ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਤ੍ਯਕੀ ਆਦਿ ਨਾਲ ਦੁਆਰਕਾ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਥੇ, ਉਚਿਤ ਸਮੇਂ ਤੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਕਾਲਿੰਦੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਅਤੁੱਟ ਆਨੰਦ ਅਤੇ ਉੱਚਾ ਮੰਗਲ ਫੈਲਿਆ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵਿੰਦਾ ਅਤੇ ਅਨੁਵਿੰਦਾ, ਜੋ ਅਵੰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਅਤੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੇ ਸਾਥੀ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਮਿਤ੍ਰਾਵਿੰਦਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨਾਲ ਲਗਾਅ ਰੱਖਦੀ ਸੀ, ਵਰ-ਚੁਣਾਈ ਤੋਂ ਰੋਕਿਆ। ਪਰ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਪਿਤਾ ਦੀ ਭੈਣ ਅਤੇ ਮੁੱਖ ਰਾਣੀ ਦੀ ਧੀ ਮਿਤ੍ਰਾਵਿੰਦਾ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਲੈ ਲਿਆ। ਇੱਕ ਹੋਰ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਨਾਗਨਜਿਤ, ਜੋ ਕੋਸਲਾ ਦੇ ਧਰਮਾਤਮਾ ਰਾਜਾ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਧੀ ਸਤਿਆ ਜਾਂ ਨਾਗਨਜਿਤੀ ਨਾਮੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਵਰ-ਚੁਣਾਈ ਲਈ, ਸਗੇ-ਸਮਝਦਾਰ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਸੱਤ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ, ਨੁਕੀਲੇ ਸੀੰਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਅਣਵੱਸੇ ਬਲਦਾਂ ਨੂੰ ਵੱਸ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਸੀ। ਬਹੁਤ ਰਾਜੇ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਚੁੱਕੇ, ਪਰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਹਾਰ ਗਏ ਜਾਂ ਘਾਇਲ ਹੋ ਗਏ। ਜਦ ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਇਹ ਇਨਾਮ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਸੈਨਾ ਸਮੇਤ ਕੋਸਲਾ ਪੁੱਜੇ। ਕੋਸਲਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਕੇ, ਉੱਠ ਕੇ, ਬੈਠਾਕ, ਤੇ ਹੋਰ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ। ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਹੀ ਮਨ-ਵਾਂਛਿਤ ਵਰ ਮੰਨਿਆ ਸੀ, ਸੋਚਣ ਲੱਗੀ, "ਜੇ ਮੇਰਾ ਵ੍ਰਤ ਸੱਚਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਪ੍ਰਭੂ ਮੇਰੇ ਵਰ ਬਣਨ ਅਤੇ ਮੇਰੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਮੁਰਾਦਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਨ।" ਉਹ ਸੋਚਦੀ, "ਜਿਸਦੇ ਚਰਨ-ਰਜ ਲਕਸ਼ਮੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਪਾਲ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਧਾਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਲੀਲਾ ਨਾਲ ਪੁਲ ਬਣਾਇਆ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਮੇਰੇ ਵਰ ਬਣਨ 'ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਖੁਸ਼ ਹੋਵੇਗਾ?" ਭਗਵਾਨ ਨਾਰਾਇਣ, ਜੋ ਸਵੈ-ਆਨੰਦ ਵਿਚ ਪੂਰਨ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੰਦਨਾ ਹੋਈ ਤਾਂ ਮੰਦ-ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਗੰਭੀਰ ਬੋਲ ਨਾਲ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ੀ ਰਾਜਾ ਨਾਲ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਖ਼ਤਰੀਆਂ ਲਈ ਭਿੱਖ ਮੰਗਣਾ ਸਾਧੂਆਂ ਨੇ ਨਿੰਦਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਤੇਰੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਧੀ ਲਈ ਮੰਗ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਕੋਈ ਦਹੇਜ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਅਸੀਂ ਦਹੇਜ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ।" ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਹੋਰ ਕੌਣ ਮੇਰੀ ਧੀ ਲਈ ਵਧੀਆ ਜਾਂ ਇੱਛਿਤ ਵਰ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀਵੰਤ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਤੂੰ ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਹੈਂ?" ਫਿਰ ਆਖਿਆ, "ਪਰ, ਹੇ ਸਾਤ੍ਵਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਪਹਿਲਾਂ ਇਕ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ ਕਿ ਜੋ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਦਾ ਵਰ ਬਣੇਗਾ, ਉਹ ਸੱਤ ਉੱਤਮ ਬਲਦਾਂ ਨੂੰ ਵੱਸ ਕਰਕੇ ਹੀ ਹਾਸਲ ਕਰੇ।" "ਇਹ ਸੱਤ ਭਿਆਨਕ ਅਤੇ ਅਣਵੱਸੇ ਬਲਦ, ਹੇ ਵੀਰ, ਕਈ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਜੇ ਤੂੰ, ਹੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਸ ਕਰ ਸਕੇਂ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਹੀ ਮੇਰੀ ਧੀ ਦਾ ਚੁਣਿਆ ਵਰ ਹੋਵੇਂਗਾ, ਹੇ ਲਕਸ਼ਮੀਪਤਿ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵਸਤ੍ਰ ਕੱਸਿਆ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੱਤ ਰੂਪਾਂ ਵਿਚ ਵੰਡਿਆ ਅਤੇ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿਚ ਉਹ ਸਾਰੇ ਬਲਦ ਵੱਸ ਕਰ ਲਏ।