ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਕ ਵਾਰੀ, ਰੱਬ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮਹਾਰਾਜ, ਅਸੀਂ ਇਹ ਰਤਨ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ। ਇਹ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਹੀ ਰਹੇ, ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਭਗਤ ਹੈਂ। ਅਸੀਂ ਇਸ ਦੇ ਲਾਭ ਨੂੰ ਹੀ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।" ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਕ ਵਾਰ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਯੁਯੁਧਾਨ ਆਦਿਕ ਦੇ ਨਾਲ, ਇੰਦਰਪ੍ਰਸਥ ਪਹੁੰਚੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲ ਸਕਣ। ਜਦੋਂ ਮੁਕੁੰਦ, ਸਭ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਉਥੇ ਆਏ, ਤਾਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਪੁੱਤਰ ਇਕਠੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਨ ਵਾਪਸ ਆ ਗਈ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਜਦ ਅਚੂਤ ਨੂੰ ਮਿਲੇ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ-ਕਲੇਸ਼ ਵਿਸਰ ਗਏ। ਉਹ ਉਸਦੇ ਪਿਆਰ ਭਰੇ, ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਤੱਕ ਕੇ ਬੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਅਤੇ ਭੀਮ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਗਲ ਲਾਈ, ਅਤੇ ਜੁੜਵਾਂ ਭਰਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ (ਦ੍ਰੌਪਦੀ), ਜੋ ਨਵੀ-ਨਵੀ ਵਿਆਹੀ ਹੋਈ ਸੀ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਲਜਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਆਈ ਅਤੇ ਮੁੱਖ ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਵਧਾਈ ਦਿੱਤੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਤ੍ਯਕੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਆਦਰ-ਸਨਮਾਨ ਨਾਲ ਆਵਭਾਰ ਕੀਤੀ, ਆਪਣੇ ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਆਦਰਿਤ ਹੋਏ ਮਹਿਮਾਨ ਵੀ ਨੇੜੇ-ਨੇੜੇ ਬੈਠ ਗਏ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਕੋਲ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨ ਛੂਹੇ, ਅਤੇ ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਹੰਝੂ ਲੈ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਲ ਲਾਇਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਸ ਦੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਭੈਣ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੀ ਖੈਰੀਅਤ ਪੁੱਛੀ। ਕੁੰਤੀ, ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦੀਆਂ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਅਤੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਈ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਦਰਸ਼ਨ-ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰੀ, ਰੁੰਝੀ ਹੋਈ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, "ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਤਾਂ ਓਦੋਂ ਹੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਸਾਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਿਲਿਆ। ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਮੇਰੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਤੂੰ ਤਾਂ ਸਭ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਤੇ ਆਤਮਾ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਲਈ 'ਅਸੀਂ' ਜਾਂ 'ਉਹ' ਦਾ ਭੇਦ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ।" ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਕਿਹੜੀ ਭਲਾਈ ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ? ਮੈਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੂੰ ਤਾਂ ਉਹ ਹੈਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵਿਰਲੇ ਹੀ ਦਰਸ਼ਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਅਸੀਂ ਜਿਹੇ ਅਗਿਆਨੀ, ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਰਹੇ ਹਾਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜੇ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਤੇ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਕਈ ਮਹੀਨੇ ਇੰਦਰਪ੍ਰਸਥ ਰਹੇ, ਉਥੇ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਅਨੰਦਿਤ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਇਕ ਦਿਨ ਅਰਜੁਨ, ਜਿੱਤੂ, ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਤੇ, ਜਿਸ ਤੇ ਹਨੁਮਾਨ ਦਾ ਝੰਡਾ ਸੀ, ਆਪਣਾ ਗਾਂਡੀਵ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਅਖੂਤ ਤੀਰ ਭਰ ਕੇ ਚੜ੍ਹਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਨਾਲ, ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਇਕ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਕਈ ਜਾਨਵਰ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਖੇਡਣ-ਵਿਅਹਲਣ ਲਈ ਗਏ। ਉਥੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬਾਘ, ਸੂਰ, ਭੈਂਸ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਮ੍ਰਿਗ, ਸਰਭ, ਜੰਗਲੀ ਬਲਦ, ਗੈਂਡੇ, ਹਿਰਣ, ਖਰਗੋਸ਼ ਅਤੇ ਸੂਅਰ ਆਦਿਕ ਮਾਰੇ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੇ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤੇ ਜਾਨਵਰ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਲਿਆਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਤਿਉਹਾਰ ਨੇੜੇ ਸੀ। ਪਿਆਸ ਅਤੇ ਥਕਾਵਟ ਨਾਲ, ਅਰਜੁਨ ਯਮੁਨਾ ਨਦੀ ਉੱਤੇ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਸ਼ੁਧੀ ਕਰਕੇ ਤੇ ਸਾਫ਼ ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਬਲੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅਤੇ ਅਰਜੁਨ, ਨੇੜੇ ਇਕ ਸੁੰਦਰ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਤੁਰਦੇ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਸੋਹਣੀ, ਚਮਕਦਾਰ, ਸ਼ੁਭ ਲਕੜੀ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਵੱਲੋਂ, ਉਸ ਤੋ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ? ਕਿਸ ਦੀ ਧੀ ਹੈਂ? ਕਿੱਥੋਂ ਆਈ ਹੈਂ? ਤੇਰਾ ਮਨਸੂਬਾ ਕੀ ਹੈ? ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਤੂੰ ਵਰ ਚੁਣਨ ਆਈ ਹੈਂ। ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ।" ਉਸ ਤੇ ਕਾਲਿੰਦੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿਤਾ, "ਮੈਂ ਸੂਰਜ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਧੀ ਹਾਂ, ਤੇ ਵਰ ਚੁਣ ਰਹੀ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਕਠੋਰ ਤਪ ਕਰ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਤੇ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੈ ਕਿ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਸਭ ਵਰਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਬਣੇ। ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਚੁਣਦੀ, ਕੇਵਲ ਉਸ ਮੁਕੁੰਦ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਹਾਰਾ-ਹੀਣਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਕਾਲਿੰਦੀ ਨਾਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਵਲੋਂ ਬਣਾਏ ਮਹਲ ਵਿੱਚ, ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀ ਹਾਂ, ਜਦ ਤਕ ਅਚਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਨਹੀਂ ਹੋ ਜਾਂਦਾ।" ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਦਸੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਸ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਰਥ 'ਤੇ ਬਿਠਾਇਆ ਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਕੋਲ ਲੈ ਆਏ। ਫਿਰ, ਜਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਆਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੀ ਸਲਾਹ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਰਾਹੀਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਲਈ ਅਦਭੁਤ ਨਗਰੀ ਬਣਵਾਈ, ਉਹ ਇੰਦਰਪ੍ਰਸਥ ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਉਥੇ ਰਹੇ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਅਰਜੁਨ ਦਾ ਰਥੀ ਬਣੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਖਾਂਡਵ ਜੰਗਲ ਅੱਗ ਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕਰ ਸਕਣ। ਅੱਗ ਦੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਇਕ ਧਨੁਸ਼, ਚਿੱਟੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲਾ ਰਥ, ਦੋ ਅਖੂਤ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਤਰਕਸ਼, ਅਟੱਲ ਬਕਤਰ ਅਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਅਸਤਰ ਮਿਲੇ। ਮਾਇਆ, ਜੋ ਅੱਗ ਤੋਂ ਬਚ ਗਈ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਦੋਸਤੀ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਵਜੋਂ ਇਕ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸਭਾ-ਭਵਨ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦੁਰਯੋਧਨ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ ਸਮਝ ਕੇ ਭੁੱਲ ਗਿਆ ਸੀ। ਜਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਇਜਾਜ਼ਤ ਲੈ ਲਈ ਅਤੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੇ ਵੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਦਿੱਤੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਫਿਰ ਸਤ੍ਯਕੀ ਆਦਿਕ ਨਾਲ ਦੁਵਾਰਕਾ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਫਿਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਚੰਗੇ ਸਮੇਂ ਤੇ ਕਾਲਿੰਦੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਅਤਿ ਉਤਸਾਹ ਤੇ ਆਨੰਦ ਫੈਲ ਗਿਆ। ਵਿੰਦਾ ਤੇ ਅਨੁਵਿੰਦਾ, ਜੋ ਅਵੰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਤੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੇ ਪੱਖੀ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਨੂੰ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨਾਲ ਲੱਗਾਅ ਰੱਖਦੀ ਸੀ, ਸਵਯੰਵਰ ਵਿਚ ਆਪਣਾ ਵਰ ਚੁਣਨ ਤੋਂ ਰੋਕਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਆਪਣੀ ਪਿਤਾ ਦੀ ਭੈਣ ਦੀ ਧੀ ਮਿਤ੍ਰਵਿੰਦਾ ਨੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਵਰਣ ਲਿਆ। ਕੋਸਲ ਦੇ ਨਗਨਜਿਤ ਨਾਂ ਦੇ ਇਕ ਰਾਜੇ ਸੀ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ; ਉਸ ਦੀ ਧੀ ਸਤ੍ਯਾ ਜਾਂ ਨਗਨਜਿਤੀ ਸੀ। ਕਿਸੇ ਵੀ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਉਹ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਸਕਦੀ ਸੀ, ਜਦ ਤਕ ਉਹ ਸੱਤ ਗੁੱਸੇਲੇ, ਤਿੱਖੇ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਬੇਲਗਾਮ ਬਲਦਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਨਾ ਕਰ ਲਵੇ। ਜਦ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਇਹ ਇਨਾਮ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਾਤਵਤਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਕੋਸਲ ਨਗਰ ਪਹੁੰਚੇ। ਕੋਸਲ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਸਨ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਸੰਮਾਨ ਦਿੱਤੇ। ਜਦ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਜਿਸ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ, ਉਹ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਜੇ ਮੇਰਾ ਵਰਤ ਸੱਚਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹੀ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਬਣੇ ਤੇ ਮੇਰੀਆਂ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਣ।" "ਜਿਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਲਕਸ਼ਮੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਲੋਕਪਾਲ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਧਾਰਣ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਜੋ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪੁਲ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਰੱਬ ਮੈਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੇਗਾ?" ਫਿਰ, ਦੁਬਾਰਾ ਆਦਰਤ ਹੋ ਕੇ, ਨਾਰਾਇਣ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਪੂਰਨ ਆਨੰਦ ਵਿੱਚ ਹਾਂ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਛੋਟੀ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਕੀ ਕਰਾਂ?" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਪਰਮਾਤਮਾ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਆਸਨ ਸਵੀਕਾਰ ਕੇ, ਘੰਘਰਾਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ੀ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।