ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਨੂੰ ਰਾਜ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਬੁਲਾ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਉਹ ਕੀਮਤੀ ਮਣਕਾ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਣ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸੀ ਅਤੇ ਉਹ ਮਣਕਾ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤਾ। ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਕੀਤੇ ਉੱਤੇ ਬਹੁਤ ਸ਼ਰਮਿੰਦਾ ਸੀ, ਮੂੰਹ ਥੱਲੇ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਗਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਪਛਤਾਵੇ ਅਤੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸੰਘਰਸ਼ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਸੀ। ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, "ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਕਿਵੇਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਅਚ੍ਯੁਤ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?" ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ ਕਿ ਲੋਕ ਮੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਸਮਝਣ, ਮੈਨੂੰ ਲੋਭੀ, ਛੋਟੇ ਦਿਲ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਮੂਰਖ ਨਾ ਕਹਿਣ?" ਆਖ਼ਰਕਾਰ, ਉਸ ਨੇ ਨਿਸ਼ਚਯ ਕੀਤਾ, "ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਧੀ, ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਮਣਕਾ ਵਰਗੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਮਣਕਾ ਖੁਦ, ਦੋਵੇਂ ਕਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿਆਂ। ਇਹੀ ਢੰਗ ਹੈ ਉਸ ਦੀ ਮਾਫੀ ਲੈਣ ਦਾ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਰਣੈ ਕਰਕੇ, ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਆਪਣੇ ਆਪ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਗੁਣਵਾਨ ਧੀ ਅਤੇ ਮਣਕਾ ਦੋਵੇਂ ਕਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਚਰਿੱਤਰ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਅਤੇ ਉੱਚ ਕੁਲ ਕਰਕੇ ਕਈਆਂ ਦੀ ਚਾਹਤ ਸੀ, ਨਾਲ ਵਿਅਾਹ ਕਰ ਲਿਆ। ਪਰ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਅਸੀਂ ਇਹ ਮਣਕਾ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ। ਇਹ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਹੀ ਰਹੇ, ਤੂੰ ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਭਗਤ ਹੈਂ, ਸਾਨੂੰ ਇਸ ਦੇ ਲਾਭ ਦਾ ਭਾਗੀ ਬਣਨ ਦਿੱਲ।" ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਕਰਿਸ਼ਨ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਯੁਯੁਧਾਨ ਆਦਿਕ ਨਾਲ, ਇੰਦਰਪ੍ਰਸਥ ਪਹੁੰਚੇ ਤਾਂ ਜੋ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲ ਸਕਣ। ਮੁਕੁੰਦ, ਸਭ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖ ਕੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਪੁੱਤਰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉੱਠੇ ਜਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਦੁਬਾਰਾ ਜਾਨ ਆ ਗਈ ਹੋਵੇ। ਅਚ੍ਯੁਤ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ-ਕਲੇਸ਼ ਭੁਲਾ ਬੈਠੇ, ਉਸ ਦੇ ਹੱਸਦੇ, ਪਿਆਰ ਭਰੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਅਤੇ ਭੀਮ ਦੇ ਚਰਨ ਛੂਹ ਕੇ, ਕਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਜੁੜਵਾਂ ਭਾਈਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਆਦਰ-ਸਨਮਾਨ ਨਾਲ ਅਗਵਾਈ ਕੀਤੀ। ਦ੍ਰੌਪਦੀ, ਜੋ ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ ਵਿਆਹੀ ਗਈ ਸੀ ਅਤੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਲਜਜੀ ਸੀ, ਆ ਕੇ ਕਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਤ੍ਯਕੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ, ਆਪਣੀ ਸੀਟ 'ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਥੀ ਵੀ ਨੇੜੇ ਬੈਠੇ। ਕਰਿਸ਼ਨ ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਕੋਲ ਆਏ, ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਹੰਝੂਆਂ ਵਿੱਚ ਗਿੱਲੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਲਿਆ। ਕਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਸ ਦੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਪੁਤ੍ਰਵਧੂਆਂ, ਭੈਣ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੀ ਖੈਰੀਅਤ ਪੁੱਛੀ। ਕੁੰਤੀ, ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਯਾਦ ਕਰਦਿਆਂ ਅਤੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਆਤਮਿਕ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਅਨੁਭੂਤੀ ਨਾਲ, ਭਾਵੁਕ ਹੋ ਕੇ, ਹੰਝੂਆਂ ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, "ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਤਾਂ ਉਹੋ ਵੇਲੇ ਆਈ ਜਦੋਂ ਸਾਨੂੰ ਤੇਰਾ ਆਸਰਾ ਮਿਲਿਆ। ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਿਆਂ, ਹੇ ਕਰਿਸ਼ਨ, ਮੇਰਾ ਭਰਾ ਤੈਨੂੰ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।" "ਤੂੰ ਤਾਂ ਸਭ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਅਤੇ ਆਤਮਾ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਲਈ 'ਅਸੀਂ' ਜਾਂ 'ਉਹ' ਦਾ ਕੋਈ ਭੇਦ ਨਹੀਂ। ਪਰ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਕੇ, ਤੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।" ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਅਸੀਂ ਕਿਹੜਾ ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ? ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਸਾਨੂੰ ਤਾਂ ਸਮਝ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ, ਜਿਸ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਤਪਸਵੀ ਵੀ ਦੁਲਭ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਅਸੀਂ ਅਗਿਆਨੀ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਰਹੇ ਹਾਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜੇ ਦੀ ਬੇਨਤੀ 'ਤੇ, ਕਰਿਸ਼ਨ ਕੁਝ ਮਹੀਨੇ ਇੰਦਰਪ੍ਰਸਥ ਵਿਚ ਰਹੇ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਆਨੰਦ ਦਿੱਤਾ। ਇਕ ਵਾਰੀ, ਅਰਜੁਨ, ਜਿਸ ਦਾ ਰਥ ਹਨੁਮਾਨ ਵਾਲਾ ਝੰਡਾ ਲਹਿਰਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਗਾਂਡੀਵ ਧਨੁਸ਼ ਅਤੇ ਅਖੂਟ ਤੀਰਾਂ ਵਾਲੇ ਤਰਕਸ਼ ਲੈ ਕੇ ਨਿਕਲਿਆ। ਕਰਿਸ਼ਨ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਬਹੁਤ ਜਾਨਵਰ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਥੇ ਸ਼ਿਕਾਰ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਥੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬਾਘ, ਸੂਰ, ਭੈਂਸ, ਹਿਰਨ, ਸਰਭ, ਜੰਗਲੀ ਬਲਦ, ਗੈਂਡੇ, ਖਰਗੋਸ਼ ਅਤੇ ਸੂਅਰ ਆਦਿਕ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਸਾਥੀਆਂ ਨੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜਾਨਵਰ ਤਿਉਹਾਰ ਦੇ ਸਮੇਂ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਭੇਜ ਦਿੱਤੇ। ਪਿਆਸ ਅਤੇ ਥਕਾਵਟ ਨਾਲ, ਅਰਜੁਨ ਯਮੁਨਾ ਨਦੀ ਤੇ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਕੇ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ, ਕਰਿਸ਼ਨ ਅਤੇ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਕੁਮਾਰੀ ਨੂੰ ਨਦੀ ਕੰਢੇ ਤੇ ਤੁਰਦਿਆਂ ਦੇਖਿਆ। ਅਰਜੁਨ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ 'ਤੇ, ਉਸ ਨਾਰੀ ਕੋਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ? ਕਿਸ ਦੀ ਧੀ ਹੈਂ? ਕਿੱਥੋਂ ਆਈ ਹੈਂ? ਤੇਰਾ ਇਰਾਦਾ ਕੀ ਹੈ? ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਤੂੰ ਵਰ ਚੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ। ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ, ਹੇ ਸੁੰਦਰਿ।" ਉਸ ਕੁਮਾਰੀ, ਕਾਲਿੰਦੀ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਸੂਰਜ ਦੇਵ ਦੀ ਧੀ ਹਾਂ, ਪਤੀ ਦੀ ਖੋਜ ਵਿੱਚ severe ਤਪ ਕਰ ਰਹੀ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਹੀ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਚੁਣਿਆ ਹੈ। ਮੈਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਚੁਣਦੀ। ਉਹ ਮੁਕੁੰਦ, ਜੋ ਆਸਹਾਰਿਆਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੀ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੇ।" "ਮੈਂ ਕਾਲਿੰਦੀ ਹਾਂ, ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਬਣਾਏ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹਾਂ, ਜਦ ਤੱਕ ਕਿ ਅਫ਼ਲ-ਭੁੱਲਣ ਵਾਲੇ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾ ਹੋ ਜਾਵੇ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਦੱਸੀ। ਕਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਸਮਝ ਕੇ, ਕਾਲਿੰਦੀ ਨੂੰ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਕੋਲ ਲੈ ਆਏ। ਫਿਰ, ਕਰਿਸ਼ਨ ਨੇ, ਜਿਵੇਂ ਆਗਿਆ ਹੋਈ ਸੀ, ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨਾਲ ਪਾਂਡਵਾਂ ਲਈ ਇੱਕ ਅਦਭੁਤ ਨਗਰੀ ਬਣਵਾਈ। ਭਗਵਾਨ ਉਥੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਵੱਸੇ। ਫਿਰ, ਅਰਜੁਨ ਦਾ ਰਥ ਹੰਕ ਕੇ, ਕਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਅੱਗਿ ਦੇਵ ਨੂੰ ਖੰਡਵ ਜੰਗਲ ਦਾਨ ਕਰਨ ਲਈ ਉਸ ਦੀ ਮਦਦ ਕੀਤੀ। ਅੱਗਿ ਦੇਵ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਧਨੁਸ਼, ਚਿੱਟੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲਾ ਰਥ, ਦੋ ਅਖੂਟ ਤਰਕਸ਼, ਅਭੇਧ ਬਕਤਰ ਅਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਅਸਤਰਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਦਿੱਤੀ। ਮਾਇਆ, ਜੋ ਅੱਗ ਤੋਂ ਬਚ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਦੋਸਤੀ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਵਜੋਂ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸਭਾ ਮੰਦਰ ਬਣਾਇਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦੁਰਯੋਧਨ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ ਸਮਝ ਬੈਠਾ ਸੀ। ਜਦ ਕਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਅਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੇ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ, ਉਹ ਸਤ੍ਯਕੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਜਣਾਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ ਦੁਬਾਰਾ ਦੁਆਰਕਾ ਵਾਪਸ ਆਏ। ਫਿਰ, ਉਚਿਤ ਸਮੇਂ ਤੇ, ਕਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਕਾਲਿੰਦੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਚੰਗਿਆਈ ਫੈਲ ਗਈ। ਵਿੰਦਾ ਅਤੇ ਅਨੁਵਿੰਦਾ, ਜੋ ਅਵੰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਅਤੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੇ ਸਾਥੀ ਸਨ, ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਨੂੰ, ਜੋ ਕਰਿਸ਼ਨ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਸਵਯੰਵਰ 'ਤੇ ਵਰ ਚੁਣਨ ਤੋਂ ਰੋਕਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਕਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਮਿਤ੍ਰਾਵਿੰਦਾ ਨੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਲੈ ਲਿਆ। ਮਿਤ੍ਰਾਵਿੰਦਾ ਮੁੱਖ ਮਹਾਰਾਣੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਭੈਣ ਦੀ ਧੀ ਸੀ। ਫਿਰ, ਕੋਸਲਾ ਦੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਧਰਮਾਤਮਾ ਰਾਜਾ ਨਗਨਜਿਤ ਦੀ ਧੀ ਸਤ੍ਯਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਨਗਨਜਿਤੀ ਵੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।