ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਸਤਰਾਜਿਤ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਕਥਾ ਸਤਰਾਜਿਤ ਨੇ ਦੇਵੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਕੇ ਉਸਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਦੇਵੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਹਰੀ ਆਪਣੇ ਉਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ ਅਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੱਤੀ। ਜਦੋਂ ਹਰਿ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਸਤਕ ਉੱਤੇ ਮਣੀ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਆਏ, ਤਾਂ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਮਾਨੋ ਮਰੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਜੀਵਣ ਮਿਲ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਐਸਾ ਉਤਸਾਹ ਛਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਸਤਰਾਜਿਤ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਮਣੀ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦੀ ਸਾਰੀ ਘਟਨਾ ਦੱਸ ਕੇ ਉਹ ਮਣੀ ਉਸਨੂੰ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਸਤਰਾਜਿਤ ਆਪਣੇ ਅਪਮਾਨ ਅਤੇ ਪਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ਰਮਿੰਦਗੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਮੂੰਹ ਥੱਲੇ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਗਿਆ। ਆਪਣੇ ਕੀਤੇ ਪਾਪ ਦੀ ਤੀਬਰ ਪਛਤਾਵੇ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਕਿ, "ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਇਸ ਪਾਪ ਤੋਂ ਕਿਵੇਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਅਚ੍ਯੁਤ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਲੋਕ ਮੈਨੂੰ ਨੇਚ, ਲੋਭੀ, ਛੋਟੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਨਾ ਕਹਿਣ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?" ਉਹ ਸੋਚਦਾ ਹੈ, "ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਧੀ, ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਮਣੀ ਵਰਗੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਮਣੀ, ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿਆਂ। ਇਹੀ ਠੀਕ ਤਰੀਕਾ ਹੈ ਉਸਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਸਤਾ ਨਹੀਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਸਚੈ ਕਰਕੇ, ਸਤਰਾਜਿਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧਰਮਪਤ੍ਰਾ ਧੀ ਅਤੇ ਮਣੀ ਖੁਦ ਲੈ ਜਾ ਕੇ ਕਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕੀਤੇ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਸਤਯਭਾਮਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਅਤੇ ਉੱਚ ਗੁਣਾਂ ਕਰਕੇ ਸਭ ਵਲੋਂ ਚਾਹੀਦੀ ਸੀ, ਨਾਲ ਵਿਹਾ ਕਰ ਲਿਆ। ਪਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਰਾਜਾ, ਅਸੀਂ ਇਹ ਮਣੀ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ। ਇਹ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਹੀ ਰਹੇ, ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਭਗਤ ਹੈਂ, ਅਸੀਂ ਇਸਦੇ ਲਾਭ ਨੂੰ ਸਾਂਝਾ ਕਰ ਲੈਣਗੇ।" ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਇੰਦਰਪ੍ਰਸਥ ਆਉਣਾ ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਜਿਵੇਂ ਯੁਯੁਧਾਨਾ ਆਦਿ ਦੇ ਨਾਲ ਇੰਦਰਪ੍ਰਸਥ ਪਹੁੰਚੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ। ਜਦੋਂ ਮੁਕੁੰਦ, ਸਭ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਤਾਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਪੁੱਤਰ ਏਦਾਂ ਖੜੇ ਹੋਏ ਜਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਨਵਾਂ ਜੀਵ ਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਅਚ੍ਯੁਤ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਗਾ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਭੁਲਾ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੇ, ਹੱਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਬੜਾ ਆਨੰਦ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਅਤੇ ਭੀਮ ਦੇ ਚਰਨ ਛੁਹੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਜੁੜਵਾਂ ਭਰਾਵਾਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾਇਆ। ਦ੍ਰੌਪਦੀ, ਜੋ ਨਵੇਂ ਵਿਆਹੀ ਹੋਈ ਸੀ ਅਤੇ ਥੋੜੀ ਲਜਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਆ ਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਮੁੱਖ ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠੇ ਸਨ। ਇੰਝ ਹੀ ਸਤਯਕੀ ਨੂੰ ਵੀ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਸਾਥੀ ਵੀ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਬੈਠੇ। ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਕੋਲ ਗਏ, ਉਸਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉਹ ਮਾਤਾ ਨੇ ਮੋਹ ਭਰੇ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ। ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ, ਆਪਣੇ ਪਤ੍ਰਾਣੀਆਂ, ਭੈਣ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੀ ਖੈਰੀਅਤ ਪੁੱਛੀ। ਕੁੰਤੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦੀਆਂ ਕਈ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਅਤੇ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਭਰੇ ਗਲੇ ਨਾਲ, ਹੰਝੂਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, "ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਤਾਂ ਤਦੋਂ ਆਈ ਜਦੋਂ ਸਾਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਿਲਿਆ। ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਮੇਰੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ। ਤੂੰ ਸਭ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਤੇ ਆਤਮਾ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ 'ਆਪਣੇ-ਪਰਾਏ' ਦੀ ਭੇਦ-ਭਾਵ ਨਹੀਂ। ਪਰ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਕੇ, ਤੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।" ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਅਸੀਂ ਕਿਹੜਾ ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਜੋ ਅਜੇ ਤੱਕ ਬਾਕੀ ਸੀ? ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੂੰ ਤਾਂ ਉਹ ਹੈਂ ਜਿਸਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਅਲਪ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਤੂੰ ਮਿਲ ਗਿਆ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਤੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਕਈ ਮਹੀਨੇ ਉਥੇ ਰਹੇ ਅਤੇ ਇੰਦਰਪ੍ਰਸਥ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਆਨੰਦਿਤ ਕੀਤਾ। ਅਰਜੁਨ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਅਭਿਆਨ ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਹਨੁਮਾਨ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲੇ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਗਾਂਡੀਵ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਅਖੂਟ ਤੀਰ ਲੈ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਬਹੁਤ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਸਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਸ਼ਿਕਾਰ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈ ਸਕੇ। ਉਥੇ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬਾਘ, ਸੂਰ, ਭੈਂਸ, ਨੀਲਗਾਈ, ਸਰਭ, ਜੰਗਲੀ ਬਲਦ, ਗੈਂਡੇ, ਹਿਰਣ, ਖਰਗੋਸ਼ ਅਤੇ ਕੰਡੇ ਵਾਲੇ ਜਾਨਵਰ ਵਗੈਰਾ ਮਾਰੇ। ਉਸਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੇ ਉਹ ਸਭ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤੇ ਜਾਨਵਰ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਲਿਆਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਤਿਉਹਾਰ ਨੇੜੇ ਸੀ। ਪਿਆਸ ਅਤੇ ਥਕਾਵਟ ਨਾਲ, ਅਰਜੁਨ ਯਮੁਨਾ ਨਦੀ ਤੇ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਅਤੇ ਸਾਫ ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਬਲੀ—ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਅਰਜੁਨ—ਨੇ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ, ਆਕਰਸ਼ਕ ਕੁਆਰੀ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਘੁੰਮਦਿਆਂ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਸੁਭਾਗੀ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮਸਤ ਕੁਆਰੀ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਉਸ ਤੋਂ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ? ਕਿਸਦੀ ਧੀ ਹੈਂ? ਕਿੱਥੋਂ ਆਈ ਹੈਂ? ਤੇਰਾ ਇਰਾਦਾ ਕੀ ਹੈ? ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਤੂੰ ਵਰ ਚੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ। ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ, ਹੇ ਸੋਹਣੀਏ।" ਉਸ ਕੁਆਰੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਸੂਰਜ ਦੇਵ ਦੀ ਧੀ ਕਾਲਿੰਦੀ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਵਰ ਵਜੋਂ ਕੇਵਲ ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਵਰ ਦੈਨ ਵਾਲੇ, ਨੂੰ ਹੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ, ਤੇ ਇਸ ਲਈ ਕਠੋਰ ਤਪ ਕਰ ਰਹੀ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਚੁਣਦੀ, ਕੇਵਲ ਉਹੀ ਮੇਰਾ ਆਸਰਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਕਾਲਿੰਦੀ ਨਾਮ ਨਾਲ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਵਲੋਂ ਬਣਾਏ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹਾਂ, ਜਦ ਤੱਕ ਕਿ ਅਚਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾ ਹੋ ਜਾਵੇ।" ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਇਹ ਸਾਰਾ ਮਾਮਲਾ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਸਭ ਸਮਝ ਕੇ ਕਾਲਿੰਦੀ ਨੂੰ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਕੋਲ ਲੈ ਆਏ। ਖੰਡਵ-ਵਨ ਅਤੇ ਨਵੀਂ ਨਗਰੀ ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ, ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਦੇ ਹੱਥੀਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਲਈ ਅਦਭੁਤ ਨਗਰੀ ਬਣਵਾਈ। ਉਥੇ ਰਹਿ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਵਾਸਤੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਦਾ ਰਥ ਹੰਕਾਇਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਅੱਗ ਨੂੰ ਖੰਡਵ-ਵਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾ ਸਕੇ। ਅੱਗ ਦੇਵ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਧਨੁਸ਼, ਚਿੱਟੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲਾ ਰਥ, ਦੋ ਅਖੂਟ ਤੋਣੀਆਂ, ਅਟੱਲ ਕਵਚ ਅਤੇ ਦਿਵਯ ਅਸਤਰ ਦਿੱਤੇ। ਮਾਇਆ, ਜਿਸਨੂੰ ਅੱਗ ਤੋਂ ਬਚਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਨੇ ਦੋਸਤੀ ਵਜੋਂ ਇਕ ਮਹਾਨ ਸਭਾ-ਭਵਨ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਦੁਰਯੋਧਨ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ ਸਮਝ ਕੇ ਭੁੱਲ ਗਿਆ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਅਨੁਮਤੀ ਮਿਲੀ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੇ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਦਿੱਤੀ, ਉਹ ਫਿਰ ਸਤਯਕੀ ਆਦਿ ਦੇ ਨਾਲ ਦੁਵਾਰਕਾ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ। ਫਿਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸ਼ੁਭ ਸਮੇਂ ਤੇ ਕਾਲਿੰਦੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰ ਲਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ ਅਤੇ ਸਭ ਲਈ ਭਲਾਈ ਹੋਈ। ਵਿੰਦਾ, ਅਨੁਵਿੰਦਾ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਿੰਦਾ ਅਤੇ ਅਨੁਵਿੰਦਾ, ਜੋ ਅਵੰਤ ਦੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਅਤੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੇ ਪੱਖੀ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭੈਣ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਵਰ ਖੁਦ ਚੁਣਨ ਤੋਂ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਭ ਪਵਿੱਤਰ ਘਟਨਾਵਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਪ੍ਰੇਮ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਜੀਵਨ ਯਾਤਰਾਵਾਂ, ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਅਟੁੱਟ ਭਰੋਸੇ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਕਾਮ ਭਾਵ ਨਾਲ, ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਵੱਲ ਵਧਦੀਆਂ ਹਨ।