ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਮਾਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚ ਰਹੀ ਸੀ, "ਮੇਰਾ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਵੇਲੇ ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਖੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਹ ਲੜਕਾ ਉਸਦੇ ਉਮਰ ਅਤੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਬਿਲਕੁਲ ਉਸ ਵਰਗਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਇਹ ਕਿਤੇ ਜੀਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਕੀ ਪਤਾ ਕਿੱਥੇ ਹੋਵੇ?" ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਹੋਈ ਕਿ ਇਹ ਲੜਕਾ ਸ਼ਾਰੰਗਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ) ਦੇ ਰੂਪ, ਅੰਗ, ਚਾਲ, ਬੋਲ, ਮੁਸਕਾਨ ਅਤੇ ਨਜ਼ਰ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਇੰਨੀ ਸਮਾਨਤਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਇਹ ਭਾਵ ਆਇਆ ਕਿ ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਉਹੀ ਬੱਚਾ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਪਾਲਿਆ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਖੱਬਾ ਬਾਂਹ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਮਮਤਾ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧ ਗਈ। ਜਦੋਂ ਵੈਦਰਭੀ (ਰੁਕਮਣੀ) ਇਹ ਸਭ ਸੋਚ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਦੋਂ ਹੀ ਦੇਵਕੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਦੇਵਕੀ ਅਤੇ ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਨਾਲ ਉਥੇ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਭਾਵੇਂ ਜਨਾਰਦਨ ਪ੍ਰਭੂ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਸਨ, ਪਰ ਉਹ ਚੁੱਪ ਰਹੇ। ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਪੂਰੀ ਕਹਾਣੀ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਸ਼ੰਭਰਾਸੁਰ ਦੇ ਵਧ ਦੀ ਵੀ, ਸਭ ਨੂੰ ਸੁਣਾਈ। ਇਹ ਅਚੰਭੇ ਭਰੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀਆਂ ਅੰਤਰਗ੍ਰਹਿ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਈਆਂ। ਉਹ ਬੱਚਾ ਜੋ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਗੁੰਮ ਸੀ, ਮੁੜ ਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਮਰੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਮਿਲ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਦੇਵਕੀ, ਵਸੁਦੇਵ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਬਲਰਾਮ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਜੋੜੇ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਰੁਕਮਣੀ ਨੂੰ ਵੀ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ। ਜਦੋਂ ਦੁਵਾਰਕਾ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ, ਜੋ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, "ਵਾਹ! ਇਹ ਮੁੰਡਾ ਤਾਂ ਮਰੇ ਹੋਏ ਵਾਂਗ ਮੁੜ ਆ ਗਿਆ—ਇਹ ਸਾਡੀ ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ ਹੋਇਆ!" ਉਹ ਮੁੰਡਾ, ਜਿਸਨੂੰ ਮਾਵਾਂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਅਤੇ ਪਿਓ ਵਰਗਾ ਪਿਆਰ ਦਿੰਦੇ ਸਨ, ਜਿਸਦਾ ਪਿਆਰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਵਧਦਾ ਗਿਆ—ਇਹ ਕੋਈ ਅਜੀਬ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਕਿਉਂਕਿ ਜਿੱਥੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਦੀ ਛਾਂ ਹੋਵੇ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਗੁਣ ਨਾ ਹੋਣ, ਉੱਥੇ ਹੋਰ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਦੂਜੇ ਭਾਗ ਦੇ ਪਚਵੰਜੇ ਅਧਿਆਇ 'ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਦੇ ਜਨਮ ਦੀ ਕਥਾ' ਦਾ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਹੁਣ ਛੱਵੰਜਾ ਅਧਿਆਇ ਆਰੰਭ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਨੇ, ਇੱਕ ਭੁੱਲ ਕਰ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਖੁਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਸਿਆਮੰਤਕ ਮਣੀ ਵੀ ਭੇਟ ਕੀਤੀ। ਇਕ ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨਾਲ ਕੀ ਭੁੱਲ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ? ਉਸਨੂੰ ਸਿਆਮੰਤਕ ਮਣੀ ਕਿੱਥੋਂ ਮਿਲੀ? ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਹਰੀ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਦਿੱਤੀ?" ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਸੂਰਜ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਗਤ ਅਤੇ ਮਿੱਤਰ ਸਨ। ਸੂਰਜ ਨੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਿਆਮੰਤਕ ਮਣੀ ਦਿੱਤੀ। ਜਦੋਂ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਨੇ ਮਣੀ ਗਲ ਵਿੱਚ ਪਾ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਿਆਂ ਦੁਵਾਰਕਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਲੋਕ ਉਸਦੀ ਚਮਕ ਦੇ ਕਾਰਨ ਉਸਨੂੰ ਪਛਾਣ ਨਾ ਸਕੇ। ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਦੂਰੋਂ ਵੇਖ ਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਦੱਸਿਆ, ਜੋ ਉਸ ਸਮੇਂ ਜੂਆ ਖੇਡ ਰਹੇ ਸਨ, "ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਸੂਰਜ ਦੇਵਤਾ ਆ ਰਹੇ ਹਨ।" ਉਹ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, "ਹੇ ਨਾਰਾਇਣ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਵਾਲੇ, ਹੇ ਦਾਮੋਦਰ, ਕਮਲ-ਨੇਤਰ, ਗੋਵਿੰਦ, ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਆਨੰਦ!" "ਸੂਰਜ ਦੇਵਤਾ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆ ਰਹੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਤਿੱਖੇ ਰੋਸ਼ਨੀਆਂ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਚੁਰਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।" "ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ, ਸਭ ਦੇਵਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਯਾਦਵਾਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕਏ ਹੋਏ ਹੋ। ਅਜ ਇਹ ਅਜਨਮਾ ਪ੍ਰਭੂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।" ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦੋਂ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣੀ, ਤਾਂ ਕਮਲ-ਨੇਤਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਹੱਸ ਪਏ ਅਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਉਹ ਸੂਰਜ ਨਹੀਂ, ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਹੈ, ਜੋ ਮਣੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਹੈ।" ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਆਪਣੇ ਸੋਹਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਜੋ ਮੰਗਲਕਾਰਕ ਵਸਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਮਣੀ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਵਾਈ ਹੋਈ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਹੇ ਰਾਜਨ! ਇਹ ਮਣੀ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਅੱਠ ਭਾਰ ਸੋਨਾ ਉਤਪੰਨ ਕਰਦੀ ਸੀ। ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਮਣੀ ਪੂਜੀ ਜਾਂਦੀ, ਉੱਥੇ ਕਦੇ ਅਕਾਲ, ਅਫ਼ਤਾਂ, ਸੱਪਾਂ ਦੀ ਬਲਾ, ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਜਾਂ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ। ਜਦੋਂ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸ਼ੌਰੀ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ) ਨੇ ਮਣੀ ਮੰਗੀ, ਤਾਂ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਨੇ ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਮਣੀ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਬੇਪਰਵਾਹੀ ਦਿਖਾਈ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਪ੍ਰਸੇਨ ਨੇ ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਮਣੀ ਗਲ ਵਿੱਚ ਪਾ ਕੇ, ਘੋੜੇ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਕਾਰ ਲਈ ਗਿਆ। ਇਕ ਸਿੰਘ ਨੇ ਪ੍ਰਸੇਨ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਮਣੀ ਲੈ ਕੇ ਪਹਾੜੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਜਾਮਬਵਾਨ ਨੇ, ਜੋ ਮਣੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਮਣੀ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਖਿਡੌਣੇ ਵਾਂਗ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਗੱਲ ਫੈਲ ਗਈ: "ਉਹ ਜੋ ਮਣੀ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਸ਼ਾਇਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਮਾਰਿਆ ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਗਿਆ। ਮੇਰਾ ਭਰਾ ਹੁਣ ਮੇਰਾ ਹੋ ਗਿਆ।" ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਚੁਪ ਚਾਪ ਫੈਲਾ ਦਿੱਤੀ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਜਦੋਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਉਸਦੇ ਨਾਮ ਉੱਤੇ ਦਾਗ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਦੁਵਾਰਕਾ ਦੇ ਨਾਗਰਿਕਾਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਬੇਦਾਗੀ ਸਾਬਤ ਕਰਨ ਲਈ, ਪ੍ਰਸੇਨ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਨਿਕਲ ਪਏ। ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੇਨ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਘੋੜਾ ਸਿੰਘ ਵਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ। ਫਿਰ ਪਹਾੜੀ ਉੱਤੇ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਭਾਲੂ ਵਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੀ ਵੇਖਿਆ। ਭਗਵਾਨ ਆਪ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਜਿੱਥੇ ਭਾਲੂਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਖੜਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉੱਥੇ, ਉਸ ਨੇ ਕੀਮਤੀ ਮਣੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਬੱਚੇ ਦੇ ਖਿਡੌਣੇ ਵਾਂਗ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਮਣੀ ਲੈਣ ਦੀ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕਰਕੇ, ਬੱਚੇ ਕੋਲ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਨੌਕਰਾਣੀ ਨੇ ਅਣਜਾਣ ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਡਰ ਕੇ ਚੀਕ ਪਈ। ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ ਜਾਮਬਵਾਨ, ਜੋ ਬੜੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸਨ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਦੌੜ ਪਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੀ ਪ੍ਰਭੂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਸਮਝ ਕੇ ਲੜ ਪਿਆ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਹ ਉਸਦੀ ਅਸਲ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਨਾ ਪਛਾਣ ਸਕਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ। ਦੋਵੇਂ ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਹਥਿਆਰ, ਪੱਥਰ, ਦਰੱਖਤ ਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਮਾਸ ਉੱਤੇ ਗਿਧਾਂ ਵਾਂਗ ਲੜੇ। ਅਠਾਈਂ ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ, ਬਿਨਾਂ ਰੁਕੇ, ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਮੁੱਕੇ ਮਾਰਦੇ ਰਹੇ। ਆਖਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਮੁੱਕਿਆਂ ਨਾਲ ਕੁਚਲੇ ਹੋਏ, ਅੰਗ ਥੱਕੇ ਹੋਏ, ਪਸੀਨੇ-ਪਸੀਨੇ ਹੋਏ, ਜਾਮਬਵਾਨ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਬੋਲ ਪਿਆ: "ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸਾਰਿਆਂ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦ, ਤਾਕਤ, ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਉਰਜਾ ਹੋ—ਵਿਸ਼ਨੂ, ਆਦਿ ਪੁਰਖ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ। ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸਿਰਜਣਹਾਰਾਂ ਦੇ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਹੋ, ਬਣੇ ਹੋਏ ਵਿੱਚ ਬਣਨ ਵਾਲਾ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਸਮੇਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹੋ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਆਤਮਾ ਹੋ। ਤੁਹਾਡੀ ਇਕ ਤਿੱਖੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ, ਜਦੋ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਠੀ, ਸਮੁੰਦਰ ਹਿਲ ਗਿਆ, ਰਸਤਾ ਬਣਿਆ, ਪੁਲ ਬਣੀ, ਲੰਕਾ ਦੀ ਮਾਣ ਵਧੀ, ਅਤੇ ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਸੀਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਏ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਦੋਂ ਜਾਮਬਵਾਨ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਭਾਲੂਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਚੁਤ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ) ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਕਮਲ-ਨੇਤਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਛੂਹ ਕੇ, ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਭਗਤ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਕਰੁਣਾਵਾਨੀ ਬੋਲੀ ਕੀਤੀ।