ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਦੋਂ ਸ਼ੰਭਰਾਸੁਰ ਨੇ ਕਈ ਸੈਂਕੜੇ ਗੁਪਤ ਗਾਂਧਰਵ, ਭੂਤ, ਸੱਪ ਅਤੇ ਰਾਖਸ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਧਾਰ ਵਾਲੀ ਤਲਵਾਰ ਚੁੱਕੀ, ਸਿਰ ਤੇ ਮੁਕੁਟ ਅਤੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁੰਡਲ ਸਜਾਏ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੰਭਰਾਸੁਰ ਦਾ ਸਿਰ ਉਸ ਦੇ ਧੜ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਂਬੇ ਵਰਗੀ ਲਾਲ ਦਾੜੀ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਇਸ ਜਿੱਤ ਉੱਤੇ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਉੱਡ ਸਕਦੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਰਾਹੀਂ ਲੈ ਗਈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਸੁੰਦਰ ਮਹਲ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਸੀ, ਅਕਾਸ਼ ਰਾਹੀਂ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਬੱਦਲ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ। ਜਦੋਂ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਉਹ ਕਾਲੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ, ਪੀਲੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਲੰਬੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਤਾਂਬੇ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਅਤੇ ਨਰਮ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਖੜਾ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਮੁਖ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਖਿੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਨੀਲੇ ਘੁੰਘਰਾਲੂ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ। ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਸਮਝ ਕੇ ਲਜਾ ਨਾਲ ਕਦੇ ਇੱਥੇ, ਕਦੇ ਉੱਥੇ ਲੁਕਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਸਮਝਿਆ ਕਿ ਉਹ ਕੌਣ ਹੈ। ਥੋੜੀ ਲਾਜ ਨਾਲ, ਪਰ ਬੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੀਆਂ ਨੇੜੇ ਆ ਗਈਆਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਅਨਮੋਲ ਰਤਨ ਸੀ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਵੈਦਰਭੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਾਲੀਆਂ ਸਨ ਅਤੇ ਬੋਲੀ ਮਿੱਠੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਗੁੰਮ ਹੋਏ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਮਾਂ ਦੀ ਮਮਤਾ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਦੀ ਹੈ—'ਇਹ ਸੋਹਣਾ, ਕਮਲ-ਨੇਤ੍ਰਾਂ ਵਾਲਾ ਨੌਜਵਾਨ ਕੌਣ ਹੈ? ਇਹ ਕਿਸਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ? ਇਸਨੂੰ ਕਿਸ ਮਾਂ ਨੇ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ? ਇਹ ਔਰਤ ਕੌਣ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਰਤਨ ਪਾਇਆ?' 'ਮੇਰਾ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਘਰ ਤੋਂ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਹ ਵੀ ਉਸੀ ਉਮਰ ਅਤੇ ਆਕਾਰ ਦਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਉਹ ਕਿਤੇ ਜੀਉਂਦਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਇਹੀ ਹੋਵੇ।' 'ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਸ਼ਾਰੰਗਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ) ਵਾਂਗ ਹੈ—ਚਿਹਰਾ, ਅੰਗ, ਚਾਲ, ਆਵਾਜ਼, ਮੁਸਕਾਨ, ਨਿਗਾਹ—ਸਭ ਕੁਝ ਉਸੀ ਵਾਂਗ?' 'ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ, ਇਹ ਉਹੀ ਬੱਚਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਧਾਰਿਆ ਸੀ। ਮੇਰੀ ਖੱਬੀ ਬਾਂਹ ਮਮਤਾ ਨਾਲ ਕੰਬ ਰਹੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੇਰਾ ਪਿਆਰ ਇਸ ਲਈ ਹੋਰ ਵਧ ਰਿਹਾ ਹੈ।' ਜਦੋਂ ਵੈਦਰਭੀ ਇੰਝ ਸੋਚ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮਹਾਨ ਯਸ਼ਸਵੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ—ਦੇਵਕੀ ਤੇ ਵਸੁਦੇਵ—ਸਮੇਤ ਆ ਪਹੁੰਚੇ। ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਜਨਾਰਦਨ ਪ੍ਰਭੂ ਚੁੱਪ ਰਹੇ; ਨਾਰਦ ਨੇ ਪੂਰੀ ਕਹਾਣੀ, ਸ਼ੰਭਰਾਸੁਰ ਦੇ ਵਧ ਸਮੇਤ, ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸੁਣਾਈ। ਇਹ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਬੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਓਸ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ, ਮਾਨੋ ਮਰੇ ਹੋਏ ਵਿਚੋਂ ਮੁੜ ਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਦੇਵਕੀ, ਵਸੁਦੇਵ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਬਲਰਾਮ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਰੁਕਮਣੀ ਸਮੇਤ, ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਉਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਬੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਦੁਆਰਕਾ ਦੇ ਨਿਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਗੁੰਮ ਹੋਇਆ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਮੁੜ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, 'ਹਾਏ! ਮੁੰਡਾ ਤਾਂ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਮਰੇ ਹੋਏ ਵਿਚੋਂ ਜੀਉਂਦਾ ਹੋ ਕੇ ਆਇਆ ਹੋਵੇ—ਇਹ ਸਾਡੀ ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਹੈ!' ਉਹ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਾਵਾਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਤੇ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਪੂਜਦੀਆਂ, ਜਿਸ ਲਈ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਵਧਦਾ ਗਿਆ—ਇਹ ਕੋਈ ਅਜੀਬ ਗੱਲ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਿੱਥੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਹੈ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਰਾਸ ਵਿੱਚ, ਉੱਥੇ ਹੋਰ ਗੁਣਹੀਣ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਦੂਜੇ ਭਾਗ ਦੇ ਪੰਜਾਹ-ਪੰਜਵੇਂ ਅਧਿਆਇ 'ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਦੇ ਜਨਮ ਦੀ ਕਥਾ' ਦਾ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਛਪਨਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ, ਜਿਸ ਨੇ ਇੱਕ ਭੁੱਲ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਸਿਆਮੰਤਕ ਮਣੀ ਵੀ ਖੁਦ ਦੇ ਦਿੱਤੀ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨਾਲ ਕਿਹੜੀ ਭੁੱਲ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ? ਉਸਨੂੰ ਸਿਆਮੰਤਕ ਮਣੀ ਕਿੱਥੋਂ ਮਿਲੀ? ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਹਰਿ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਦਿੱਤੀ? ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਸੂਰਜ ਦੇ ਮਹਾਨ ਭਗਤ ਅਤੇ ਮਿੱਤਰ ਸੀ। ਸੂਰਜ ਨੇ ਉਸ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਸਿਆਮੰਤਕ ਮਣੀ ਦਿੱਤੀ। ਜਦੋਂ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਨੇ ਇਹ ਮਣੀ ਆਪਣੇ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਪਾਈ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਦੁਆਰਕਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਲੋਕ ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਦੇ ਕਾਰਨ ਉਸਨੂੰ ਪਛਾਣ ਨਹੀਂ ਸਕੇ। ਉਸਨੂੰ ਦੂਰੋਂ ਵੇਖ ਕੇ, ਲੋਕ ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਚੋੰਧੇ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਜਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਜੂਆ ਖੇਡ ਰਹੇ ਸਨ, ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਤਾਂ ਸੂਰਜ ਦੇਵਤਾ ਹੀ ਲੱਗਦੇ ਹਨ।' 'ਹੇ ਨਾਰਾਇਣ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ, ਗਦਾ ਵਾਲੇ, ਹੇ ਦਾਮੋਦਰ, ਕਮਲ-ਨੇਤ੍ਰ, ਗੋਵਿੰਦ, ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਆਨੰਦ!' 'ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪਾਲਕ, ਦੇਖੋ, ਸੂਰਜ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਭ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਚੁਰਾ ਲੈ ਰਿਹਾ ਹੈ।' 'ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ, ਦੇਵਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ। ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਯਾਦਵਾਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕ ਰਹੇ ਹੋ, ਅਜ 오늘 ਅਜਨਮਾ ਪ੍ਰਭੂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਇਆ ਹੈ।' ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਮਲ-ਨੇਤ੍ਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਹੱਸ ਪਏ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਸੂਰਜ ਨਹੀਂ, ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਹੈ, ਜੋ ਮਣੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਹੈ।' ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਆਪਣੇ ਸੁੰਦਰ, ਸ਼ੁਭ ਘਰ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਮਣੀ ਨੂੰ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਹਰ ਰੋਜ਼, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਇਹ ਮਣੀ ਅੱਠ ਭਾਰ ਸੋਨਾ ਉਤਪੰਨ ਕਰਦੀ ਸੀ; ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਮਣੀ ਪੂਜੀ ਜਾਂਦੀ, ਉੱਥੇ ਅਕਾਲ, ਮਹਾਮਾਰੀ, ਸੱਪਾਂ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ, ਰੋਗ ਜਾਂ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ। ਜਦ ਯਾਦਵ ਨਰੇਸ਼ ਸ਼ੌਰੀ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ) ਨੇ ਮਣੀ ਮੰਗੀ, ਤਾਂ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਨੇ ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾ ਰੱਖਦਿਆਂ, ਮਣੀ ਦੇਣ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਪ੍ਰਸੇਨਾ ਨੇ ਚਮਕਦੀ ਮਣੀ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਪਾ ਕੇ, ਘੋੜੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਸ਼ਿਕਾਰ ਲਈ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ। ਉੱਥੇ, ਇੱਕ ਸ਼ੇਰ ਨੇ ਪ੍ਰਸੇਨਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਮਣੀ ਲੈ ਕੇ ਪਹਾੜੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਪਰ ਉੱਥੇ ਜਾਮਬਵਾਨ ਨੇ, ਜੋ ਮਣੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਸ਼ੇਰ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਾਮਬਵਾਨ ਨੇ ਉਹ ਮਣੀ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਖਿਡੌਣੇ ਵਾਂਗ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ। ਪਰ ਜਦ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਕਹਿਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, 'ਜੋ ਮਣੀ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਹ ਸ਼ਾਇਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਤੇ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਹੁਣ ਉਸ ਦਾ ਭਰਾ ਮੇਰਾ ਹੋਇਆ।' ਇਹ ਗੱਲ ਚੁਪ-ਚਾਪ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਗਈ। ਜਦ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਨਾਮ ਬਦਨਾਮ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਨਾਗਰਿਕਾਂ ਸਮੇਤ, ਪ੍ਰਸੇਨਾ ਦੇ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਬੇਗੁਨਾਹੀ ਸਾਬਤ ਕਰਨ ਲਈ ਨਿਕਲੇ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੇਨਾ ਦੀ ਲਾਸ਼ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਘੋੜਾ ਸ਼ੇਰ ਵਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਪਹਾੜੀ ਢਲਾਣ ਉੱਤੇ ਸ਼ੇਰ ਨੂੰ ਭਾਲੂ ਵਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੀ ਵੇਖਿਆ। ਪ੍ਰਭੂ ਆਪ ਹੀ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਰੱਖ ਕੇ, ਭਾਲੂਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਡਰਾਉਣੀ, ਹਨੇਰੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ। ਉੱਥੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕੀਮਤੀ ਮਣੀ ਨੂੰ ਬੱਚੇ ਦੇ ਖਿਡੌਣੇ ਵਾਂਗ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਮਣੀ ਲੈਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਕੇ, ਬੱਚੇ ਕੋਲ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ। ਜਦ ਨੌਕਰਾਣੀ ਨੇ ਅਣਜਾਣ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਡਰ ਕਰ ਚੀਕ ਪਈ। ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਾਮਬਵਾਨ, ਜੋ ਬੜੇ ਬਲਵਾਨ ਸਨ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਦੌੜ ਪਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੀ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਅੱਗੇ ਵਧਦੀ ਹੈ।