ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਸ਼ੰਬਰਾਸੁਰ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਮੋਢੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਰੁਕਮਣੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਸੀ, ਇਕ ਉੱਚਤਮ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਆਵਾਹਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਬਿਲਕੁਲ ਸ਼ੁੱਧ ਅਤੇ ਸਰਵੋਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਸੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਮੋਹ-ਭ੍ਰਮਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸ਼ੰਬਰਾਸੁਰ ਨੇ ਗੁਪਤ ਗੰਧਰਵ, ਭੂਤ, ਸੱਪ ਅਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀਆਂ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਜਾਦੂਈ ਤਾਕਤਾਂ ਵਰਤੀਆਂ, ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਤਦ ਉਸ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਧਾਰ ਵਾਲੀ ਤਲਵਾਰ ਚੁੱਕੀ, ਸਿਰ ਤੇ ਮੁਕੁਟ ਤੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁੰਡਲ ਸਜਾਏ, ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸ਼ੰਬਰ ਦਾ ਸੀਸ ਧੜ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦੀ ਤਾਮਰ ਰੰਗੀ ਦਾਡ਼ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਇਸ ਜਿੱਤ ਉੱਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇ ਗੀਤ ਗਾਏ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਢੇਰੀਆਂ ਵਰਖਾਈਆਂ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਆਪ ਹੀ ਕਿਸੇ ਅਪਸਰਾ ਵਾਂਗ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਤੈਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਲੰਘੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ, ਜਦੋਂ ਅਸਮਾਨ ਰਾਹੀਂ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੰਦਰੂਨੀ ਕੋਠੜੀਆਂ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਮੌਜੂਦ ਹਨ, ਉਹ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਘਣੇ ਬੱਦਲ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੇ ਦਿਸਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਿਆ—ਕਾਲੇ ਬੱਦਲ ਵਰਗਾ ਰੰਗ, ਪੀਲੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਵਸਤ੍ਰ, ਲੰਬੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਤਾਮਰ ਰੰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਸੋਹਣਾ ਚਿਹਰਾ ਤੇ ਹੌਲੀ ਮੁਸਕਾਨ—ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸਦੇ ਕੰਵਲ ਸਮਾਨ ਚਿਹਰੇ, ਨੀਲੇ ਘੁੰਘਰਾਲੇ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਹ ਤਾਂ ਖੁਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਹੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਲਜਾ ਕੇ ਇਧਰ-ਉਧਰ ਲੁਕ ਗਈਆਂ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਸਮਝਿਆ, ਤਾਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਲੱਜਾ ਨਾਲ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਉਸ ਕੋਲ ਆ ਗਈਆਂ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਇਸ ਅਨਮੋਲ ਰਤਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿਚ ਵੇਖ ਕੇ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਵੈਦਰਭੀ (ਰੁਕਮਣੀ), ਜੋ ਕਾਲੀ ਅੱਖਾਂ ਅਤੇ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਗੁੰਮ ਹੋਏ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਮਮਤਾ ਨਾਲ ਛਾਤੀ ਭੀਗ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਸੋਚਦੀ ਹੈ: "ਇਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਰਤਨ, ਕੰਵਲ-ਨੇਤ੍ਰ ਵਾਲਾ ਕੌਣ ਹੈ? ਇਹ ਕਿਹੜੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ? ਕਿਸ ਨੇ ਇਸਨੂੰ ਜਣਿਆ? ਇਹ ਇਸਤਰੀ ਕੌਣ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਇਹ ਮਿਲਿਆ, ਜਾਂ ਕਿਸ ਨੇ ਇਸਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ?" "ਮੇਰਾ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਘਰ ਤੋਂ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਹ ਵੀ ਉਸੇ ਉਮਰ ਤੇ ਆਕਾਰ ਦਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ—ਜੇਕਰ ਉਹ ਕਿਤੇ ਜੀਉਂਦਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਕਿੱਥੇ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?" "ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਸ਼ਾਰੰਗਧਾਰੀ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ) ਨਾਲ ਰੂਪ, ਅੰਗ, ਚਾਲ, ਬੋਲ, ਹਾਸਾ ਤੇ ਨਜ਼ਰ ਵਿੱਚ ਇੰਨਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ?" "ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਇਹ ਉਹੀ ਬੱਚਾ ਹੈ ਜੋ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਧਾਰਿਆ ਸੀ। ਮੇਰਾ ਖੱਬਾ ਬਾਂਹ ਮਮਤਾ ਨਾਲ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੇਰਾ ਪਿਆਰ ਉਸ ਵਲ ਹੋਰ ਵਧ ਰਿਹਾ ਹੈ।" ਜਦੋਂ ਵੈਦਰਭੀ ਇਉਂ ਸੋਚ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਦੇਵਕੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਮਹਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਦੇਵਕੀ ਅਤੇ ਵਸੁਦੇਵ ਸਮੇਤ ਉਥੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਜਨਾਰਦਨ ਪ੍ਰਭੂ ਚੁੱਪ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਨਾਰਦ ਨੇ ਪੂਰੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਬਰ ਦੇ ਵਧ ਦਾ ਵੀ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਅਦਭੁਤ ਕਥਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀਆਂ ਅੰਦਰੂਨੀ ਕੋਠੀਆਂ ਦੀਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਈਆਂ, ਅਤੇ ਜੋ ਬਹੁਤ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਗੁੰਮ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਵਾਪਸ ਆਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਮਰੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਮੁੜ ਮਿਲਿਆ ਹੋਵੇ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ। ਦੇਵਕੀ, ਵਸੁਦੇਵ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਬਲਰਾਮ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੇ, ਰੁਕਮਣੀ ਸਮੇਤ, ਜੋੜੇ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ। ਜਦੋਂ ਦੁਵਾਰਕਾ ਦੇ ਨਿਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ, ਜੋ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਆਸ਼ਚਰਜ ਨਾਲ ਬੋਲੇ, "ਹਾਏ! ਮੁੰਡਾ ਤਾਂ ਜਿਵੇਂ ਮਰੇ ਤੋਂ ਮੁੜ ਆ ਗਿਆ—ਇਹ ਸਾਡੀ ਕismet ਹੈ!" ਉਹ, ਜਿਸਨੂੰ ਮਾਵਾਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਅਤੇ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰ ਕਰਦੀਆਂ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਮਮਤਾ ਵਧਦੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ—ਇਹ ਕੋਈ ਅਜੀਬ ਗੱਲ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਿੱਥੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦਾ ਨਿਵਾਸ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਰਾਜ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਹੋਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਗੁਣ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਦੂਜੇ ਭਾਗ ਦੇ ਪੰਜਵੰਜੇ-ਪੰਜਵੇਂ ਅਧਿਆਇ, 'ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਦੇ ਜਨਮ ਦੀ ਕਥਾ', ਦਾ ਸਮਾਪਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਛੱਠਾ ਅਧਿਆਇ ਆਰੰਭ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ, ਜਿਸ ਨੇ ਇੱਕ ਗਲਤੀ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਆਪਣੀ ਧੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਸਯਮੰਤਕ ਮਣੀ ਵੀ ਭੇਟ ਕੀਤੀ। ਇਕ ਰਾਜਾ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ: "ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨਾਲ ਕਿਹੜੀ ਗਲਤੀ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ? ਉਸਨੂੰ ਸਯਮੰਤਕ ਮਣੀ ਕਿੱਥੋਂ ਮਿਲੀ? ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਹਰੀ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਦਿੱਤੀ?" ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਉੱਤਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ: ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਸੂਰਜ ਦੇ ਮਹਾਨ ਭਗਤ ਅਤੇ ਮਿੱਤਰ ਸੀ। ਉਸਦੀ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸਯਮੰਤਕ ਮਣੀ ਦਿੱਤੀ। ਜਦੋਂ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਨੇ ਮਣੀ ਗਲੇ ਪਾਈ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਦੁਵਾਰਕਾ ਵਿੱਚ ਆਇਆ। ਲੋਕ ਉਸਦੀ ਚਮਕ ਤੋਂ ਉਸਨੂੰ ਪਛਾਣ ਨਾ ਸਕੇ। ਦੂਰੋਂ ਵੇਖ ਕੇ, ਲੋਕ ਉਸਦੀ ਤੇਜਸਵੀਤਾ ਤੋਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਜੂਆ ਖੇਡ ਰਹੇ ਸਨ, ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਆ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ "ਸੂਰਜ ਦੇਵ ਆ ਰਹੇ ਹਨ!" ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ: "ਹੇ ਨਾਰਾਇਣ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ! ਕੰਛ, ਚਕ੍ਰ ਅਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰੀ, ਹੇ ਦਾਮੋਦਰ, ਕੰਵਲ-ਨੇਤ੍ਰ, ਗੋਵਿੰਦ, ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਆਨੰਦ!" "ਸੂਰਜ ਦੇਵ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆ ਰਹੇ ਹਨ, ਆਪਣੀ ਤੇਜ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਚੁਰਾ ਰਹੇ ਹਨ।" "ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਉੱਤੇ, ਦੇਵਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਖੋਜ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਯਾਦਵਾਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕੇ ਹੋ, ਅੱਜ ਅਜਨਮਾ ਪ੍ਰਭੂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਖਣ ਆ ਰਹੇ ਹਨ।" ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕੰਵਲ-ਨੇਤ੍ਰ ਵਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਹੱਸ ਪਏ ਅਤੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਸੂਰਜ ਨਹੀਂ, ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਹੈ, ਜੋ ਮਣੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਹੈ।" ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਆਪਣੇ ਸੋਹਣੇ, ਸ਼ੁਭ ਘਰ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਮਣੀ ਨੂੰ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ, ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਹਰ ਰੋਜ਼, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਹ ਮਣੀ ਅੱਠ ਭਾਰ ਸੋਨਾ ਉਤਪੰਨ ਕਰਦੀ ਸੀ। ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਮਣੀ ਪੂਜੀ ਜਾਂਦੀ, ਉੱਥੇ ਕਦੇ ਭੁੱਖਮਰੀ, ਅਪਸ਼ਕੁਨ, ਸੱਪਾਂ ਦੀ ਬਲਾ, ਬਿਮਾਰੀ ਜਾਂ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ। ਜਦੋਂ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸ਼ੌਰੀ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ) ਨੇ ਮਣੀ ਮੰਗੀ, ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਨੇ ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਮਣੀ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ, ਅਤੇ ਬੇਪਰਵਾਹੀ ਦਿਖਾਈ। ਇੱਕ ਦਿਨ, ਪ੍ਰਸੇਨ ਨੇ, ਮਣੀ ਗਲੇ ਪਾ ਕੇ, ਘੋੜੇ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਕਾਰ ਲਈ ਗਿਆ। ਇੱਕ ਸਿੰਘ ਨੇ ਪ੍ਰਸੇਨ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਮਣੀ ਲੈ ਕੇ ਪਹਾੜੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਪਰ ਉੱਥੇ ਜਾਮਬਵਾਨ ਨੇ, ਜੋ ਮਣੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਾਮਬਵਾਨ ਨੇ ਵੀ ਮਣੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਖਿਡੌਣਾ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਸਦਾ ਭਰਾ ਨਾ ਲੱਭਿਆ, ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜੋ ਮਣੀ ਗਲੇ ਪਾ ਕੇ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਸ਼ਾਇਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਮੇਰਾ ਭਰਾ ਹੁਣ ਮੇਰਾ ਹੈ।" ਇਹ ਗੱਲ ਲੋਕ ਕਨੋਂ-ਕਨੂੰ ਫੈਲਾਉਣ ਲੱਗੇ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ, ਜਦੋਂ ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਬਦਨਾਮ ਹੋਇਆ ਸੁਣਿਆ, ਤਾਂ ਨਾਗਰਿਕਾਂ ਸਮੇਤ, ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਲੱਗੇ ਦਾਗ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਲਈ, ਪ੍ਰਸੇਨ ਦੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਨਿਕਲ ਪਏ। ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਪ੍ਰਸੇਨ ਮਾਰਿਆ ਪਿਆ ਹੈ, ਉਸਦਾ ਘੋੜਾ ਵੀ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸਿੰਘ ਨੇ ਮਾਰਿਆ, ਅਤੇ ਪਹਾੜੀ ਢਲਾਣ ਉੱਤੇ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਭਾਲੂ ਨੇ ਮਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਆਪ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਭਿਆਨਕ ਹਨੇਰੀ ਭਾਲੂ ਰਾਜਾ (ਜਾਮਬਵਾਨ) ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ। ਉਥੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕੀਮਤੀ ਮਣੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਬੱਚੇ ਦੇ ਖਿਡੌਣੇ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਲੈਣ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚਯ ਕਰਕੇ, ਬੱਚੇ ਕੋਲ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।