ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸ਼ੰਭਰਾਸੁਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਗਦਾ ਵੱਜਾ ਕੇ ਗੁੰਮਾਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਗਰਜਦੇ ਹੋਏ, ਥੱਥਰ ਉੱਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਕਰੜਾ ਸ਼ੋਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸੁੱਟੀ। ਪਰ ਭਗਵਾਨ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਨੇ, ਜਿਸ ਵੇਲੇ ਉਹ ਗਦਾ ਉਸ ਵੱਲ ਆ ਰਹੀ ਸੀ, ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਵੈਰੀ ਵੱਲ ਸੁੱਟੀ ਅਤੇ ਆਉਂਦੀ ਗਦਾ ਨੂੰ ਪਰੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਉਪਰੰਤ, ਮਾਇਆ ਦੀ ਮੋਹਨੀ ਜਾਦੂ ਦਿਖਾ ਕੇ, ਦੈਤ ਨੇ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਉੱਤੇ ਜਾਦੂਈ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਇਸ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਰੁਕਮਣੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਸੀ, ਨੇ ਇਕ ਉੱਚਤ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਿਆ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਦੈਤ ਨੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਗੁਪਤ ਗਾਂਧਰਵ, ਭੂਤ, ਸੱਪ ਅਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਜਾਦੂ-ਮੰਤਰਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤੀਖੀ ਤਲਵਾਰ ਚੁੱਕੀ, ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਮਕੁਟ ਤੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁੰਡਲ ਸਜਾਏ, ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸ਼ੰਭਰਾਸੁਰ ਦਾ ਸਿਰ ਧੜ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਤੰਬੇ ਵਰਗੀ ਦਾਡ਼ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਇਸ ਜਿੱਤ ਉੱਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਸਤਕਾਰ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਦੇਵੀ ਵਾਂਗ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਗਗਨ ਰਾਹੀਂ ਚਲੀ। ਉਹ ਸੋਹਣੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਮਹਲ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਸੈਂਕੜੇ ਔਰਤਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਸਨ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਆਕਾਸ਼ ਰਾਹੀਂ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਵਿੱਚ ਬਿਜਲੀ ਚਮਕਦੀ ਹੋਵੇ। ਜਦੋਂ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ—ਕਾਲੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਰੰਗ, ਪੀਲੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਵਸਤ੍ਰ, ਲੰਮੇ ਬਾਂਹ, ਤੰਬੇ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਸੋਹਣਾ ਚਿਹਰਾ ਅਤੇ ਕੋਮਲ ਮੁਸਕਾਨ—ਉਸ ਦਾ ਕੰਵਲ ਵਰਗਾ ਚਿਹਰਾ, ਨੀਲੇ ਘੁੰਘਰਾਲੂ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਸਮਝ ਕੇ ਲਜਾ ਕੇ ਇਧਰ-ਉਧਰ ਲੁਕਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਸਮਝਿਆ, ਤਾਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਲਜਾ ਨਾਲ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਉਸ ਅਨਮੋਲ ਰਤਨ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਆ ਗਈਆਂ। ਇਸ ਵੇਲੇ ਵੈਦਰਭੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਾਲੀਆਂ ਤੇ ਬੋਲੀ ਮਿੱਠੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਖੋਏ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ, ਮਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਹੰਝੂ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਗਈਆਂ। ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗੀ: "ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਰਤਨ ਵਰਗਾ ਤੇ ਕੰਵਲ-ਨੈਨਾ ਹੈ? ਇਹ ਕਿਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ? ਕਿਸ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਇਹ ਪਲਿਆ? ਇਹ ਔਰਤ ਕੌਣ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਇਹ ਮਿਲਿਆ, ਜਾਂ ਕਿਸ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਪਾਇਆ?" "ਮੇਰਾ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਘਰ ਤੋਂ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਹ ਉਸੇ ਉਮਰ ਤੇ ਆਕਾਰ ਦਾ ਹੈ—ਜੇਕਰ ਉਹ ਕਿਤੇ ਜੀਉਂਦਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਕਿੱਥੇ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?" "ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਸ਼ਾਰੰਗਧਾਰੀ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ) ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ—ਸਰੀਰ, ਅੰਗ, ਚਾਲ, ਆਵਾਜ਼, ਮੁਸਕਾਨ ਅਤੇ ਨਜ਼ਰ ਵੀ?" "ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ, ਇਹ ਉਹੀ ਬੱਚਾ ਹੈ ਜੋ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ ਸੀ। ਮੇਰਾ ਖੱਬਾ ਬਾਂਹ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੇਰਾ ਇਸ ਵੱਲ ਪਿਆਰ ਵਧ ਰਿਹਾ ਹੈ।" ਜਦੋਂ ਵੈਦਰਭੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਦੋਂ ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਦੇਵਕੀ ਅਤੇ ਵਸੁਦੇਵ ਸਮੇਤ ਉੱਥੇ ਆ ਗਏ। ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਜਨਾਰਦਨ ਭਗਵਾਨ ਚੁੱਪ ਰਹੇ; ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਪੂਰੀ ਕਹਾਣੀ, ਸ਼ੰਭਰਾਸੁਰ ਦੇ ਵਧ ਸਮੇਤ, ਸਭ ਨੂੰ ਸੁਣਾਈ। ਇਹ ਅਦਭੁਤ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਈਆਂ, ਅਤੇ ਜੋ ਬਹੁਤ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਗੁੰਮ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਮਿਲ ਕੇ ਐਸਾ ਜਾਪਿਆ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਮਰੇ ਤੋਂ ਜੀਉਂਦਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਦੇਵਕੀ, ਵਸੁਦੇਵ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਬਲਰਾਮ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੇ, ਰੁਕਮਣੀ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਜੋੜੇ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ। ਜਦੋਂ ਦੁਆਰਕਾ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਗੁੰਮ ਹੋਇਆ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਮੁੜ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, "ਹਾਏ! ਮੁੰਡਾ ਤਾਂ ਜਿਵੇਂ ਮਰੇ ਤੋਂ ਮੁੜ ਆ ਗਿਆ—ਇਹ ਸਾਡੀ ਭਾਗਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ!" ਉਹ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਾਵਾਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਤੇ ਪਿਤਾ ਵਰਗਾ ਪਿਆਰ ਕਰਦੀਆਂ, ਜਿਸ ਵੱਲ ਪਿਆਰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਵਧਦਾ ਗਿਆ—ਪਰ ਇਹ ਅਜੀਬ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਦੀ ਪਰਛਾਈ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਗੁਣ ਨਹੀਂ, ਉੱਥੇ ਹੋਰ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ, ਦੂਜੇ ਭਾਗ ਦੇ ਪੰਜਵੀਂ-ਪੰਜਵਾਂ ਅਧਿਆਇ 'ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਦੇ ਜਨਮ ਦੀ ਕਥਾ' ਦਾ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਛੱਠਾ ਅਧਿਆਇ ਆਰੰਭ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਨੇ, ਇੱਕ ਭੁੱਲ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਖੁਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਸਿਆਮੰਤਕ ਮਣੀ ਵੀ ਭੇਟ ਕੀਤੀ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨਾਲ ਕਿਹੜੀ ਭੁੱਲ ਕੀਤੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ? ਉਸਨੂੰ ਸਿਆਮੰਤਕ ਮਣੀ ਕਿੱਥੋਂ ਮਿਲੀ? ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਹਰਿ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਦਿੱਤੀ?" ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਸੂਰਜ ਦੇ ਮਹਾਨ ਭਗਤ ਤੇ ਮਿੱਤਰ ਸੀ; ਸੂਰਜ ਨੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਸਿਆਮੰਤਕ ਮਣੀ ਦਿੱਤੀ।" ਜਦੋਂ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਨੇ ਮਣੀ ਗਲੇ ਪਾਈ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਦੁਆਰਕਾ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਦੇ ਕਾਰਨ ਲੋਕ ਉਸਨੂੰ ਪਛਾਣ ਨਾ ਸਕੇ। ਦੂਰੋਂ ਵੇਖ ਕੇ, ਲੋਕ ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਅੰਨ੍ਹੇ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਭਗਵਾਨ ਜੂਆ ਖੇਡ ਰਹੇ ਸਨ, ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਤਾਂ ਸੂਰਜਦੇਵ ਆ ਰਹੇ ਹਨ।" ਉਹ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ: "ਹੇ ਨਾਰਾਇਣ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਅਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰੀ ਹੋ, ਹੇ ਦਾਮੋਦਰ, ਕੰਵਲ-ਨੈਨਾ, ਗੋਵਿੰਦ, ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਆਨੰਦ!" "ਇਹ ਸੂਰਜ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਪਤ ਰੋਸ਼ਨੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।" "ਨਿਸਚਿਤ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੁਹਾਡੀ ਲੀਲਾ ਵੇਖਣ ਲਈ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦੇ ਹਨ; ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਯਾਦਵਾਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕੇ ਹੋ, ਅਜ ਇਹ ਅਜਨਮੀ ਪ੍ਰਭੂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਇਆ ਹੈ।" ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਨੇ ਦੱਸਿਆ: "ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕੰਵਲ-ਨੈਨਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਹੱਸ ਪਏ ਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਸੂਰਜ ਨਹੀਂ, ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਹੈ, ਜੋ ਮਣੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਹੈ।'" ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਆਪਣੇ ਸੋਹਣੇ, ਸ਼ੁਭ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਅਤੇ ਮਣੀ ਨੂੰ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ, ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਹਰ ਦਿਨ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਹ ਮਣੀ ਅੱਠ ਭਾਰ ਸੋਨਾ ਉਤਪੰਨ ਕਰਦੀ ਸੀ; ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਮਣੀ ਪੂਜੀ ਜਾਂਦੀ, ਉੱਥੇ ਅਨਾਜ ਦੀ ਕਮੀ, ਦੁੱਖ, ਸੱਪਾਂ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ, ਰੋਗ ਜਾਂ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਜਦੋਂ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸ਼ੌਰੀ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ) ਨੇ ਮਣੀ ਮੰਗੀ, ਤਾਂ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਨੇ ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਵੀ, ਉਹ ਦੇਣੀ ਨਾ ਚਾਹੀ। ਇੱਕ ਦਿਨ, ਪ੍ਰਸੇਨ ਨੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਮਣੀ ਗਲੇ ਪਾ ਕੇ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਨ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਇੱਕ ਸ਼ੇਰ ਨੇ ਪ੍ਰਸੇਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਮਣੀ ਲੈ ਕੇ ਪਹਾੜੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਥੇ ਜਾਮਬਵੰਤ ਨੇ, ਜੋ ਮਣੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਸ਼ੇਰ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਾਮਬਵੰਤ ਨੇ ਉਹ ਮਣੀ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਖਿਡੌਣਾ ਬਣਾ ਦਿੱਤੀ; ਪਰ ਜਦੋਂ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਲੋਕ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, "ਜੋ ਮਣੀ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਹ ਸ਼ਾਇਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਮਾਰਿਆ ਤੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਲਿਜਾ ਕੇ ਗਿਆ; ਉਸ ਦਾ ਭਰਾ ਹੁਣ ਮੇਰਾ ਹੈ।" ਇਹ ਗੱਲ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਚੁਪ-ਚਾਪ ਫੈਲ ਗਈ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ, ਜਦੋਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਉਸਦੇ ਨਾਮ ਉੱਤੇ ਦਾਗ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਨਾਗਰਿਕਾਂ ਸਮੇਤ ਆਪਣੀ ਬੇਦਾਖਲੀ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਪ੍ਰਸੇਨ ਦੇ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਨਿਕਲ ਪਏ।