ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨ, ਜੋ ਕਿ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਸੀ, ਸ਼ੰਬਰਾਸੁਰ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਜੰਗ ਲਈ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੱਤੀ। ਉਸਨੇ ਐਸੀਆਂ ਤਿੱਖੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ ਜੋ ਸ਼ੰਬਰਾਸੁਰ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸਾ ਭਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਪੈਰ ਨਾਲ ਕੁਚਲਿਆ ਜਾਵੇ, ਐਵੇਂ ਹੀ ਕਠੋਰ ਬੋਲ ਸੁਣਕੇ ਸ਼ੰਬਰਾਸੁਰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਗਦਾ ਫੜ ਕੇ, ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਬਾਹਰ ਆ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਘੁੰਮਾਇਆ ਅਤੇ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨ ਵੱਲ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਦਾ ਗੁੱਸੇ ਭਰਿਆ ਗਲਾਬਾਜ਼ੀ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਸਦੀ ਗਦਾ ਪੱਥਰ ਉੱਤੇ ਗੱਜਣ ਵਾਲੀ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗਾ ਸ਼ੋਰ ਕਰਦੀ ਹੋਈ ਆਈ। ਪਰ ਪ੍ਰਭੂ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀ ਵੱਲ ਗਦਾ ਸੁੱਟੀ ਅਤੇ ਆਉਂਦੀ ਹੋਈ ਗਦਾ ਨੂੰ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਮਾਇਆ ਦੀ ਜਾਦੂ ਦੇ ਆਸਰੇ, ਦੈਤਯ ਨੇ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਜਾਦੂਈ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਇਸ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਰੁਕਮਣੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮਹਾਨ ਰਥੀ, ਨੇ ਇੱਕ ਉੱਚਤ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਆਲੰਬ ਲਿਆ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਨਾਸ਼ ਕਰ ਦੇਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਦੈਤਯ ਨੇ ਗੰਧਰਵਾਂ, ਭੂਤਾਂ, ਸੱਪਾਂ ਅਤੇ ਰਾਖਸਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਪਤ ਮਾਇਆਵਾਂ ਵਰਤੀਆਂ, ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਨਾਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਨੇ ਤੀਖ਼ੀ ਤਲਵਾਰ ਚੁੱਕੀ, ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਮੁਕੁਟ ਤੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁੰਡਲ ਸਜਾਏ, ਤੇ ਸ਼ੰਬਰਾਸੁਰ ਦਾ ਸੀਸ ਉਸਦੇ ਤਨ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਦੀ ਤਾਮਬੇ ਵਰਗੀ ਦਾਡ਼ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਇਸ ਜਿੱਤ ਉੱਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰੀ ਤੇ ਉਸਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ। ਉਸਦੀ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਦੇਵੀ ਵਰਗੀ ਲੱਗਦੀ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਰਾਹੀਂ ਲੈ ਗਈ। ਉਹ ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੰਦਰੂਨੀ ਹਵੈਲੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਔਰਤਾਂ ਮੌਜੂਦ ਸਨ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਅਕਾਸ਼ ਰਾਹੀਂ ਆਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਵਿੱਚੋਂ ਬਿਜਲੀ ਚਮਕਦੀ ਹੋਵੇ। ਜਦੋਂ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਿਆ—ਕਾਲੇ ਬੱਦਲ ਵਰਗਾ ਰੰਗ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ, ਲੰਮੇ ਬਾਹਾਂ, ਤਾਮਬੇ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਸੋਹਣਾ ਚਿਹਰਾ ਤੇ ਹੌਲੀ ਮੁਸਕਾਨ—ਉਸਦੇ ਕੰਨਕੌਂ ਹੇਠਾਂ ਨੀਲੇ ਘੁੰਘਰਾਲੇ ਵਾਲ, ਕਮਲ ਵਰਗਾ ਚਿਹਰਾ—ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, ਇਹ ਤਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਹੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਲਾਜ ਨਾਲ ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਛੁਪ ਗਈਆਂ। ਧੀਰੇ-ਧੀਰੇ, ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਲਾਜ ਨਾਲ, ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਪਛਾਣਿਆ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਅਸ਼ਚਰਜ ਕਰਦੀਆਂ, ਉਸ ਰਤਨ ਵਰਗੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਆਈਆਂ। ਫਿਰ ਵੈਦਰਭੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਾਲੀਆਂ ਤੇ ਬੋਲ ਮਿੱਠੇ ਸਨ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁੰਮ ਹੋਏ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ, ਉਸਦੇ ਸਿਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਗਏ। ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗੀ: "ਇਹ ਸੋਹਣਾ, ਕਮਲ-ਨੇਤ੍ਰ ਵਾਲਾ, ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਰਤਨ ਕੌਣ ਹੈ? ਇਹ ਕਿਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ? ਕਿਸ ਨੇ ਇਸਨੂੰ ਜਣਮ ਦਿੱਤਾ? ਇਹ ਔਰਤ ਕੌਣ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਇਹ ਮਿਲਿਆ?" "ਮੇਰਾ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਘਰ ਤੋਂ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਹ ਵੀ ਉਮਰ ਤੇ ਆਕਾਰ ਵਿੱਚ ਉਸ ਵਰਗਾ ਹੀ ਹੈ—ਜੇਕਰ ਉਹ ਕਿਤੇ ਜੀਉਂਦਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਕਿੱਥੇ ਹੋ ਸਕਦਾ?" "ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਸ਼ਾਰੰਗਧਨੁਸ਼ ਵਾਲੇ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ) ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ—ਸਰੀਰ, ਅੰਗ, ਚਾਲ, ਬੋਲ, ਮੁਸਕਾਨ ਤੇ ਨਿਗਾਹਾਂ ਵਿੱਚ?" "ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ, ਇਹ ਉਹੀ ਬੱਚਾ ਹੈ ਜੋ ਮੇਰੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਮੇਰਾ ਖੱਬਾ ਬਾਂਹ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤੇ ਮੇਰੀ ਮਮਤਾ ਵਧਦੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ।" ਜਦੋਂ ਵੈਦਰਭੀ ਇਉਂ ਸੋਚ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਦੋਂ ਹੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਦੇਵਕੀ ਅਤੇ ਵਸੁਦੇਵ ਸਮੇਤ, ਆ ਪਹੁੰਚੇ। ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਜਨਾਰਦਨ ਪ੍ਰਭੂ ਚੁੱਪ ਰਹੇ। ਨਾਰਦ ਨੇ ਸਾਰੀ ਕਹਾਣੀ, ਸ਼ੰਬਰਾਸੁਰ ਦੇ ਸੰਘਾਰ ਸਮੇਤ, ਸਭ ਨੂੰ ਸੁਣਾਈ। ਇਹ ਅਦਭੁਤ ਕਥਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਈਆਂ ਅਤੇ ਉਹ ਗੁੰਮ ਹੋਇਆ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਵੇਂ ਮਰੇ ਤੋਂ ਮੁੜ ਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹਦੀ ਆਉਣ ਤੇ ਉਸਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ। ਦੇਵਕੀ, ਵਸੁਦੇਵ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਬਲਰਾਮ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੇ, ਰੁਕਮਣੀ ਸਮੇਤ, ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ। ਜਦੋਂ ਦੁਆਰਕਾ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਗੁੰਮ ਹੋਇਆ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨ ਮੁੜ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ: "ਵਾਹ! ਮੁੰਡਾ ਤਾਂ ਮਰੇ ਤੋਂ ਮੁੜ ਆ ਗਿਆ—ਇਹ ਸਾਡੀ ਕismet ਦੀ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੈ!" ਉਹ, ਜਿਸਨੂੰ ਮਾਵਾਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਤੇ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰ ਕਰਦੀਆਂ, ਜਿਸ ਲਈ ਦਿਨੋਂ-ਦਿਨ ਮਮਤਾ ਵਧਦੀ ਜਾਂਦੀ—ਇਹ ਆਸ਼ਚਰਜ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਿਥੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ ਦਾ ਵਾਸ਼ ਹੈ, ਉਥੇ ਪ੍ਰੇਮ ਤੇ ਆਸਕਤੀ ਦਾ ਰਾਜ ਹੈ, ਤੇ ਹੋਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਗੁਣ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੇ? ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਸਵੀਂ ਸਕੰਧ, ਦੂਜੇ ਭਾਗ ਦੇ ਪਚਵੰਜੇ ਅਧਿਆਇ 'ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨ ਦੇ ਜਨਮ ਦੀ ਕਥਾ' ਦਾ ਸਮਾਪਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਛੱਪਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਆਰੰਭ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸਤ੍ਰਾਜੀਤ ਨੇ, ਇਕ ਭੁੱਲ ਹੋਣ ਕਾਰਨ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਹੀ ਸਿਆਮੰਤਕ ਮਣੀ ਭੀ ਭੇਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਸਤ੍ਰਾਜੀਤ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨਾਲ ਕਿਹੜੀ ਭੁੱਲ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ? ਉਸਨੂੰ ਸਿਆਮੰਤਕ ਮਣੀ ਕਿੱਥੋਂ ਮਿਲੀ? ਤੇ ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਕਿਉਂ ਹਰੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ?" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸਤ੍ਰਾਜੀਤ ਸੂਰਜ ਦੇ ਮਹਾਨ ਭਗਤ ਤੇ ਮਿੱਤਰ ਸੀ; ਸੂਰਜ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਸਿਆਮੰਤਕ ਮਣੀ ਦਿੱਤੀ। ਜਦੋਂ ਸਤ੍ਰਾਜੀਤ ਨੇ ਮਣੀ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਪਾਈ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੁਆਰਕਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸਦੀ ਚਮਕ ਦੇ ਕਾਰਨ ਉਸਨੂੰ ਪਛਾਣਿਆ ਨਹੀਂ। ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਦੂਰੋਂ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸਦੀ ਰੌਣਕ ਤੋਂ ਚੰਧ ਹੋ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਦੱਸਿਆ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਜੂਆ ਖੇਡ ਰਹੇ ਸਨ, ਕਿ ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇਵਤਾ ਲੱਗਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗੇ: "ਹੇ ਨਾਰਾਇਣ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ, ਗਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦਾਮੋਦਰ, ਕਮਲ-ਨੇਤ੍ਰ, ਗੋਵਿੰਦ, ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਰਮਣ!" "ਸੂਰਜ-ਦੇਵ ਆ ਰਹੇ ਹਨ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਚੁਰਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ।" "ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਤੁਹਾਡੀ ਖੋਜ ਤਿੰਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਯਾਦਵਾਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕੇ ਹੋ, ਅਜ 오늘 ਅਜਨਮਾ ਪ੍ਰਭੂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਖਣ ਆਇਆ ਹੈ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਬੱਚਿਆਂ ਦੀਆਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਮਲ-ਨੇਤ੍ਰ ਵਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਹੱਸ ਪਏ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਸੂਰਜ ਨਹੀਂ, ਸਤ੍ਰਾਜੀਤ ਹੈ, ਜੋ ਮਣੀ ਦੀ ਰੌਣਕ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਹੈ।" ਸਤ੍ਰਾਜੀਤ ਆਪਣੇ ਸੋਹਣੇ, ਸ਼ੁਭ ਘਰ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਮੰਗਲ ਚਿੰਨ੍ਹ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਮਣੀ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪੁਜਾਈ ਹੋਈ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਹਰ ਰੋਜ਼, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਹ ਮਣੀ ਅੱਠ ਭਾਰ ਸੋਨਾ ਉਤਪੰਨ ਕਰਦੀ ਸੀ; ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਮਣੀ ਪੂਜੀ ਜਾਂਦੀ, ਉਥੇ ਕਦੇ ਅਕਾਲ, ਆਫਤਾਂ, ਸੱਪਾਂ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ, ਰੋਗ ਜਾਂ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ। ਜਦੋਂ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸ਼ੌਰੀ ਨੇ ਮਣੀ ਮੰਗੀ, ਤਾਂ ਸਤ੍ਰਾਜੀਤ ਨੇ, ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ, ਅਤੇ ਮੰਗ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਕ ਵਾਰੀ, ਪ੍ਰਸੇਨ ਨੇ, ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਮਣੀ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਪਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਘੋੜੇ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਕਾਰ ਲਈ ਗਿਆ। ਇੱਕ ਸਿੰਘ ਨੇ ਪ੍ਰਸੇਨ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਮਣੀ ਲੈ ਕੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਥੇ ਜਾਮਬਵਾਨ ਨੇ, ਜੋ ਮਣੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਾਮਬਵਾਨ ਨੇ ਵੀ ਮਣੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਖਿਡੌਣਾ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਸਤ੍ਰਾਜੀਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਅੱਗੇ ਵਧੀ।