ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਭੈੜੇ ਦੈਤਯ ਸ਼ੰਬਰ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਇੱਕ ਮੱਛੀ ਨੇ ਉਸ ਨੰਨ੍ਹੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਨਿਗਲ ਲਿਆ, ਪਰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਉਸ ਮੱਛੀ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚੋਂ ਬਚ ਕੇ ਇੱਥੇ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਹੁਣ ਮਾਇਆਵਤੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੁਣ, ਆਪਣੇ ਵਿਰੋਧੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਕੋਈ ਵੀ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ, ਜੋ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਮਾਇਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ, ਉਸ ਸ਼ੰਬਰ ਨੂੰ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਅਤੇ ਮੋਹ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦੇ।" ਉਸ ਸਮੇਂ ਮਾਇਆਵਤੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਦੀ ਮਾਂ, ਰੁਕਮਣੀ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਲਈ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੈ। ਉਹ ਮਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੀ ਉੱਡੀ ਹੋਈ ਚਿੜੀ, ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਤੋਂ ਵਿੱਛੁੜੀ ਗਾਂ, ਵਿਆਕੁਲ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਾਇਆਵਤੀ, ਜੋ ਮਾਇਆ ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਨੂੰ ਉਹ ਉੱਚੀ ਜਾਦੂ-ਵਿਦਿਆ ਸਿਖਾ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਹਰੇਕ ਜਾਦੂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਸਕਦੀ ਸੀ। ਇਸ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਨੇ ਸ਼ੰਬਰ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਜੰਗ ਲਈ ਲਲਕਾਰਿਆ। ਉਸਨੇ ਐਸੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ ਜੋ ਸ਼ੰਬਰ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸਾ ਭੜਕ ਉਠਿਆ। ਸ਼ੰਬਰ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਨੂੰ ਪੈਰ ਨਾਲ ਕੁੱਟਿਆ ਹੋਵੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਗਦਾ ਫੜ ਕੇ, ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਬਾਹਰ ਆ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨੂੰ ਘੁੰਮਾਇਆ ਅਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਵੱਲ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਗਦਾ ਪੱਥਰ ਤੇ ਗੱਜਣ ਵਾਲੀ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗੂਂ ਡੂੰਘੀ ਧੁਨੀ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਪਰ ਪ੍ਰਭੂ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਸੁੱਟੀ ਅਤੇ ਸ਼ੰਬਰ ਦੀ ਗਦਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਪਰੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਸ਼ੰਬਰ ਨੇ ਮਾਇਆ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚੋਂ ਜਾਦੂਈ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਪਰ ਰੁਕਮਣੀ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਨੇ, ਸਭ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਉੱਚਾ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਿਆ। ਤਦ ਸ਼ੰਬਰ ਨੇ ਗੰਧਰਵ, ਭੂਤ, ਸੱਪ ਅਤੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦੀਆਂ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਗੁਪਤ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਨੇ ਤੀਖੀ ਤਲਵਾਰ ਚੁੱਕੀ, ਸਿਰ ਤੇ ਮੁਕੁਟ, ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁੰਡਲ, ਤੇ ਲਾਲੀ ਮੂੰਛਾਂ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੰਬਰ ਦਾ ਸਿਰ ਧੜ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਮਹਾਨ ਜਿੱਤ ਉੱਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਮਾਇਆਵਤੀ, ਜੋ ਹੁਣ ਉਸਦੀ ਪਤਨੀ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਰਾਹੀਂ ਲੈ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਦੇਵੀ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਸੁੰਦਰ ਮਹਲ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ ਆਏ, ਜਿੱਥੇ ਸੈਂਕੜੇ ਸੁੰਦਰੀਆਂ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਵਿੱਚ ਬਿਜਲੀ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਅੰਦਰ ਆਇਆ। ਜਦੋਂ ਸਤਰੀਆਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਿਆ—ਕਾਲੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗੂਂ ਰੰਗ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ, ਲੰਬੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਤਾਮਬੇ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰਾ, ਨਰਮ ਮੁਸਕਾਨ, ਨੀਲੇ ਘੁੰਗਰਾਲੂ ਵਾਲ, ਕਮਲ-ਨੈਨਾ—ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਹ ਤਾਂ ਖੁਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਹਨ, ਅਤੇ ਲਜਾ ਨਾਲ ਇਧਰ-ਉਧਰ ਲੁਕ ਗਈਆਂ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਸਮਝ ਆਈ, ਤਾਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਝਿਜਕ ਨਾਲ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ, ਉਹ ਉਸ ਅਨੋਖੇ ਰਤਨ ਵਾਂਗ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਆਈਆਂ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਰੁਕਮਣੀ, ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਅਤੇ ਕਾਲੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਆਪਣੇ ਲਾਪਤਾ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਹਿਰਦਾ ਮਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਸੋਚ ਰਹੀ ਸੀ, "ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ, ਇਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਰਤਨ, ਕਮਲ-ਨੈਨਾ? ਇਹ ਕਿਸਦਾ ਪੁੱਤ ਹੈ? ਇਹ ਕਿਸ ਦੀ ਕੋਖ ਦਾ ਹੈ? ਇਹ ਇਸ ਮਹਿਲਾ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲਿਆ?" ਉਸਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਮੇਰਾ ਪੁੱਤ ਤਾਂ ਜਨਮ ਘਰੋਂ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਹ ਉਮਰ, ਰੂਪ, ਸਭ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤ ਵਰਗਾ ਹੀ ਹੈ। ਜੇ ਉਹ ਕਿਤੇ ਜੀਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਕਿੱਥੇ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਇਹ ਸ਼ਾਰੰਗਧਨੁਧਾਰੀ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ) ਵਾਂਗ ਰੂਪ, ਚਾਲ, ਬੋਲ, ਮੁਸਕਾਨ, ਤੇ ਨਜ਼ਰ, ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਬਿਲਕੁਲ ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਵਰਗਾ ਹੈ। ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਇਹ ਉਹੀ ਬੱਚਾ ਹੈ ਜੋ ਮੇਰੀ ਕੋਖ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਮੇਰਾ ਖੱਬਾ ਬਾਂਹ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਮੇਰਾ ਪਿਆਰ ਵਧਦਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।" ਜਦੋਂ ਰੁਕਮਣੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਤਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ, ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੇਵਕੀ ਅਤੇ ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਨਾਲ, ਉੱਥੇ ਆ ਪਹੁੰਚੇ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਸਨ, ਪਰ ਜਨਾਰਦਨ, ਪ੍ਰਭੂ, ਚੁੱਪ ਰਹੇ। ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਪੂਰੀ ਕਹਾਣੀ, ਸ਼ੰਬਰ ਦੇ ਵਧ ਸਮੇਤ, ਸਭ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਇਹ ਅਚੰਭੇ ਭਰੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਦੀਆਂ ਅੰਦਰਲੀਆਂ ਸਤਰੀਆਂ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਈਆਂ, ਅਤੇ ਉਹ ਪੁੱਤ, ਜੋ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਗੁੰਮ ਸੀ, ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਆਇਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮੁਰਦਾ ਮੁੜ ਜੀ ਉਠਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ। ਦੇਵਕੀ, ਵਸੁਦੇਵ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਬਲਰਾਮ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਸਭ ਨੇ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਹਿਰਦੇ ਨਾਲ ਲਗਾ ਲਿਆ। ਰੁਕਮਣੀ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਈ। ਜਦੋਂ ਦੁਆਰਕਾ ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਉਹ ਗੁੰਮ ਹੋਇਆ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਮੁੜ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਏ, "ਹਾਏ! ਪੁੱਤ ਮੁੜ ਆ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਮਰੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਜਿੰਦ ਮਿਲ ਗਈ ਹੋਵੇ—ਇਹ ਸਾਡੀ ਭਾਗਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ।" ਉਹ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ, ਜਿਸਨੂੰ ਮਾਵਾਂ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਅਤੇ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰ ਕਰਦੀਆਂ, ਜਿਸ ਲਈ ਪਿਆਰ ਦਿਨੋਂ-ਦਿਨ ਵਧਦਾ ਗਿਆ। ਇਹ ਅਜੀਬ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਿੱਥੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦਾ ਨਿਵਾਸ, ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਰਾਜ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਹੋਰ, ਗੁਣ ਰਹਿਤ ਲੋਕ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਦੂਜੇ ਭਾਗ ਦੇ ਪਚਵੰਜਾ ਅਧਿਆਇ, "ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਦੇ ਜਨਮ ਦੀ ਕਥਾ," ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਹੁਣ ਛਪੰਜਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਆਰੰਭ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਸਤਰਾਜਿਤ ਨੇ, ਇੱਕ ਭੁੱਲ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਹੀ ਸਯਾਮੰਤਕ ਮਣੀ ਭੀ ਭੇਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਇਕ ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਸਤਰਾਜਿਤ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਉੱਤੇ ਕਿਹੜਾ ਅਪਰਾਧ ਕੀਤਾ? ਉਸਨੂੰ ਸਯਾਮੰਤਕ ਮਣੀ ਕਿੱਥੋਂ ਮਿਲੀ? ਤੇ ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਕਿਉਂ ਦਿੱਤੀ?" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਸਤਰਾਜਿਤ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਮਹਾਨ ਭਗਤ ਅਤੇ ਦੋਸਤ ਸੀ। ਸੂਰਜ ਦੇਵ ਉਸ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਸਯਾਮੰਤਕ ਮਣੀ ਦਿੱਤੀ। ਜਦ ਉਹ ਮਣੀ ਗਲ ਵਿੱਚ ਪਾ ਕੇ ਦੁਆਰਕਾ ਆਇਆ, ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਕਾਰਨ ਲੋਕ ਉਸਨੂੰ ਪਛਾਣ ਨਾ ਸਕੇ। ਦੂਰੋਂ ਵੇਖ ਕੇ, ਲੋਕ ਉਸਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹੈਰਾਨ ਹੋਏ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਕੋਲ, ਜੋ ਉਸ ਸਮੇਂ ਜੂਆ ਖੇਡ ਰਹੇ ਸਨ, ਆਖਣ ਲੱਗੇ—"ਨਾਰਾਇਣ! ਤੁਸੀਂ ਸੰਖ, ਚਕ੍ਰ, ਗਦਾ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਦਾਮੋਦਰ, ਕਮਲ-ਨੈਨਾ, ਗੋਵਿੰਦ, ਯਦੂਆਂ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ! ਵੇਖੋ, ਸੂਰਜ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਿਲਣ, ਆਪਣੀਆਂ ਤੀਖੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਚੁਰਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡਾ ਪਤਾ ਲੱਭਦੇ ਹਨ। ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਯਦੂਆਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕਏ ਹੋ, ਅੱਜ ਅਜਨਮੀ ਪ੍ਰਭੂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਹੱਸ ਪਏ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਉਹ ਸੂਰਜ ਨਹੀਂ, ਸਤਰਾਜਿਤ ਹੈ, ਜੋ ਮਣੀ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਹੈ।" ਸਤਰਾਜਿਤ ਆਪਣੇ ਸੁੰਦਰ, ਮੰਗਲ-ਸੂਚਕ ਘਰ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਮਣੀ ਨੂੰ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੁਆਰਾ ਸਥਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਹਰ ਰੋਜ਼, ਉਹ ਮਣੀ ਅੱਠ ਭਾਰ ਸੋਨਾ ਉਤਪੰਨ ਕਰਦੀ ਸੀ। ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਮਣੀ ਪੂਜੀ ਜਾਂਦੀ, ਉੱਥੇ ਕਦੇ ਭੁੱਖਮਰੀ, ਆਫਤਾਂ, ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ, ਰੋਗ ਜਾਂ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਅਸਧਾਰਣ ਕਥਾ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਚਮਤਕਾਰ ਅਤੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ, ਦੁਆਰਕਾ ਵਿੱਚ ਸਦਾ-ਸਦਾ ਲਈ ਯਾਦ ਰਹੀ।