ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਰਤੀ ਨੇ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, "ਤੁਸੀਂ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹੋ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਸ਼ੰਬਰਾਸੁਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਤੋਂ ਚੁਰਾ ਲਿਆ ਸੀ। ਮੈਂ ਹੀ ਤੁਹਾਡੀ ਅਸਲੀ ਪਤਨੀ ਹਾਂ, ਰਤੀ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ, ਪ੍ਰਭੂ, ਕਾਮਦੇਵ ਹੋ।" ਉਹ ਅੱਗੇ ਦੱਸਦੀ ਹੈ, "ਉਹ ਦੈਤ ਸ਼ੰਬਰ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਇੱਕ ਮੱਛੀ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਿਗਲ ਲਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚੋਂ, ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਆ ਗਏ ਹੋ।" ਰਤੀ ਨੇ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, "ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਇਸ ਭਿਆਨਕ ਅਤੇ ਅਜੇਤੁ ਦੁਸ਼ਮਣ, ਜੋ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਮਾਇਆਵੀਂ ਚਲਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ, ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਦੀ ਹੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ—ਮੋਹ ਆਦਿਕ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ—ਮਾਰੋ।" ਉਹ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਦੀ ਮਾਂ ਦੀ ਵਿਥਾ ਵੀ ਦੱਸਦੀ ਹੈ, "ਤੁਹਾਡੀ ਮਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੁਰਰੀ ਪੰਛੀ ਵਾਂਗ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਮਾਤਾ ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ, ਬੇਬਸ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਬਛੜੀ ਤੋਂ ਵਿਛੁੜੀ ਗਾਂ ਵਾਂਗ ਤੜਫ ਰਹੀ ਹੈ।" ਇਹ ਸਭ ਆਖ ਕੇ, ਮਾਇਆਵਤੀ, ਜੋ ਅਸਾਧਾਰਣ ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਨੂੰ ਉਹ ਉੱਚਤਮ ਗਿਆਨ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਸਾਰੀ ਜਾਦੂ-ਟੋਨਾ ਨਾਸ਼ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਸ਼ੰਬਰਾਸੁਰ ਕੋਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਜੰਗ ਲਈ ਲਲਕਾਰਿਆ, ਐਸੇ ਤਾਣੇ ਮਾਰੇ ਜੋ ਉਸ ਲਈ ਸਹਿਣੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਸਨ, ਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯੁੱਧ ਦੀ ਚਿੰਗਾਰੀ ਭੜਕ ਉਠੀ। ਕਠੋਰ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਪੈਰ ਨਾਲ ਕੁਚਲਿਆ ਜਾਵੇ, ਸ਼ੰਬਰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਬਾਹਰ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਗਦਾ ਘੁੰਮਾਉਂਦਿਆਂ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਵੱਲ ਵੱਡੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਸੁੱਟੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਗੂੰਜ ਪੱਥਰ ਉੱਤੇ ਗੱਜਣ ਵਾਲੀ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗੀ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਗਦਾ ਆ ਰਹੀ ਸੀ, ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਨੇ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਵਿਰੋਧੀ ਵੱਲ ਸੁੱਟੀ ਅਤੇ ਆਉਂਦੀ ਹੋਈ ਗਦਾ ਨੂੰ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ। ਸ਼ੰਬਰ ਨੇ ਮਾਇਆ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਮੰਤਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਰੁਕਮਣੀ ਨੰਦਨ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਨੇ ਇਕ ਉੱਚਤਮ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰ ਕੇ ਸਾਰੀ ਮਾਇਆ ਨਾਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਸ਼ੰਬਰ ਨੇ ਫਿਰ ਸੈਂਕੜੇ ਗੁਪਤ ਗੰਧਰਵ, ਭੂਤ, ਨਾਗ ਅਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਮੰਤਰਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਨੇ ਤੀਖੀ ਤਲਵਾਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਜੋ ਕਿ ਮੋੜ ਤੇ ਕੰਨ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸ਼ੰਬਰ ਦਾ ਸਿਰ ਧੜ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦੀ ਲਾਲੀਮਾਂ ਵਾਲੀ ਦਾਡ਼ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਕਿ ਮਾਇਆਵਤੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਰਾਹੀਂ ਲੈ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਅਪਸਰਾ ਉੱਡਦੀ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੰਦਰੂਨੀ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਸੈਂਕੜੇ ਇਸਤਰੀਆਂ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚੇ। ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਰਾਹੀਂ ਉਤਰੇ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਵਿੱਚੋਂ ਬਿਜਲੀ ਚਮਕਦੀ ਹੋਵੇ। ਜਦੋਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਦੇਖਿਆ—ਕਾਲੀ ਘਟਾ ਵਰਗਾ ਰੰਗ, ਪੀਲੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਵਸਤ੍ਰ, ਲੰਮੇ ਬਾਂਹਾਂ, ਤਾਮਬੀ ਅੱਖਾਂ, ਸੋਹਣਾ ਚਿਹਰਾ ਅਤੇ ਨਰਮ ਮੁਸਕਾਨ—ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਉਸ ਦਾ ਮੁਖ ਕਮਲ ਵਰਗਾ, ਨੀਲੇ ਘੁੰਘਰਾਲੇ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇਸਤਰੀਆਂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਹ ਤਾਂ ਖੁਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਹੀ ਹੈ, ਤੇ ਲਜਾ ਨਾਲ ਇਧਰ-ਉਧਰ ਲੁਕਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਸ਼ਰਮਾਂ-ਸ਼ਰਮਾਂ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ, ਉਹ ਇਸਤਰੀਆਂ ਆ ਕੇ ਉਸ ਪਾਸ ਆ ਗਈਆਂ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਹੈਰਾਨ ਹੋਈਆਂ ਕਿ ਇਹ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨ ਕੌਣ ਹੈ। ਫਿਰ, ਵੈਦਰਭੀ—ਰੁਕਮਣੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਾਲੀਆਂ ਤੇ ਬੋਲ ਮਿੱਠੇ ਸਨ—ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁੰਮ ਹੋਏ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ, ਮਾਤਾ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਭੀਨੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਹ ਸੋਚਦੀ ਹੈ, "ਇਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਰਤਨ, ਕਮਲ-ਨੇਤਰ ਵਾਲਾ, ਕੌਣ ਹੈ? ਇਹ ਕਿਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ? ਕਿਸ ਨੇ ਇਸਨੂੰ ਜਣਿਆ? ਇਹ ਇਸਤਰੀ ਕੌਣ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਇਸਨੂੰ ਪਾਇਆ?" "ਮੇਰਾ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ-ਕੋਠੜੀ ਤੋਂ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਹਦੇ ਉਮਰ ਤੇ ਆਕਾਰ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਵਰਗੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਉਹ ਕਿਤੇ ਜੀਉਂਦਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਕਿੱਥੇ ਹੋ ਸਕਦਾ?" "ਇਹਦੇ ਰੂਪ, ਅੰਗ, ਚਾਲ, ਆਵਾਜ਼, ਮੁਸਕਾਨ ਤੇ ਨਜ਼ਰ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਰੰਗਧਾਰੀ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ) ਨਾਲ ਕਿੰਨੀ ਮਿਲਤ ਹੈ!" "ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਇਹ ਉਹੀ ਬੱਚਾ ਹੈ ਜੋ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਧਾਰਿਆ ਸੀ। ਮੇਰਾ ਖੱਬਾ ਬਾਂਹ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਵਲ ਮੇਰਾ ਪਿਆਰ ਵਧ ਰਿਹਾ ਹੈ।" ਜਦੋਂ ਵੈਦਰਭੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਸੀ, ਉਦੋਂ ਹੀ ਦੇਵਕੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਮਹਾਨ ਯਸ਼ਸਵੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਦੇਵਕੀ ਅਤੇ ਵਸੁਦੇਵ ਸਮੇਤ ਆ ਗਿਆ। ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ। ਨਾਰਦ ਨੇ ਪੂਰੀ ਕਹਾਣੀ, ਸ਼ੰਬਰ ਦੇ ਵਧ ਸਮੇਤ, ਸਭ ਨੂੰ ਸੁਣਾਈ। ਇਹ ਅਦਭੁਤ ਵ੍ਰਿਤਾਂਤ ਸੁਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀਆਂ ਰਾਣੀਆਂ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਈਆਂ, ਤੇ ਜੋ ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਗੁੰਮ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਮਰੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਜਿੰਦ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ। ਦੇਵਕੀ, ਵਸੁਦੇਵ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਬਲਰਾਮ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੇ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਹੱਥੀਂ ਲਾ ਕੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾਇਆ। ਰੁਕਮਣੀ ਵੀ ਬੜੀ ਖੁਸ਼ ਹੋਈ। ਜਦੋਂ ਦੁਆਰਕਾ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਗੁੰਮ ਹੋਇਆ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਬੋਲੇ, "ਹਾਏ! ਮੁੰਡਾ ਤਾਂ ਮੁੜ ਆ ਗਿਆ ਜਿਵੇਂ ਮਰੇ ਤੋਂ ਜੀਉਂਦਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ—ਧੰਨ ਭਾਗ!" ਉਹ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਾਵਾਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਤੇ ਪਿਤਾ ਵਰਗੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਪੂਜਦੀਆਂ, ਜਿਸ ਵਲ ਪਿਆਰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਵਧਦਾ ਗਿਆ—ਇਹ ਅਜੀਬ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਿੱਥੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦਾ ਨਿਵਾਸ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਮੰਡਲ ਹੈ, ਉਥੇ ਹੋਰ ਗੁਣ ਰਹਿਤ ਲੋਕ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਦੂਜੇ ਭਾਗ ਦੇ ਪਚਵੰਜੇ ਅਧਿਆਇ ‘ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਦੇ ਜਨਮ ਦਾ ਵਰਣਨ’ ਦਾ ਸਮਾਪਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਹੁਣ ਛਪੰਜਾ ਅਧਿਆਇ ਆਰੰਭ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਨੇ, ਇੱਕ ਭੁੱਲ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਦਾ ਹੱਥ ਖੁਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਸਿਆਮੰਤਕ ਮਣੀ ਵੀ ਉਪਹਾਰ ਵਜੋਂ ਭੇਟ ਕੀਤੀ। ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, "ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਉੱਤੇ ਕਿਹੜੀ ਭੁੱਲ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ? ਉਹਨੂੰ ਸਿਆਮੰਤਕ ਮਣੀ ਕਿੱਥੋਂ ਮਿਲੀ? ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਕਿਉਂ ਹਰਿ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ?" ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਸੂਰਜ ਦੇ ਮਹਾਨ ਭਗਤ ਤੇ ਮਿੱਤਰ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸਿਆਮੰਤਕ ਮਣੀ ਦਿੱਤੀ। ਜਦੋਂ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਨੇ ਮਣੀ ਗਲ ਵਿੱਚ ਪਾਈ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਦੁਆਰਕਾ ਆਇਆ। ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਲੋਕ ਉਸਨੂੰ ਪਛਾਣ ਨਹੀਂ ਸਕੇ। ਦੂਰੋਂ ਦੇਖ ਕੇ, ਲੋਕ ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਅੰਨੀ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਭਗਵਾਨ ਕੋਲ, ਜੋ ਕਿ ਚੌਪੜੀ ਖੇਡ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਾਣਕਾਰੀ ਦੇਣ ਆਏ, ਤੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਹ ਸੂਰਜ ਦੇਵਤਾ ਆ ਗਏ ਹਨ। ਉਹ ਬੋਲੇ, "ਹੇ ਨਾਰਾਇਣ! ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਸ਼ੰਖ, ਚਕ੍ਰ, ਗਦਾ ਧਾਰੀ, ਹੇ ਦਾਮੋਦਰ, ਕਮਲ-ਨੇਤਰ, ਗੋਵਿੰਦ, ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਆਨੰਦ!" "ਲਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸੂਰਜ-ਦੇਵ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆ ਰਹੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਚੁਰਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।" "ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ ਤੁਹਾਡਾ ਪਤਾ ਤਿੰਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਭਦੇ ਹਨ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਯਾਦਵਾਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ, ਅਜੋਣੀ ਪ੍ਰਭੂ ਅੱਜ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਏ ਹਨ।" ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਮਲ-ਨੇਤਰ ਭਗਵਾਨ ਹੱਸ ਪਏ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਉਹ ਸੂਰਜ ਨਹੀਂ, ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਹੈ, ਜੋ ਮਣੀ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਹੈ।" ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਆਪਣੇ ਸੋਹਣੇ, ਸ਼ੁਭ ਕਾਰਜਾਂ ਲਈ ਸਜੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਅਤੇ ਮਣੀ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਵਾਈ ਹੋਈ ਜਗ੍ਹਾ ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।