ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਹੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨ ਜਵਾਨੀ ਦੀ ਪੂਰੀ ਉਮਰ 'ਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਮੂਰਤ ਅਤੇ ਜਵਾਨੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਵੀ ਇਸ ਉੱਤੇ ਨਜ਼ਰ ਮਾਰਦਾ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਔਰਤਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਹਰਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਰਤੀ—ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ—ਆਪਣੇ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਲੰਬੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਅਤੇ ਲਾਜ਼ਵਾਬ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ, ਲਜਜਤ ਭਰੀ ਮੁਸਕਾਨ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨ ਕੋਲ ਆਈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨ ਨੇ ਰਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਤੁਾਡਾ ਮਨ ਮਾਂ ਵਰਗਾ ਨਹੀਂ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਾਂ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਵਾਂਗ ਵਿਹਾਰ ਕਰ ਰਹੀ ਹੋ।" ਰਤੀ ਨੇ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਤੁਸੀਂ ਨਾਰਾਏਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹੋ, ਸ਼ੰਬਰਾਸੁਰ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਘਰੋਂ ਚੱਕ ਲਿਆ ਸੀ। ਮੈਂ ਹੀ ਤੁਹਾਡੀ ਅਸਲੀ ਪਤਨੀ, ਰਤੀ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ, ਪ੍ਰਭੂ, ਕਾਮਦੇਵ ਹੋ।" ਉਸ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, "ਉਹ ਦੈਤ ਸ਼ੰਬਰਾਸੁਰ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਇੱਕ ਮੱਛੀ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਿਗਲ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚੋਂ, ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਆਏ ਹੋ।" "ਹੁਣ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਮੋਹਜਾਲ ਅਤੇ ਮਾਇਆ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਇਸ ਡਰਾਉਣੇ, ਅਜੈ, ਅਤੇ ਭਾਰੀ ਚਾਲਾਕੀ ਵਾਲੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਸ਼ੰਬਰਾਸੁਰ ਨੂੰ ਮਾਰੋ।" "ਤੁਾਡੀ ਮਾਂ, ਰੁਕਮਣੀ, ਤੁਹਾਡੀ ਵਿਛੋੜੀ ਹੋਈ ਮਾਂ ਵਾਂਗ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿੱਚ ਕੁਰਰੀ ਪੰਛੀ ਵਾਂਗ ਕਰਾਹ ਰਹੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਗਾਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਤੋਂ ਵਿਛੁੜ ਕੇ ਦੁਖੀ ਹੋਵੇ।" ਇਹ ਸਭ ਆਖ ਕੇ, ਮਾਇਆਵਤੀ—ਜੋ ਮੋਹ-ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਸੀ—ਉਸ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨ ਨੂੰ ਉਹ ਉੱਤਮ ਗਿਆਨ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਹਰ ਜਾਦੂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਗਿਆਨ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨ ਸ਼ੰਬਰਾਸੁਰ ਕੋਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਜੰਗ ਲਈ ਲਲਕਾਰਿਆ, ਐਸਾ ਤਾਣ ਮਾਰ ਕੇ ਕਿ ਸ਼ੰਬਰਾਸੁਰ ਦੀ ਸਹਿਨਸ਼ੀਲਤਾ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ। ਉਹ ਸ਼ੰਬਰਾਸੁਰ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਸੱਪ ਪੈਰ ਨਾਲ ਕੁਚਲਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਕਰਕੇ, ਹੱਥ ਵਿਚ ਗਦਾ ਫੜਕੇ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਿਆ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਘੁੰਮਾਈ ਅਤੇ ਭਾਰੀ ਗਰਜ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਪੱਥਰ ਤੇ ਵੱਜਦੀ ਹੋਵੇ, ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟੀ। ਪਰ ਪ੍ਰਭੂ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਸੁੱਟੀ, ਆਉਂਦੀ ਗਦਾ ਨੂੰ ਹਟਾ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਦੈਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਜਾਦੂਈ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਹਥਿਆਰ-ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਰੁਕਮਣੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮਹਾਨ ਰਥੀ, ਨੇ ਇਕ ਉੱਤਮ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਿਆ ਜੋ ਸਾਰੀ ਮੋਹ-ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦੇਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਸ਼ੰਬਰਾਸੁਰ ਨੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਗੁਪਤ ਗੰਧਰਵ, ਭੂਤ, ਸੱਪ ਅਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨ ਨੇ ਤੀਖੀ ਤਲਵਾਰ ਚੁੱਕੀ, ਸਿਰ ਤੇ ਮੁਕੁਟ ਤੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁੰਡਲ ਸਜਾ ਕੇ, ਸ਼ੰਬਰਾਸੁਰ ਦਾ ਸਿਰ ਉਸ ਦੇ ਧੜ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਉਸ ਦੀ ਲਾਲੀਮਾਂ ਵਾਲੀ ਦਾਡ਼ੀ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਇਸ ਜਿੱਤ ਉੱਤੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਮਾਇਆਵਤੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਰਾਹੀਂ ਲੈ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਦੇਵੀ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਸੋਹਣੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਸਤ੍ਰੀਆਂ ਮੌਜੂਦ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਆਕਾਸ਼ ਰਾਹੀਂ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਵਿੱਚ ਬਿਜਲੀ ਚਮਕਦੀ ਹੋਵੇ। ਜਦੋਂ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ—ਕਾਲੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਰੰਗ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ, ਲੰਬੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਤਾਮਰ-ਰੰਗ ਅੱਖਾਂ, ਸੋਹਣਾ ਚਿਹਰਾ ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਮੁਸਕਾਨ— ਉਸ ਦੇ ਕਮਲ-ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ, ਨੀਲੀ ਘੁੰਘਰਾਲੀ ਜਟਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਔਰਤਾਂ ਸਮਝੀਆਂ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਆਪ ਆ ਗਏ ਹਨ, ਅਤੇ ਲਜਾ ਨਾਲ ਇਧਰ-ਉਧਰ ਲੁੱਕ ਗਈਆਂ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ ਕਿ ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਕੋਈ ਹੋਰ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਲਜਾ ਨਾਲ, ਪਰ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ, ਉਸ ਨਵੇਂ ਰਤਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿਚਕਾਰ ਆਇਆ ਵੇਖ ਕੇ ਉਸ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਵੈਦਰਭੀ—ਰੁਕਮਣੀ, ਜੋ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਅਤੇ ਕਾਲੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਸੀ—ਆਪਣੇ ਵਿਛੜੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ; ਉਸ ਦੀ ਮਾਂਵਾਂ ਵਾਲੀ ਮਮਤਾ ਉਸ ਦੇ ਹਿਰਦੇ 'ਚ ਟਪਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਰਤਨ ਹੈ, ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ? ਇਹ ਕਿਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ? ਕਿਸ ਦੀ ਕੋਖ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ? ਇਹ ਇਸਤਰੀ, ਜੋ ਇਸਦੇ ਨਾਲ ਹੈ, ਕੌਣ ਹੈ?" "ਮੇਰਾ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ-ਘਰ ਤੋਂ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਹ ਆਕਾਰ, ਉਮਰ ਤੇ ਰੂਪੋਂ ਬਿਲਕੁਲ ਉਸ ਵਾਂਗ ਹੈ। ਜੇ ਉਹ ਕਿਤੇ ਜਿਉਂਦਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਕਿੱਥੇ ਹੋ ਸਕਦਾ?" "ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਸ਼ਾਰੰਗ-ਧਾਰੀ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ) ਵਾਂਗ ਰੂਪ, ਅੰਗ, ਚਾਲ, ਬੋਲੀ, ਮੁਸਕਾਨ ਤੇ ਨਜ਼ਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ?" "ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਇਹ ਉਹੀ ਬੱਚਾ ਹੈ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਕੋਖ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਮੇਰਾ ਖੱਬਾ ਬਾਂਹ ਮਮਤਾ ਨਾਲ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਹੈ ਤੇ ਇਸ ਲਈ ਮੇਰਾ ਪਿਆਰ ਵਧ ਰਿਹਾ ਹੈ।" ਜਦੋਂ ਵੈਦਰਭੀ ਇਹ ਸੋਚ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੇਵਕੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਮਹਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਦੇਵਕੀ ਅਤੇ ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਨਾਲ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਯਾਦ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ ਕਿ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜਨਾਰਦਨ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ) ਚੁੱਪ ਰਿਹਾ। ਫਿਰ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਸਾਰੀ ਕਥਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਬਰਾਸੁਰ ਦਾ ਬਧ ਵੀ ਸੀ, ਸਭ ਨੂੰ ਸੁਣਾਈ। ਇਹ ਅਦਭੁਤ ਕਥਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀਆਂ ਅੰਦਰੂਨੀ ਔਰਤਾਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈਆਂ ਅਤੇ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਗੁੰਮ ਸੀ, ਮਰਨ ਤੋਂ ਮੁੜ ਆਉਣ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ। ਦੇਵਕੀ, ਵਸੁਦੇਵ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਬਲਰਾਮ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ—all ਨੇ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਰੁਕਮਣੀ ਵੀ ਬੜੀ ਖੁਸ਼ ਹੋਈ। ਜਦੋਂ ਦੁਆਰਕਾ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਗੁੰਮ ਹੋਇਆ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨ ਮੁੜ ਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਸਭ ਉਚਾਰਨ ਲੱਗ ਪਏ, "ਹਾਂ! ਮੁੰਡਾ ਤਾਂ ਜਿਵੇਂ ਮਰਨ ਤੋਂ ਮੁੜ ਆ ਗਿਆ—ਇਹ ਸਭ ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ ਹੋਇਆ!" ਉਹ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਹਰ ਮਾਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਜਾਂ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਪੂਜਦੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਲਈ ਪਿਆਰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਵਧਦਾ ਗਿਆ—ਇਹ ਅਚੰਭਾ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਿੱਥੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦਾ ਨਿਵਾਸ, ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਰਾਜ ਹੈ, ਉਥੇ ਹੋਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਗੁਣ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਦੂਜੇ ਭਾਗ ਦੀ ਪੰਜਵੀਂ-ਪੰਜਵੀਂ ਅਧਿਆਇ 'ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨ ਦੇ ਜਨਮ ਦੀ ਕਥਾ' ਇੱਥੇ ਪੂਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਹੁਣ ਛੱਠੀਅਾਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਨੇ, ਕੋਈ ਪਾਪ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਅਤੇ ਸਯਾਮੰਤਕ ਮਣੀ, ਦੋਵੇਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਆਪ ਦੇ ਦਿੱਤੇ। ਇਸ ਉੱਤੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਉੱਤੇ ਕਿਹੜਾ ਪਾਪ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ? ਉਸਨੂੰ ਸਯਾਮੰਤਕ ਮਣੀ ਕਿੱਥੋਂ ਮਿਲੀ? ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਕਿਉਂ ਹਰੀ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ) ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ?" ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਸੂਰਜ ਦੇ ਮਹਾਨ ਭਗਤ ਤੇ ਮਿੱਤਰ ਸੀ; ਸੂਰਜ ਨੇ ਉਸ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਸਯਾਮੰਤਕ ਮਣੀ ਉਸਨੂੰ ਦਿੱਤੀ। ਜਦੋਂ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਨੇ ਗਲ ਵਿਚ ਮਣੀ ਪਾਈ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੁਆਰਕਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਉਸਦੀ ਤੇਜਸਵੀਤਾ ਕਰਕੇ ਪਛਾਣਿਆ ਨਹੀਂ। ਦੂਰੋਂ ਵੇਖ ਕੇ, ਲੋਕ ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਆਂਖਾਂ ਮੂੰਦ ਗਏ ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਜੂਆ ਖੇਡ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਸੂਰਜ-ਦੇਵ ਆਪ ਆ ਗਏ ਹਨ। ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਹੇ ਨਾਰਾਏਣ! ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਸ਼ੰਖ, ਚਕ੍ਰ ਅਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰੀ ਹੋ, ਹੇ ਦਾਮੋਦਰ, ਕਮਲ-ਨੇਤਰ, ਗੋਵਿੰਦ, ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰੀਤਮ!" "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਸੂਰਜ-ਦੇਵ ਆਪ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆ ਰਹੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਤੇਜ਼ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਚੁਰਾ ਰਹੇ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਅਗਲੇ ਚਰਣ ਵੱਲ ਵਧਦੀ ਹੈ।