ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਦੋਂ ਰਸੋਈਏ ਨੇ ਮੱਛੀ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿਚੋਂ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਮਾਇਆਵਤੀ ਕੋਲ ਦੌੜੇ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਇਹ ਅਜੀਬ ਘਟਨਾ ਦੱਸੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਮਾਇਆਵਤੀ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਚਿੰਤਾ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਬੱਚਾ ਕੌਣ ਹੈ ਤੇ ਮੱਛੀ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿਚ ਕਿਵੇਂ ਆ ਗਿਆ। ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸਾਰੀ ਸੱਚਾਈ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਮਾਇਆਵਤੀ ਕੋਈ ਹੋਰ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਤੀ ਸੀ—ਕਾਮਦੇਵ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਸੜੇ ਹੋਏ ਪਤੀ ਦੀ ਪੁਨਰਜਨਮ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਸ਼ੰਭਰਾਸੁਰ ਨੇ ਮਾਇਆਵਤੀ ਨੂੰ ਰਸੋਈ ਵਿਚ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲਈ ਲਾਇਆ ਸੀ। ਪਰ ਜਦ ਮਾਇਆਵਤੀ ਨੇ ਇਸ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਸਮਝ ਗਈ ਕਿ ਇਹ ਕੋਈ ਹੋਰ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਕਾਮਦੇਵ ਹੀ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਉਸ ਬੱਚੇ ਲਈ ਮਾਤਾ ਵਾਲਾ ਪਿਆਰ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਹੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਜਵਾਨੀ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਉਹਦੇ ਰੂਪ ਤੇ ਯੌਵਨ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਵੀ ਔਰਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਤੱਕਦੀਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਜਾਂਦੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਤੀ—ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ, ਲੰਬੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਤੇ ਜੋ ਪੁਰਖਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣੀ ਸੀ—ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਕੋਲ ਗਈ। ਉਹ ਸ਼ਰਮਾਈ ਹੋਈ, ਹੌਲੀ ਹੱਸਦੀ, ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ, ਭੌਂਹਾਂ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਵਲ ਵੇਖਦੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਰਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਮਾਤਾ! ਤੁਹਾਡਾ ਮਨ ਮਾਂ ਵਰਗਾ ਨਹੀਂ। ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਮਾਂ ਨਹੀਂ, ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਵਾਂਗ ਵਤੀਰਾ ਕਰ ਰਹੀ ਹੋ।” ਰਤੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਤੁਸੀਂ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹੋ। ਸ਼ੰਭਰਾਸੁਰ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਘਰੋਂ ਚੁੱਕ ਲਿਆ ਸੀ। ਮੈਂ ਹੀ ਤੁਹਾਡੀ ਪਤਨੀ ਰਤੀ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ, ਪ੍ਰਭੂ, ਕਾਮਦੇਵ ਹੋ। ਉਸ ਦੈਤ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬਚਪਨ ਵਿਚ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਮੱਛੀ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਿਗਲ ਲਿਆ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਪੇਟ ਵਿਚੋਂ, ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਆਏ ਹੋ। ਹੁਣ, ਆਪਣੇ ਮਾਇਆ ਦੇ ਬਲ ਨਾਲ, ਇਸ ਮਹਾਨ ਮਾਇਆਵੀ ਤੇ ਅਜੈ ਦুশਮਣ ਸ਼ੰਭਰਾਸੁਰ ਨੂੰ ਮਾਰੋ। ਉਹ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਮੋਹ-ਮਾਇਆ ਵਾਲੀਆਂ ਚਲਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ। ਤੁਹਾਡੀ ਮਾਂ ਤੁਹਾਡੀ ਯਾਦ ਵਿਚ ਕੁਰਰੀ ਪੰਛੀ ਵਾਂਗ ਵਿਛੋੜੇ ਵਿਚ ਰੋ ਰਹੀ ਹੈ, ਮਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ, ਗੋਦੀ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋਈ ਗਾਂ ਵਾਂਗ ਬੇਬਸ।“ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਮਾਇਆਵਤੀ, ਜੋ ਮੋਹ-ਮਾਇਆ ਵਿਚ ਮਹਾਨ ਸੀ, ਉਸਨੇ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਨੂੰ ਉਹ ਉੱਚਤਮ ਗਿਆਨ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਸਾਰੀ ਮੋਹ-ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਸ਼ੰਭਰਾਸੁਰ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਯੁੱਧ ਲਈ ਲਲਕਾਰਿਆ। ਉਹਨੇ ਐਸੀਆਂ ਵਾਂਗਾਂ ਕਹੀਆਂ ਕਿ ਸ਼ੰਭਰਾਸੁਰ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਗੁੱਸਾ ਉਥ ਗਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਨਾਗ ਨੂੰ ਪੈਰ ਨਾਲ ਕੁੱਟਿਆ ਜਾਵੇ, ਸ਼ੰਭਰਾਸੁਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਹੱਥ ਵਿਚ ਗਦਾ ਫੜ ਕੇ, ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਿਆ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਘੁੰਮਾਈ ਤੇ ਭਾਰੀ ਗਰਜ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਪੱਥਰ ਤੇ ਵੱਜਦੀ ਹੋਵੇ, ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟੀ। ਪਰ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਸੁੱਟੀ ਤੇ ਉਸਦੀ ਆਉਂਦੀ ਹੋਈ ਗਦਾ ਨੂੰ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਸ਼ੰਭਰਾਸੁਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮੋਹ-ਮਾਇਆ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਰਤੀ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਜਾਦੂਈ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਵਰਸਾ ਦਿੱਤੀ। ਪਰ ਰੁਕਮਣੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਨੇ ਇੱਕ ਉੱਚਤਮ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਮੋਹ-ਮਾਇਆ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਦੈਤ ਨੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਗੁਪਤ ਗੰਧਰਵ, ਭੂਤ, ਸੱਪ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ ਜਾਦੂ ਵਰਤੇ, ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਮੋਹ-ਮਾਯਾ ਦੇ ਜਾਲ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ। ਆਖ਼ਰ, ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਨੇ ਤੀਖੀ ਤਲਵਾਰ ਚੁੱਕੀ, ਮਸਤਕ ਤੇ ਮੁਕੁਟ ਤੇ ਕੰਨ ਵਿਚ ਕੁੰਡਲ ਸਜਾਏ, ਤੇ ਸ਼ੰਭਰਾਸੁਰ ਦਾ ਸਿਰ ਉਸਦੇ ਧੜ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਦੀ ਤਾਮਬੇ ਵਰਗੀ ਦਾੜ੍ਹੀ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ ਤੇ ਉਸਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਉਸਦੀ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਦੇਵੀ ਵਾਂਗ ਚਲਦੀ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਰਾਹੀਂ ਲੈ ਗਈ। ਉਹ ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੰਦਰਲੀਆਂ ਹਵੈਲੀਆਂ ਵਿਚ ਆਏ, ਜਿੱਥੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਔਰਤਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਰਾਹੀਂ ਆਏ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਵਿਚ ਬਿਜਲੀ ਚਮਕਦੀ ਹੋਵੇ। ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ—ਜੋ ਵੱਜੋਂ ਬੱਦਲ ਵਰਗਾ, ਪੀਲੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਲੰਬੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਤਾਮਬੇ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਸੋਹਣਾ ਚਿਹਰਾ ਤੇ ਹੌਲੀ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲਾ ਸੀ— ਉਸਦੇ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਨੀਲੇ ਘੁੰਘਰਾਲੂ ਵਾਲ ਸਜਦੇ ਹੋਏ, ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਹ ਤਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਆਪ ਹੀ ਹਨ, ਤੇ ਸ਼ਰਮਾਂ-ਸ਼ਰਮਾਂ, ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਲੁਕਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਪਰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ, ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝ ਆਉਣ ਲੱਗੀ ਕਿ ਇਹ ਕੋਈ ਹੋਰ ਹੈ। ਥੋੜ੍ਹੀ ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਇਸ ਅਨਮੋਲ ਰਤਨ ਵਾਂਗ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਈਆਂ। ਫਿਰ, ਵੈਦਰਭੀ (ਰੁਕਮਣੀ), ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਿਆਹ ਤੇ ਬੋਲੀ ਮਿੱਠੀ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗੁੰਮ ਹੋਏ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਯਾਦ ਆ ਗਈ। ਉਸਦੇ ਸਿਨੇ ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਭਿੱਜ ਗਏ। ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗੀ, “ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ, ਜੋ ਪੁਰਖਾਂ ਵਿਚ ਮੋਤੀ ਵਰਗਾ, ਕਮਲ-ਨੈਨੀ ਹੈ? ਕਿਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ? ਕਿਸ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿਚ ਪਲਿਆ? ਇਹ ਔਰਤ ਕੌਣ ਹੈ, ਜਿਸਨੇ ਇਸਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ?” “ਮੇਰਾ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ-ਘਰ ਤੋਂ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਹ ਉਮਰ ਤੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਉਸ ਵਰਗਾ ਹੀ ਹੈ। ਜੇ ਉਹ ਕਿਤੇ ਜਿਉਂਦਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਕਿੱਥੇ ਹੋ ਸਕਦਾ?” “ਇਹ ਸ਼ਾਰੰਗਧਨੁਸ਼ ਧਾਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਨਾਲ ਰੂਪ, ਅੰਗ, ਚਾਲ, ਵਾਣੀ, ਮੁਸਕਾਨ, ਤੇ ਨਜ਼ਰ ਵਿਚ ਬਿਲਕੁਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਇਹ ਮੇਰੇ ਗਰਭ ਦਾ ਹੀ ਬੱਚਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਮੇਰਾ ਖੱਬਾ ਬਾਂਹ ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤੇ ਮੇਰਾ ਇਸ ਵਲ ਪਿਆਰ ਵਧਦਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।” ਜਦ ਵੈਦਰਭੀ ਐਸਾ ਸੋਚ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਦੇਵਕੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਮਹਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ, ਦੇਵਕੀ ਤੇ ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਨਾਲ ਉਥੇ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਜਨਾਰਦਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਚੁੱਪ ਰਹੇ। ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਪੂਰੀ ਕਹਾਣੀ, ਸ਼ੰਭਰਾਸੁਰ ਦੇ ਵਧ ਸਮੇਤ, ਸਭ ਨੂੰ ਸੁਣਾਈ। ਇਹ ਅਜੀਬ ਤੇ ਅਚੰਭਿਤ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਕਥਾ ਸੁਣਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਦੀਆਂ ਅੰਦਰਲੀਆਂ ਹਵੈਲੀਆਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਉਹ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਗੁੰਮ ਸੀ, ਮੁੜ ਮਿਲਣ ਤੇ ਐਸਾ ਸਮਝਣ ਲੱਗੀਆਂ ਜਿਵੇਂ ਮਰੇ ਹੋਏ ਜੀ ਉੱਠ ਆਏ ਹੋਣ। ਦੇਵਕੀ, ਵਸੁਦੇਵ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ, ਬਲਰਾਮ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਅਤੇ ਰੁਕਮਣੀ ਨੇ ਵੀ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ, ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਤੇ ਉਸਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ। ਜਦ ਦਵਾਰਕਾ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਗੁੰਮ ਹੋਇਆ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਮੁੜ ਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, “ਵਾਹ! ਮੁੰਡਾ ਤਾਂ ਜਿਵੇਂ ਮਰੇ ਤੋਂ ਮੁੜ ਆ ਗਿਆ—ਇਹ ਸਾਡੀ ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਹੈ!” ਉਹ, ਜਿਸਨੂੰ ਮਾਵਾਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਤੇ ਪਿਤਾ ਵਰਗਾ ਪਿਆਰ ਕਰਦੀਆਂ, ਜਿਸ ਵਲ ਪਿਆਰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਵਧਦਾ ਜਾਂਦਾ—ਇਹ ਕੋਈ ਹੈਰਾਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਿਥੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦਾ ਵਾਸ ਹੁੰਦਾ, ਜਿਥੇ ਕਾਮ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਰਾਜ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਹੋਰ ਲੋਕ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਜੇ ਉਹਨਾਂ ਵਿਚ ਗੁਣ ਨਾ ਹੋਣ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਦੂਜੇ ਭਾਗ ਦੀ ਪੰਜਵੀਂਅੰਜ, “ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਦੇ ਜਨਮ ਦੀ ਕਥਾ” ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਹੁਣ ਛੱਠਾ ਅਧਿਆਇ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਨੇ, ਇੱਕ ਭੁੱਲ ਕਰ ਬੈਠਣ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਖੁਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਸਯਮੰਤਕ ਮਣੀ ਵੀ ਭੇਟ ਕੀਤੀ। ਰਾਜਾ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ: “ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਨਾਲ ਕੀ ਭੁੱਲ ਕੀਤੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ? ਉਸਨੂੰ ਸਯਮੰਤਕ ਮਣੀ ਕਿੱਥੋਂ ਮਿਲੀ? ਤੇ ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਕਿਉਂ ਹਰਿ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ?” ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਸੂਰਜ ਦੇ ਮਹਾਨ ਭਗਤ ਤੇ ਨੇੜਲੇ ਮਿਤਰ ਸੀ। ਸੂਰਜ ਨੇ ਉਸਦੀ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਸਯਮੰਤਕ ਮਣੀ ਦਿੱਤੀ। ਜਦ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਨੇ ਮਣੀ ਗਲੇ ਵਿਚ ਪਾਈ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਦਵਾਰਕਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਉਸਦੀ ਉਜਿਆਲੀ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਲੋਕ ਉਸਨੂੰ ਪਛਾਣ ਨਹੀਂ ਸਕੇ।