ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਹੇ ਕੁਰੁਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਕਿ ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਆਪਣੇ ਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕਠੋਰ ਹਨ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਕਾਰੀ ਹਨ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਨੂੰ ਹੀ ਸਭ ਦੀ ਭਲਾਈ ਮੰਨ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਹੋਰ ਲੋਕ ਅਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਹਨ। ਪਰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਭ੍ਰਮ ਮਾਇਆ ਦੀ ਦਿਵਿਆ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਜੋੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਮਿਤ੍ਰ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦੁਸ਼ਮਣ, ਤੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਉਦਾਸੀਨ ਸਮਝਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੇ ਸਰੀਰਧਾਰੀ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਹੀ ਸਰਵੋਚ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਦੇ ਬਹੁਤਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਵੰਡਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਭਾਵੇਂ ਭ੍ਰਮਿਤ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਖਰਾ-ਵੱਖਰਾ ਵੇਖਦੇ ਹਨ—ਜਿਵੇਂ ਚਾਨਣ ਜਾਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਖੇ ਹੱਲਾ-ਘੱਲਾ ਵੰਡਾ ਹੋਇਆ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਰੀਰ, ਜਿਸਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੇ ਅੰਤ ਹੈ, ਪਦਾਰਥ, ਪ੍ਰਾਣ ਅਤੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਅਗਿਆਨ ਵੱਸ ਆਤਮਾ ਉੱਤੇ ਥੋਪਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਹੀ ਸਰੀਰਧਾਰੀ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਭਟਕਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਸੱਚੀ ਆਤਮਾ ਲਈ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾ ਮਿਲਾਪ ਹੈ, ਨਾ ਵੱਖਰਾ ਹੋਣਾ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਵਿਚਾਰ ਉਸਦੇ ਅਸਤੀਤਵ ਦੀ ਛਾਂ ਵਿਚ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਵਿਅਕਤ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਆਕਾਰਾਂ। ਜਨਮ, ਬਦਲਾਅ ਤੇ ਹੋਰ ਪਰਿਵਰਤਨ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ—ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ ਦੇ ਕਲੇ ਅਸਲ ਚੰਦ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਨਾ ਹੀ ਗ੍ਰਹਿਣ ਚੰਦ ਨੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਹਾਨੀ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤੇ ਹੋਰ ਵਸਤੂਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਫਲ ਭੋਗਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਅਸਲ ਨਾ ਹੋਣ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੂਰਖ ਮਨੁੱਖ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਅਸਲ ਤੇ ਝੂਠ ਨੂੰ ਗਲਤ ਸਮਝ ਕੇ ਫਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ, ਅਗਿਆਨ ਦੇ ਕਾਰਨ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਦੁਖੀਤਾ ਨੂੰ ਸੱਚੀ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਦੂਰ ਕਰ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਅਸਲ ਸਵਭਾਵ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਹੋ ਜਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਵੱਲੋਂ ਉਪਦੇਸ਼ ਮਿਲਣ ਉਪਰੰਤ, ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਰਾਮਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਦੁੱਖ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਸਮਝ ਨਾਲ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਤੁਲਿਤ ਕੀਤਾ। ਉਥੇ, ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਪ੍ਰਾਣ-ਵਾਯੂ ਮੁੱਕਣ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਜਿਸਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਚਮਕ ਦੋਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਿਗਾੜੇ ਹੋਏ ਰੂਪ ਤੇ ਵਿਅਰਥ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਾਸਤੇ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਨਗਰੀ "ਭੋਜਕਟਾ" ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਨ ਤਾ ਵਿਕਾਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਨ ਆਪਣੀ ਛੋਟੀ ਭੈਣ ਦਾ ਰਸਤਾ ਰੋਕਿਆ। ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਰਿਹਾ, "ਮੈਂ ਕੁੰਡਿਨਾ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗਾ," ਤੇ ਰੋਸ ਨਾਲ ਉਥੇ ਹੀ ਟਿਕ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਤੇ ਭੀਸ਼ਮਕਾ ਦੀ ਧੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਹਾਰ ਚੁੱਕਾ ਸੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਰੁਕਮਣੀ ਨੂੰ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਕੇ ਸਾਰੇ ਰਿਵਾਜਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ। ਯਾਦਵ ਨਗਰੀ ਦੇ ਹਰ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਕੇਵਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਸਨ, ਵੱਡਾ ਉਤਸਵ ਮਨਾਇਆ ਗਿਆ। ਮਰਦ ਤੇ ਔਰਤਾਂ, ਜੋ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾਰ ਰਤਨ ਜੜੇ ਕੰਨ ਵਾਲੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜੋੜੇ ਲਈ ਤੋਹਫੇ ਲੈ ਕੇ ਆਏ। ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਦੀ ਉਹ ਨਗਰੀ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਝੰਡਿਆਂ, ਵਿਲੱਖਣ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਵਸਤ੍ਰਾਂ, ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ, ਤੇ ਹਰ ਦਰਵਾਜੇ ਉੱਤੇ ਮੰਗਲਕਾਰੀ ਸਜਾਵਟਾਂ—ਪੂਰੇ ਘੜੇ, ਧੂਪ, ਦੀਵੇ—ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ ਤੇ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਰਸਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਮਦਕਦਾਇਕ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨਾਲ ਛਿੜਕੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਲੋਂ ਭੇਜੇ ਹਾਥੀਆਂ ਖੜੇ ਸਨ, ਤੇ ਨਗਰ ਲਾਈਆਂ ਤੇ ਸੁਪਾਰੀ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਕੁਰੂ, ਸ੍ਰੰਜਯ, ਕੈਕੇਯ, ਵਿਦਰਭ, ਯਾਦਵ ਤੇ ਕੁੰਤੀ—all ਮਿਲ ਕੇ ਉਥੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦੇ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਰਲੇ ਹੋਏ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਹਰ ਥਾਂ ਰੁਕਮਣੀ ਦੀ ਅਪਹਰਨ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਸੁਣੀ, ਤਾਂ ਰਾਜੇ ਤੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀਆਂ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ। ਦਵਾਰਕਾ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਲਹਿਰ ਛਾ ਗਈ, ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਲਕਸ਼ਮੀਪਤੀ, ਰੁਕਮਣੀ ਤੇ ਰਾਮਾ ਨਾਲ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਫਿਰ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਕਾਮਦੇਵ, ਜੋ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦਾ ਅੰਸ਼ ਸੀ ਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਰੁਦਰ ਦੇ ਕੋਪ ਨਾਲ ਸੜ ਗਿਆ ਸੀ, ਦੁਬਾਰਾ ਦੇਹ ਧਾਰਣ ਲਈ ਓਸੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ, ਵੈਦਰਭੀ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਯੁਕਤ, ਪ੍ਰਦੁਮਨ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਇਲਾਜ਼ ਦਾ ਮਾਹਿਰ, ਸ਼ੰਬਰਾਸੁਰ, ਉਸ ਨਵਜਾਤ ਬੱਚੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਅਜੇ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਚੁਕ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਆਇਆ ਤੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਮੱਛੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਗਲ ਲਿਆ। ਉਹ ਮੱਛੀ ਹੋਰਾਂ ਨਾਲ ਮਛੀਰੇ ਵੱਲੋਂ ਜਾਲ ਵਿੱਚ ਫੜੀ ਗਈ। ਮਛੀਰੇ ਉਹ ਮੱਛੀ ਸ਼ੰਬਰਾਸੁਰ ਨੂੰ ਤੋਹਫੇ ਵਜੋਂ ਲੈ ਗਏ। ਰਸੋਈਏ ਉਸ ਨੂੰ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਏ, ਕੱਟਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ। ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਅੰਦਰ ਬੱਚਾ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਮਾਇਆਵਤੀ ਕੋਲ ਗੱਲ ਦੱਸੀ। ਨਾਰਦ ਨੇ, ਉਸਦੇ ਚਿੰਤਤ ਮਨ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਾਇਆਵਤੀ ਨੂੰ ਸਾਰਾ ਹਕੀਕਤ ਦੱਸੀ—ਕਿ ਇਹ ਬੱਚਾ ਕੌਣ ਹੈ ਤੇ ਮੱਛੀ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਆਇਆ। ਮਾਇਆਵਤੀ, ਜੋ ਕਾਮਦੇਵ ਦੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪਤਨੀ ਰਤੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਸੜੇ ਹੋਏ ਪਤੀ ਦੀ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਸ਼ੰਬਰਾਸੁਰ ਵਲੋਂ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਨਿਯੁਕਤ, ਮਾਇਆਵਤੀ ਨੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਕਾਮਦੇਵ ਪਛਾਣ ਕੇ, ਉਸ ਲਈ ਪਿਆਰ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ। ਜਲਦੀ ਹੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਯੁਵਾਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਹਲਚਲ ਹੋ ਜਾਂਦੀ। ਰਤੀ, ਕਮਲ-ਨੈਨਾ, ਲੰਬੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਸੋਹਣੇ ਪ੍ਰਦੁਮਨ ਕੋਲ ਲੱਜਾ ਨਾਲ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਆਈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੁਾਡਾ ਮਨ ਮਾਂ ਵਰਗਾ ਨਹੀਂ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਮਾਂ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ, ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਵਾਂਗ ਵਿਹਾਰ ਕਰ ਰਹੀ ਹੋ।" ਰਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੁਸੀਂ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹੋ, ਸ਼ੰਬਰਾਸੁਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਘਰੋਂ ਚੁੱਕ ਲੈ ਗਿਆ ਸੀ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਅਸਲ ਪਤਨੀ ਰਤੀ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਕਾਮਦੇਵ ਹੋ।" "ਉਸ ਦੈਤ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਮੱਛੀ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਿਗਲ ਲਿਆ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਪੇਟ ਤੋਂ ਤੁਸੀਂ ਇਥੇ ਆਏ ਹੋ। ਹੁਣ, ਆਪਣੇ ਮੋਹ-ਮਾਇਆ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਅਜਿੱਤ ਦੁਸ਼ਮਣ ਸ਼ੰਬਰਾਸੁਰ ਨੂੰ ਮਾਰੋ।" "ਤੁਾਡੀ ਮਾਂ, ਕੁਰਰੀ ਪੰਛੀ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਤੋਂ ਵੱਛੜੀ ਹੋਈ, ਮਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ, ਲਾਚਾਰ ਹੋ ਕੇ ਰੋ ਰਹੀ ਹੈ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਾਇਆਵਤੀ, ਜੋ ਜਾਦੂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦਾ ਮੰਤ੍ਰ ਪ੍ਰਦੁਮਨ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਨਾਸ਼ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਪ੍ਰਦੁਮਨ, ਸ਼ੰਬਰਾਸੁਰ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਲਈ ਲਲਕਾਰਿਆ, ਉਸਨੂੰ ਅਜਿਹੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ ਜੋ ਸਹਿਣਯੋਗ ਨਹੀਂ ਸਨ। ਕਠੋਰ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਪੈਰ ਨਾਲ ਕੁੱਟਿਆ ਜਾਵੇ, ਸ਼ੰਬਰਾਸੁਰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ ਨਿਕਲਿਆ, ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਗਦਾ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਘੁੰਮਾਈ ਤੇ ਪ੍ਰਦੁਮਨ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟੀ, ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਪੱਥਰ ਤੇ ਡਿੱਗੇ। ਪਰ, ਪ੍ਰਦੁਮਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਸੁੱਟ ਕੇ, ਵੈਰੀ ਦੀ ਆਉਂਦੀ ਗਦਾ ਨੂੰ ਪਾਸੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਦੈਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮੋਹ-ਮਾਇਆ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਉੱਤੇ ਜਾਦੂਈ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ, ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਚਮਤਕਾਰ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।