ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਕੀਤੇ ਕੰਮ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਤੂੰ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਲਈ ਅਣੁਚਿਤ ਤੇ ਸ਼ਰਮਨਾਕ ਹੈ—ਮਿੱਤਰ ਦਾ ਵਾਲ, ਦਾੜ੍ਹੀ ਮੁੰਡਾਉਣ, ਉਸਨੂੰ ਵਿਅੰਗ ਕਰਨਾ ਜਾਂ ਮਾਰ ਦੇਣਾ।" ਫਿਰ ਉਹ ਚਿੰਤਾ ਜਤਾਉਂਦੇ ਹਨ ਕਿ, "ਇਹ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਇਸਤਰੀ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੀ ਵਿਅੰਗਤਾ ਦੇ ਕਾਰਨ ਸਾਨੂੰ ਦੋਸ਼ੀ ਨਾ ਮੰਨੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਕੋਈ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਸੁਖ ਜਾਂ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਦੇਂਦਾ—ਹਰ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਹੀ ਭੋਗਦਾ ਹੈ।" ਉਹ ਸਮਝਾਉਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਹੈ, ਪਰ ਜੇਕਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਉਸਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਮਾਰਣ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ? ਇਹ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਲਈ ਧਰਮ ਹੈ, ਜੋ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ—ਇੱਥੇ ਤੱਕ ਕਿ ਭਰਾ ਵੀ ਭਰਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਭਿਆਨਕ ਗੱਲ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਰਾਜ, ਜ਼ਮੀਨ, ਧਨ, ਔਰਤਾਂ, ਅਹੰਕਾਰ ਜਾਂ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਿਚ, ਮਾਣ ਵਿਚ ਅੰਨੇ ਹੋ ਕੇ, ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਹੀ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਤੇਰਾ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਲ ਕਠੋਰ ਵਿਵਹਾਰ ਹੈ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਉਹਨਾਂ ਵਲ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਕੁਟਿਲਤਾ ਹੈ; ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਨੂੰ ਹੀ ਸਭ ਦੀ ਭਲਾਈ ਮੰਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਅਗਿਆਨ ਹੋਣ।" ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਇਹ ਮੋਹ ਮਾਇਆ ਕਰਕੇ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਜਿਹੜੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਰੀਰ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਮਿੱਤਰ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦੁਸ਼ਮਣ ਤੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਅਪਰਾਧੀ ਸਮਝਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਅਸਲ ਵਿਚ, ਸਾਰੇ ਸਰੀਰਧਾਰੀ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਇਕੋ ਪਰਮਾਤਮਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਮੋਹ ਵਿਚ ਪਏ ਹੋਏ ਲੋਕ ਉਸਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮੰਨ ਲੈਂਦੇ ਹਨ—ਜਿਵੇਂ ਰੋਸ਼ਨੀ ਜਾਂ ਆਕਾਸ਼ ਵੰਡਿਆ ਹੋਇਆ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਰੀਰ, ਜਿਸਦਾ ਆਰੰਭ ਤੇ ਅੰਤ ਹੈ, ਪੰਜ ਭੂਤ, ਪ੍ਰਾਣ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੈ; ਅਗਿਆਨਤਾ ਕਰਕੇ ਆਤਮਾ ਉੱਤੇ ਲਾਏ ਹੋਏ, ਇਹ ਜੀਵ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਭਟਕਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਅਸਲ ਆਤਮਾ ਲਈ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਜਾਂ ਵਿਛੋੜਾ ਨਹੀਂ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਮੌਜੂਦ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਵੇ; ਇਹ ਸਭ ਭ੍ਰਮ ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸ਼ਕਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ। ਜਨਮ ਆਦਿਕ ਦੇ ਬਦਲਾਅ ਸਿਰਫ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ—ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਕਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੂੰ ਕੋਈ ਹਾਨੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਜਾਂ ਗ੍ਰਹਿਣ ਉਸਨੂੰ ਅਸਲ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ। ਜਿਵੇਂ ਸੁਪਨੇ ਵਿਚ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤੇ ਵਸਤੂਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅਸਲੀ ਨਤੀਜੇ ਭੋਗਦਾ ਹੈ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਅਸਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਮੂਰਖ ਵਿਅਕਤੀ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਅਸਲ ਤੇ ਝੂਠ ਨੂੰ ਗਲਤ ਸਮਝ ਕੇ ਫਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਅਗਿਆਨਤਾ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਦੁੱਖ, ਜੋ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਸੁੱਕਾ ਤੇ ਉਲਝਾ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਸੱਚੀ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਦੂਰ ਕਰ; ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਵਿਚ ਅਡੋਲ ਹੋ ਜਾ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹਾਸੇ ਵਾਲੀ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਵਲੋਂ ਸਿੱਖਿਆ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਰਾਮਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਦੁੱਖ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਸਮਝ ਨਾਲ ਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰ ਲਿਆ।" ਉੱਧਰ, ਜਿਸਦਾ ਪ੍ਰਾਣ ਲਗਭਗ ਮੁੱਕ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਜਿਸਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਤੇਜ ਦੋਵਾਂ ਵਲੋਂ ਨਾਸ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਵਿਅੰਗਤਾ ਤੇ ਵਿਅਰਥ ਮੰਨੀ ਹੋਈਆਂ ਆਸਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਰਹਿਣ ਲਈ ਭੋਜਕਟ ਨਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨ ਨਗਰੀ ਵਸਾਈ, ਪਰ ਖ਼ਰਾਬ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਨਾ ਕੀਤਾ, ਨਾ ਹੀ ਆਪਣੀ ਛੋਟੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ। ਉਸਨੇ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ, "ਮੈਂ ਕੁੰਡਿਨਾ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗਾ," ਤੇ ਰੁੱਸ ਕੇ ਉੱਥੇ ਹੀ ਵੱਸ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਤੇ ਭੀਸ਼ਮਕ ਦੀ ਧੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਕੋਲੋਂ ਹਾਰ ਗਿਆ ਸੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਨਗਰ ਲਿਆ ਕੇ ਵਿਆਹ ਲਾਇਆ; ਫਿਰ ਯਾਦਵ ਨਗਰੀ ਦੇ ਹਰ ਘਰ ਵਿਚ, ਕੇਵਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ, ਮਹਾਨ ਉਤਸਵ ਮਨਾਇਆ ਗਿਆ। ਪੁਰਖ ਤੇ ਇਸਤਰੀਆਂ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਚਮਕਦਾਰ ਜੜਾਊ ਕੁੰਡਲ ਪਾ ਕੇ, ਜੋੜੇ ਲਈ ਤੋਹਫੇ ਲੈ ਕੇ ਆਏ। ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਦੀ ਨਗਰੀ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਅਦਭੁਤ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਵਸਤ੍ਰਾਂ, ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਗੇਟਾਂ, ਅਤੇ ਹਰ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਸ਼ੁਭ ਵਿਧੀਆਂ—ਪੂਰੇ ਘੜੇ, ਧੂਪ, ਦੀਵੇ—ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਗਲੀਆਂ ਸੁਗੰਧਤ ਮਦਕਦਾਰ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨਾਲ ਛਿੜਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ; ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਿਯ ਰਾਜਿਆਂ ਵਲੋਂ ਲਿਆਂਦੇ ਹਾਥੀ ਖੜੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਕਤਾਰਾਂ ਵਿਚ ਕੇਲਾ ਤੇ ਸੁਪਾਰੀ ਦੇ ਪੌਦੇ ਨਗਰੀ ਨੂੰ ਸੋਹਣਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਕੁਰੂ, ਸ੍ਰੰਜਯ, ਕੈਕੇਯ, ਵਿਦਰਭ, ਯਾਦਵ ਤੇ ਕੁੰਤੀ—all ਉੱਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਉਤਸਾਹ ਵਿਚ ਰਲੇ ਮਿਲੇ ਫਿਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਰੁਕਮਣੀ ਦੀ ਚੋਰੀ ਦੀ ਕਥਾ ਹਰ ਥਾਂ ਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਤੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀਆਂ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋਏ। ਦਵਾਰਕਾ ਵਿਚ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ, ਜਦੋਂ ਨਾਗਰਿਕਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ, ਲਕਸ਼ਮੀਪਤੀ ਨੂੰ, ਰੁਕਮਣੀ ਤੇ ਰਾਮਾ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਦੇਖਿਆ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: "ਕਾਮਦੇਵ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਕਰੋਧ ਨਾਲ ਸੜ ਗਿਆ ਸੀ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦਾ ਅੰਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਮੁੜ ਉਸੀ ਰੂਪ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਦੇਹ ਧਾਰਨ ਵਾਸਤੇ ਆਇਆ।" ਉਹ, ਵੈਦਰਭੀ ਦੇ ਗਰਭ ਤੋਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ, ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਸ਼ੰਭਰ, ਜੋ ਮੋਹਜਾਲ ਦਾ ਮਾਹਿਰ ਸੀ, ਉਸ ਬੱਚੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਅਜੇ ਅਹਿਤ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਚਕਮਾ ਦੇ ਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਸੁੱਟ ਆਇਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਉਸਦਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਹੈ। ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਮੱਛੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਨਿਗਲ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਮੱਛੀ ਹੋਰਾਂ ਸਮੇਤ ਮਛੀਰੇ ਵੱਲੋਂ ਵੱਡੇ ਜਾਲ ਵਿਚ ਫੜੀ ਗਈ। ਮਛੀਰੇ ਉਹ ਮੱਛੀ ਸ਼ੰਭਰ ਲਈ ਤੋਹਫੇ ਵਜੋਂ ਲੈ ਆਏ; ਰਸੋਈਏ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਰਸੋਈ ਵਿਚ ਲੈ ਜਾ ਕੇ, ਚਾਕੂ ਨਾਲ ਕੱਟਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ। ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਬੱਚਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਮਾਇਆਵਤੀ ਕੋਲ ਗਏ; ਨਾਰਦ ਨੇ, ਜੋ ਉਹ ਚਿੰਤਤ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਦੱਸਿਆ—ਉਸ ਬੱਚੇ ਦੀ ਅਸਲ ਪਛਾਣ ਅਤੇ ਉਹ ਮੱਛੀ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿਚ ਕਿਵੇਂ ਆਇਆ। ਉਹ ਮਸ਼ਹੂਰ ਰਤੀ ਸੀ, ਕਾਮਦੇਵ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਸੜੇ ਹੋਏ ਪਤੀ ਦੇ ਮੁੜ ਜਨਮ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਸ਼ੰਭਰ ਵਲੋਂ ਰਸੋਈ ਵਿਚ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤੀ ਮਾਇਆਵਤੀ ਨੇ, ਉਸ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਕਾਮਦੇਵ ਮੰਨ ਕੇ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਮਮਤਾ ਕੀਤੀ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਵਿਚ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਜਵਾਨੀ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਤੇ ਜਿਸਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਇਸਤਰੀਆਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋਈ। ਉਹ, ਰਤੀ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਕੋਲ ਗਈ—ਕਮਲ-ਨੈਨੀ, ਲੰਮੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੀ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸੋਹਣੀ, ਲਜਜਤ ਭਰੀ ਮੁਸਕਾਨ ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਤਿਰਛੀ ਨਿਗਾਹ ਨਾਲ ਵੇਖਦੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨ, ਆਖਦਾ ਹੈ: "ਹੇ ਮਾਤਾ, ਤੇਰਾ ਮਨ ਮਾਂ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਮਾਂ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ, ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਵਾਂਗ ਵਿਵਹਾਰ ਕਰਦੀ ਹੈਂ।" ਰਤੀ ਆਖਦੀ ਹੈ: "ਤੂੰ ਨਾਰਾਇਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈਂ, ਸ਼ੰਭਰ ਤੈਨੂੰ ਘਰੋਂ ਚੱਕ ਲੈ ਗਿਆ; ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਅਸਲ ਪਤਨੀ ਰਤੀ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੂੰ, ਪ੍ਰਭੂ, ਕਾਮ ਹੈਂ।" "ਉਹ ਦੈਤ ਸ਼ੰਭਰ ਨੇ ਤੈਨੂੰ, ਨੰਨੇ ਨੂੰ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਇੱਕ ਮੱਛੀ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਨਿਗਲ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਪੇਟ ਵਿਚੋਂ, ਪ੍ਰਭੂ, ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਆ ਗਿਆ।" "ਹੁਣ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਹੀ ਮੋਹਜਾਲ ਤੱਕਨੀਕ ਨਾਲ, ਇਸ ਡਰਾਉਣੇ, ਅਜੈ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਮੋਹਜਾਲਾਂ ਦੇ ਮਾਹਿਰ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ।" "ਤੇਰੀ ਮਾਂ, ਤੇਰੇ ਵਿਛੋੜੇ ਵਿਚ, ਕੁਰਰੀ ਪੰਛੀ ਵਾਂਗ ਬੇਸਹਾਰਾ ਹੋ ਕੇ, ਮਾਂ ਦੀ ਮਮਤਾ ਵਿਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ, ਵਿੱਛੜੇ ਹੋਏ ਬੱਛੜੇ ਤੋਂ ਦੁੱਖੀ ਗਾਂ ਵਾਂਗ, ਵਿਲਾਪ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਮੋਹਜਾਲ ਵਾਲੀ ਮਾਇਆਵਤੀ ਨੇ ਉੱਚ ਕੁਲ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨ ਨੂੰ ਉਹ ਉੱਚਤਮ ਗਿਆਨ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਮੋਹਜਾਲੀ ਤਾਕਤਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।