ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰੁਕਮੀ ਨੂੰ ਲਗਭਗ ਮਰੇ ਹੋਏ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਦਇਆਲੁ ਭਗਵਾਨ ਸਾਂਕਰਸ਼ਣ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, "ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਲਈ ਉਚਿਤ ਨਹੀਂ—ਨਾ ਹੀ ਮਿੱਤਰ ਦਾ ਵਾਲ-ਵੱਖੜਾ ਕਰਨਾ, ਨਾ ਉਸ ਦੀ ਦਾਹੜੀ ਉਤਾਰਨੀ, ਨਾ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਅੰਗ ਕਰਨਾ, ਨਾ ਮਾਰਨਾ।" ਸਾਂਕਰਸ਼ਣ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਚੰਗੀ ਕੁੜੀ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੀ ਇਹ ਹਾਲਤ ਵੇਖ ਕੇ ਸਾਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਨਾ ਦੇਵੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਸੁਖ ਜਾਂ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ। ਹਰ ਇਕ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਆਪ ਹੀ ਭੋਗਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਸਾਕ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਹੈ, ਪਰ ਜੇਕਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਮਾਰਨ ਦਾ ਕੀ ਫਾਇਦਾ?" ਉਹ ਅੱਗੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਇਹੀ ਖ਼ਸਤੀਰੀਆਂ ਲਈ ਨਿਯਮ ਹੈ, ਜੋ ਪ੍ਰਜਾ-ਪਤੀ ਨੇ ਬਣਾਇਆ—ਇੱਥੇ ਤੱਕ ਕਿ ਭਰਾ ਵੀ ਭਰਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਕੋਈ ਭਿਆਨਕ ਗੱਲ ਨਹੀਂ। ਰਾਜ, ਜ਼ਮੀਨ, ਧਨ, ਔਰਤਾਂ, ਅਹੰਕਾਰ ਜਾਂ ਹਕੂਮਤ ਲਈ, ਮਾਨ ਵਿਚ ਅੰਨੇ ਹੋ ਕੇ, ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸਾਕਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।" ਸਾਂਕਰਸ਼ਣ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਉਲਾਹਣਾ ਦਿੱਤਾ, "ਤੇਰਾ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਨਿਆਉਂ ਕਠੋਰ ਹੈ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਮੰਦਤਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਨੂੰ ਹੀ ਸਭ ਦੀ ਭਲਾਈ ਮੰਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਅਜਾਣ ਹੋਣ। ਪਰ, ਇਹ ਸਭ ਮਾਇਆ ਦਾ ਭ੍ਰਮ ਹੈ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਮਿੱਤਰ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦੁਸ਼ਮਣ, ਤੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਉਪੇਖਿਆਯੋਗ ਮੰਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।" "ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕੋ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਦੇ ਵੰਡਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਰੋਸ਼ਨੀ ਜਾਂ ਆਕਾਸ਼ ਵੰਡਿਆ ਹੋਇਆ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਪਰ ਹੈ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਸਰੀਰ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੇ ਅੰਤ ਹੈ, ਪਾਞਭੌਤਿਕ, ਪ੍ਰਾਣ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੈ। ਅਗਿਆਨਤਾ ਕਰਕੇ ਇਹ ਆਤਮਾ ਉੱਤੇ ਢਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਜੀਵ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਭਟਕਾਉਂਦਾ ਹੈ।" "ਅਸਲ ਆਤਮਾ ਦੀ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਜਾਂ ਵਿਛੋੜਾ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਉਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਅਸਤਿਤਵ ਜਾਂ ਅਨਸਤਿਤਵ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਵੇਖੀ ਜਾਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸ਼ਕਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਭਾਸਕਦਾ ਹੈ। ਜਨਮ ਆਦਿਕ ਸਾਰੇ ਪਰਿਵਰਤਨ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਹਨ, ਆਤਮਾ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ ਦੀ ਕਲਾ ਚੰਦ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ ਜਾਂ ਗ੍ਰਹਿਣ ਚੰਦ ਨੂੰ ਹਾਨੀ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ।" "ਜਿਵੇਂ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਤੇ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਤੇ ਅਸਲ ਮੰਨ ਕੇ ਸੁਖ-ਦੁੱਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੂਰਖ ਮਨੁੱਖ ਭੀ ਅਸਲ-ਨਕਲੀ ਨੂੰ ਗਲਤ ਸਮਝ ਕੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਅਗਿਆਨਤਾ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਇਸ ਵਿਆਕੁਲਤਾ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ, ਤੇ ਸੱਚੇ ਗਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਸਥਿਰ ਹੋ ਜਾ।" ਜਦੋਂ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਸੁਕੁਮਾਰੀ ਰਾਮਾ (ਰੁਕਮਣੀ) ਨੇ ਆਪਣਾ ਦੁੱਖ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸਮਝਾ ਲਿਆ। ਰੁਕਮੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਲਗਭਗ ਮੁੱਕ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਵਿਅੰਗ ਹਾਲਤ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਵਿਅਰਥ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਾਸਤੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸ਼ਹਿਰ—ਭੋਜਕਟ—ਬਣਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਕਦੇ ਦੁਸ਼ਟ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਆਪਣੀ ਛੋਟੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਰੋਕਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, "ਮੈਂ ਕੁੰਡਿਨਾ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗਾ," ਤੇ ਰੁੱਸ ਕੇ ਉੱਥੇ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਭਗਵਾਨ ਅਤੇ ਭੀਸ਼ਮਕ ਦੀ ਧੀ ਨਾਲ, ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਉਹ ਹਾਰ ਗਿਆ ਸੀ। ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਰੁਕਮਣੀ ਨੂੰ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਲੈ ਜਾ ਕੇ ਵਿਆਹ ਕਰ ਲਿਆ। ਯਾਦਵ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਹਰ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਕੇਵਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਵੱਡਾ ਉਤਸਵ ਮਨਾਇਆ ਗਿਆ। ਮਰਦ ਤੇ ਔਰਤਾਂ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ, ਚਮਕਦਾਰ ਰਤਨ ਜੜੇ ਕੰਨ ਵਾਲੇ ਪਾ ਕੇ, ਜੋੜੇ ਨੂੰ ਤੋਹਫ਼ੇ ਲੈ ਕੇ ਆਏ। ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਦਾ ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਇੰਦਰ ਦੇ ਝੰਡਿਆਂ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਵਣਡੀਆਂ, ਚਮਕਦਾਰ ਪਹਿਰਾਵਿਆਂ, ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਦੌਲਤੀਆਂ, ਤੇ ਹਰ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਮੰਗਲਕਾਰੀ ਵਸਤਰਾਂ, ਭਰੇ ਘੜੇ, ਧੂਪ ਤੇ ਦੀਵੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਸੜਕਾਂ ਉੱਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਤੇ ਮਸਤ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਦਾ ਛਿੜਕਾਅ ਸੀ। ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਉੱਤੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਹਾਥੀ ਖੜੇ ਸਨ। ਕੇਲ ਤੇ ਸੁਪਾਰੀ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਹਿਰ ਸੋਹਣਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਥੇ ਕੌਰਵ, ਸ੍ਰੰਜਯ, ਕੈਕੇਯ, ਵਿਦਰਭ, ਯਾਦਵ ਤੇ ਕੁੰਤੀ—all ਮਿਲ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਹਰ ਥਾਂ ਰੁਕਮਣੀ ਦੇ ਹਰਨ ਦੀ ਕਥਾ ਗਾਈ ਜਾਂਦੀ, ਰਾਜੇ ਤੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀਆਂ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਜਾਂਦੇ। ਦਵਾਰਕਾ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਛਾ ਗਈ, ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ, ਲਕਸ਼ਮੀਪਤੀ ਨੂੰ, ਰੁਕਮਣੀ ਤੇ ਰਾਮਾ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਵੇਖਿਆ। ਫਿਰ ਸੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਕਾਮਦੇਵ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਰੋਸ ਨਾਲ ਸੜ ਗਿਆ ਸੀ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦਾ ਅੰਸ਼ ਸੀ, ਉਹ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ। ਉਹ ਵਿਦਰਭ ਰਾਜ ਦੀ ਧੀ ਰੁਕਮਣੀ ਦੇ ਘਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਹਰ ਪੱਖੋਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਵਰਗਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਕ ਦਿਨ, ਸ਼ੰਬਰਾਸੁਰ, ਜੋ ਮਾਇਆ ਦਾ ਮਾਹਿਰ ਸੀ, ਉਸ ਬੱਚੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਅਜੇ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਚੁੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਉਸ ਦਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਹੈ। ਉਹ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਮੱਛੀ ਨੇ ਉਸ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਨਿਗਲ ਲਿਆ। ਮੱਛੀਆਂ ਨੂੰ ਜਾਲ ਵਿਚ ਫਸਾ ਕੇ ਮਛੀਰੇ ਲੈ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਮਛੀਰੇ ਉਸ ਮੱਛੀ ਨੂੰ ਤੋਹਫ਼ੇ ਵਜੋਂ ਸ਼ੰਬਰਾਸੁਰ ਕੋਲ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਰਸੋਈਏ ਉਸ ਨੂੰ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਕੱਟਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅੰਦਰੋਂ ਬੱਚਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਮਾਇਆਵਤੀ ਨੂੰ ਦੱਸਦੇ ਹਨ। ਨਾਰਦ ਜੀ, ਜੋ ਮਾਇਆਵਤੀ ਦੇ ਮਨ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਸਾਰਾ ਸੱਚ ਦੱਸਦੇ ਹਨ—ਉਸ ਬੱਚੇ ਦੀ ਅਸਲ ਪਛਾਣ ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਉਹ ਮੱਛੀ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਆਇਆ। ਮਾਇਆਵਤੀ, ਜੋ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕਾਮਦੇਵ ਦੀ ਪਤਨੀ ਰਤੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਦੁਬਾਰਾ ਆਉਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਸੜ ਗਿਆ ਸੀ। ਸ਼ੰਬਰਾਸੁਰ ਨੇ ਮਾਇਆਵਤੀ ਨੂੰ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਸੀ। ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਇਹ ਕਾਮਦੇਵ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਮਮਤਾ ਜਾਗ ਪਈ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਜਵਾਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਜੋ ਵੀ ਔਰਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਦੀਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਉੱਠ ਪੈਂਦੇ। ਫਿਰ ਰਤੀ, ਲੋਟਸ-ਆਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਲੰਮੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੀ, ਸੋਹਣੀ, ਲਜਾਲੂ ਹੰਸੀ ਨਾਲ, ਪ੍ਰੇਮ-ਭਰਪੂਰ ਤਿਰਛੀ ਨਿਗਾਹ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਕੋਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਤੇਰਾ ਮਨ ਮਾਂ ਵਰਗਾ ਨਹੀਂ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਮਾਂ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਵਾਂਗ ਵਤੀਰਾ ਕਰਦੀ ਹੈਂ।" ਰਤੀ ਆਖਦੀ ਹੈ, "ਤੁਸੀਂ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹੋ, ਸ਼ੰਬਰਾਸੁਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਘਰੋਂ ਚੁੱਕ ਲੈ ਗਿਆ ਸੀ। ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਅਸਲ ਪਤਨੀ ਰਤੀ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਕਾਮਦੇਵ ਹੋ। ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਸ਼ੰਬਰ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਿਆ ਸੀ, ਮੱਛੀ ਨੇ ਨਿਗਲ ਲਿਆ, ਤੇ ਉਥੇ ਤੋਂ ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਆਏ ਹੋ। ਹੁਣ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਮੋਹ-ਮਾਇਆ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਇਸ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਅਜੇਤੂ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰੋ।" "ਤੁਾਡੀ ਮਾਂ, ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੁਰਾਰੀ ਪੰਛੀ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਵਾਂਗ, ਵਿਛੋੜੇ ਵਿੱਚ ਪਲ ਪਲ ਤੜਪ ਰਹੀ ਹੈ, ਮਾਂ ਦੀ ਮਮਤਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ, ਗਾਂ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਬੱਛੜੇ ਤੋਂ ਵਿਛੁੜ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਅਤੇ ਰੁਕਮਣੀ ਦੀ ਵਿਆਹ ਸਮਾਰੋਹ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ, ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਦੀ ਜਨਮ, ਉਸ ਦੀ ਵਿਛੋੜੀ, ਤੇ ਰਤੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਦੀ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਸੰਤ ਸੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਸੁਣਾਈ।