ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਰੁਕਮੀਣੀ ਦੇ ਪਤੀ, ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਰੁਕਮੀ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਏ, ਤਾਂ ਰੁਕਮੀਣੀ ਡਰ ਨਾਲ ਘਬਰਾਈ ਹੋਈ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ‘ਚ ਡਿੱਗ ਪਈ। ਉਸ ਨੇ ਵਿਅਕੁਲ ਹੋ ਕੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, “ਹੇ ਯੋਗ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਹੇ ਅਣਮਾਪਣ ਵਾਲੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਨਾ ਮਾਰੋ, ਹੇ ਬਲਵਾਨ, ਭਲਾਈ ਦੇ ਦਾਤਾ।” ਰੁਕਮੀਣੀ ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਪ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਦੁਖ ਨਾਲ ਸੁੱਕ ਗਿਆ ਸੀ, ਗਲ ਘੁਟ ਗਿਆ ਸੀ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਾਲਾ ਵੀ ਬੇਚੈਨੀ ਵਿੱਚ ਲੁੜਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਦਇਆ ਨਾਲ ਪਿਘਲ ਕੇ, ਰੁਕਮੀ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਤੋਂ ਰੁਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।