ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਦੋਂ ਰੁਕਮੀ ਨੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦਾ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕਿਆ—ਚਾਹੇ ਉਹ ਗਦਾ ਹੋਵੇ, ਭਾਲਾ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਢਾਲ ਤੇ ਤਲਵਾਰ, ਜੈਵਲਿਨ ਜਾਂ ਤੋਮਰਾ—ਹਰਿ, ਅਰਥਾਤ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਨੇ ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਤੁਰੰਤ ਟੁਕੜੇ–ਟੁਕੜੇ ਕਰ ਦਿਤੇ। ਇਸ ਉੱਤੇ ਰੁਕਮੀ ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੋਂ ਛਾਲ ਮਾਰ ਕੇ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਤਲਵਾਰ ਫੜ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੇ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਵਧਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪਤੰਗਾ ਅੱਗ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਆਇਆ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਤਲਵਾਰ ਅਤੇ ਢਾਲ ਨੂੰ ਵੀ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ ਤਲਵਾਰ ਖਿੱਚੀ, ਰੁਕਮੀ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਦੇਖ ਕੇ, ਰੁਕਮਣੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੀ ਜਾਨ ਜਾਂਦੀ ਵੇਖ ਕੇ ਡਰ ਨਾਲ ਘਬਰਾਈ ਹੋਈ, ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਸੁੱਕਾ ਪੈ ਗਿਆ, ਗਲੇ ਵਿੱਚੋਂ ਅਵਾਜ਼ ਨਾ ਨਿਕਲੇ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਾਲਾ ਵੀ ਲੁੜਕ ਗਈ। ਉਹ ਵਿਹਲ ਹੋ ਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਈ ਤੇ ਕਲੇਸ਼ ਭਰੇ ਬੋਲ ਕਹਿ ਉਠੀ: "ਹੇ ਯੋਗੇਸ਼ਵਰ, ਹੇ ਅਪਾਰ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਨਾਥ, ਮੇਰੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਨਾ ਮਾਰੋ, ਹੇ ਬਲਵਾਨ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਲਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲੇ!" ਸੂਤਕਾੜੇ ਨਾਲ ਕੰਬਦੀ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਸੁੱਕੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਆਤੁਰਤਾ ਵਿੱਚ ਮੋਤੀ ਦੀ ਮਾਲਾ ਲੁੜਕਦੀ ਹੋਈ, ਰੁਕਮਣੀ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਚਰਨ ਫੜ ਲਏ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦਾ ਦਿਲ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰ ਆਇਆ, ਉਸਨੇ ਰੁਕਮੀ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਉਸ ਬੁਰੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਕੱਪੜੀ ਨਾਲ ਬੱਝ ਦਿੱਤਾ, ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਤੇ ਦਾਡ਼ ਮੁੰਢ ਦਿੱਤੇ, ਉਸਦਾ ਰੂਪ ਵਿਗਾੜ ਦਿੱਤਾ। ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ, ਯਾਦਵ ਵੀਰਾਂ ਨੇ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਐਸਾ ਭਜਾਇਆ ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਕਮਲ ਦੇ ਤਲਾਬ ਨੂੰ ਰੌਂਦ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਯਾਦਵਾਂ ਨੇ ਆ ਕੇ ਰੁਕਮੀ ਨੂੰ ਉਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ—ਲਗਭਗ ਮਰਨ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਬੱਝਿਆ ਹੋਇਆ—ਤਾਂ ਦਇਆਲੁ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਖੁਲਵਾਇਆ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ: "ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਜੋ ਤੂੰ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਸਾਡੀ ਵੰਸ਼ ਲਈ ਠੀਕ ਨਹੀਂ। ਕਿਸੇ ਮਿੱਤਰ ਦੇ ਵਾਲ ਤੇ ਦਾਡ਼ ਮੁੰਢਣ ਜਾਂ ਉਸਨੂੰ ਮਾਰਨ ਜਾਂ ਵਿਗਾੜਨ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਲਾਜ਼ਮੀ ਤੌਰ ਤੇ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਹੈ।" "ਇਹ ਧਰਮਣੀ ਨਾਰੀ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੀ ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਨਾ ਦੇਵੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਆਪ ਹੀ ਭੋਗਦਾ ਹੈ—ਕੋਈ ਦੂਜਾ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਸੁਖ ਜਾਂ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ। ਭਾਵੇਂ ਆਪਣਾ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਮਾਰਨਾ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਹੈ, ਪਰ ਜੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਗਲਤੀ ਨਾਲ ਆਪ ਹੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਉਸਨੂੰ ਮੁੜ ਮਾਰਨ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ?" "ਖਸਤਰੀਆਂ ਲਈ ਇਹ ਨਿਯਮ ਹੈ, ਜੋ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿ ਨੇ ਬਣਾਇਆ: ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਭਰਾ ਵੀ ਭਰਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਭਿਆਨਕ ਗੱਲ ਹੈ। ਰਾਜ, ਜ਼ਮੀਨ, ਧਨ, ਔਰਤਾਂ, ਅਹੰਕਾਰ ਜਾਂ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ, ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਅੰਨ੍ਹੇ ਹੋ ਕੇ, ਇਹ ਲੋਕ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ—ਅਜੇ ਤੱਕ ਆਪਣੇ ਹੀ—ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।" "ਤੇਰਾ ਨਿਆਇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਸਭ ਪ੍ਰਾਣੀਆਂ ਲਈ ਕਠੋਰ ਹੈ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਜੋ ਮੰਦੇ ਦਿਲ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਨੂੰ ਹੀ ਸਭ ਦੀ ਭਲਾਈ ਸਮਝ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਅਗਿਆਨ ਹੋਣ। ਪਰ ਇਹ ਮਾਇਆ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਭਰਮ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ—ਦੇਹ ਨਾਲ ਜੁੜ ਕੇ, ਕੋਈ ਮਿੱਤਰ, ਕੋਈ ਦੁਸ਼ਮਣ, ਕੋਈ ਨਿਰਲੇਪ ਸਮਝਦੇ ਹਨ।" "ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹੀ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ, ਭਾਵੇਂ ਅਗਿਆਨੀ ਉਸਨੂੰ ਵੱਖਰਾ ਵੇਖਦੇ ਹਨ—ਜਿਵੇਂ ਰੋਸ਼ਨੀ ਜਾਂ ਆਕਾਸ਼ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਲੱਗਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਰੀਰ, ਜਿਸਦਾ ਆਰੰਭ ਤੇ ਅੰਤ ਹੈ, ਪਦਾਰਥ, ਪ੍ਰਾਣ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ, ਮੂਲ ਅਗਿਆਨ ਦੇ ਕਾਰਨ ਆਤਮਾ ਉੱਤੇ ਲਾਗੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਜੀਵ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦਾ ਹੈ।" "ਸੱਚੇ ਆਤਮਾ ਲਈ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਜਾਂ ਵੱਖਰਾ ਹੋਣਾ ਨਹੀਂ—ਨਾ ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ, ਨਾ ਕਦੇ ਹੋਇਆ—ਇਹ ਸਭ ਫਕਤ ਦਿੱਖ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ। ਜਨਮ ਆਦਿ ਬਦਲਾਅ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ—ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ ਦੀ ਕਲਾ ਜਾਂ ਗ੍ਰਹਿਣ ਚੰਦ ਨੂੰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਹਾਨੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।" "ਜਿਵੇਂ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਅਸਲੀਅਤ ਨਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਅਸੀਂ ਸੁਖ–ਦੁੱਖ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਗਿਆਨੀ ਮਨੁੱਖ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਝੂਠ ਨੂੰ ਸੱਚ ਸਮਝ ਕੇ ਫਸ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਅਗਿਆਨ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਦੁੱਖ, ਜੋ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਸੁੱਕਾ ਤੇ ਭੁੱਲਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਸੱਚੀ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਦੂਰ ਕਰ, ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਸਰੂਪ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਜਾ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹਾਸੇ ਵਾਲੀ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਵਲੋਂ ਉਪਦੇਸ਼ ਪਾ ਕੇ, ਸੁਕੁਮਾਰੀ ਰਾਮਾ (ਰੁਕਮਣੀ) ਨੇ ਆਪਣਾ ਦੁੱਖ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਸਮਝ ਨਾਲ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਤੁਲਿਤ ਕਰ ਲਿਆ। ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ, ਰੁਕਮੀ, ਜਿਸਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਲਗਭਗ ਖ਼ਤਮ ਹੋ ਚੁਕੀ ਸੀ, ਦੋਵਾਂ ਵਲੋਂ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਚਮਕ ਗੁਆ ਬੈਠਿਆ, ਆਪਣੇ ਵਿਗਾੜੇ ਹੋਏ ਰੂਪ ਅਤੇ ਫ਼ਜ਼ੂਲ ਮੰਨ ਘੜੀ ਆਸਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਰਹਿਣ ਲਈ ਇਕ ਵੱਡਾ ਸ਼ਹਿਰ—ਭੋਜਕਟਾ—ਬਣਾ ਲਿਆ, ਨਾ ਤਾਂ ਮੰਦੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਨਾ ਹੀ ਆਪਣੀ ਛੋਟੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ। ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਰਿਹਾ, "ਮੈਂ ਕੁੰਡਿਨਾ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗਾ," ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਥੇ ਹੀ ਰਿਹਾ, ਪ੍ਰਭੂ ਅਤੇ ਭੀਸ਼ਮਕ ਦੀ ਧੀ ਰੁਕਮਣੀ ਤੋਂ, ਤੇ ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਤੋਂ ਹਾਰ ਕੇ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਰੁਕਮਣੀ ਨੂੰ ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਰਸਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਲਿਆਇਆ ਤੇ ਵਿਆਹ ਕਰ ਲਿਆ। ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਕੇਵਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ–ਭਗਤ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਉਤਸਾਹ ਹੋਇਆ। ਨੌਜਵਾਨ ਅਤੇ ਨੌਜਵਾਨੀਆਂ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਚਮਕਦੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਕੰਨ ਵਾਲੇ ਪਾ ਕੇ, ਦੋਵਾਂ ਨਵ-ਵਿਆਹਿਆਂ ਨੂੰ ਤੋਹਫ਼ੇ ਲੈ ਕੇ ਆਏ। ਯਾਦਵਾਂ ਦਾ ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਇੰਦਰ ਦੇ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ, ਅਦਭੁਤ ਫੁੱਲਾਂ, ਵਸਤ੍ਰਾਂ, ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਦਲਾਨਾਂ, ਹਰ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਸ਼ੁਭ ਚਿੰਨ੍ਹ—ਭਰੇ ਹੋਏ ਘੜੇ, ਧੂਪ, ਦੀਵੇ—ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਗਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸੁਗੰਧੀਦਾਰ ਤੇ ਮਸਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਜਲ ਛਿੜਕੇ ਗਏ, ਦਰਵਾਜ਼ਿਆਂ ਉੱਤੇ ਪਿਆਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਲੋਂ ਲਿਆਂਦੇ ਹਾਥੀ ਖੜੇ ਸਨ, ਤੇ ਕਤਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਕੇਲੇ ਤੇ ਸੁਪਾਰੀ ਦੇ ਦਰਖ਼ਤ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਸੋਹਣਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਕੁਰੂ, ਸਰੰਜਯ, ਕੈਕੇਯ, ਵਿਦਰਭ, ਯਾਦਵ ਤੇ ਕੁੰਤੀ—all ਮਿਲ ਕੇ ਉਥੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਵਿੱਚ ਇਕ ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਰਲ ਗਏ। ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਰੁਕਮਣੀ ਦੇ ਹਰਨ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਗਾਈ ਜਾਂਦੀ, ਰਾਜੇ ਤੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀਆਂ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਜਾਂਦੇ। ਦਵਾਰਕਾ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਨ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ, ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਲਕਸ਼ਮੀਪਤੀ, ਨੂੰ ਰੁਕਮਣੀ ਤੇ ਰਾਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਕਾਮਦੇਵ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਸਾੜਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦਾ ਅੰਸ਼ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਮੁੜ ਦੇਹ ਧਾਰਨ ਲਈ ਓਸੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਿਆ। ਉਹ ਰੁਕਮਣੀ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਯੁਕਤ, ਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਸੀ—ਉਹ ਪ੍ਰਧੁਮਨਾ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ। ਸ਼ੰਬਰਾਸੁਰ, ਜੋ ਮਾਇਆ ਦਾ ਮਾਹਿਰ ਸੀ, ਉਸ ਬਾਲਕ ਨੂੰ, ਜੋ ਅਜੇ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਚੁੱਕ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਜਾਣ ਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਆਇਆ ਤੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਇਕ ਵੱਡੀ ਮੱਛੀ ਨੇ ਉਸ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਨਿਗਲ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਮੱਛੀ ਹੋਰਾਂ ਮੱਛੀਆਂ ਸਮੇਤ ਮਛੀਆਂ ਫੜਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਲੋਂ ਜਾਲ ਵਿੱਚ ਫੜੀ ਗਈ। ਉਹ ਮਛੀ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸ਼ੰਬਰਾਸੁਰ ਨੂੰ ਤੋਹਫ਼ੇ ਵਜੋਂ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀ। ਰਸੋਈਏ ਉਸਨੂੰ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਏ, ਚਾਕੂ ਨਾਲ ਕੱਟਣ ਦੀ ਸੋਚੀ। ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬੱਚਾ ਅੰਦਰ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਮਾਇਆਵਤੀ ਕੋਲ ਦੱਸਣ ਗਏ। ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸਾਰਾ ਭੇਦ ਦੱਸਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਚਿੰਤਤ ਸੀ—ਬੱਚੇ ਦੀ ਅਸਲੀ ਪਛਾਣ ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਉਹ ਮੱਛੀ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਆਇਆ। ਮਾਇਆਵਤੀ, ਜੋ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕਾਮਦੇਵ ਦੀ ਪਤਨੀ ਰਤੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਸਾੜੇ ਹੋਏ ਪਤੀ ਦੀ ਮੁੜ ਜਨਮ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਸ਼ੰਬਰਾਸੁਰ ਵਲੋਂ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਰੱਖੀ ਮਾਇਆਵਤੀ ਨੇ, ਉਸ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਕਾਮਦੇਵ ਹੀ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਮਾਂ ਵਰਗਾ ਪਿਆਰ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ।