ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਰੁਕਮੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੱਥ ਵਿਚ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਰਥ ਦੇ ਚਾਰ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਅੱਠ ਤੀਰ ਮਾਰੇ, ਦੋ ਤੀਰ ਰਥ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਤੀਰ ਝੰਡੇ ਨੂੰ ਲਗਾਏ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਹੋਰ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ ਪੰਜ ਤੀਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਉੱਤੇ ਚਲਾਏ। ਅਚਲ ਪ੍ਰਭੂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰੁਕਮੀ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਰੁਕਮੀ ਨੇ ਹੋਰ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ, ਪਰ ਅਮਰ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉਹ ਵੀ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ। ਰੁਕਮੀ ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕਦਾ—ਗਦਾ, ਭਾਲਾ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਢਾਲ-ਤਲਵਾਰ, ਜਾਵਲੀਨ ਜਾਂ ਤੋਮਰਾ—ਹਰੀ ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੋੜ ਦਿੰਦੇ। ਫਿਰ ਰੁਕਮੀ ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੋਂ ਉੱਤਰਿਆ, ਹੱਥ ਵਿਚ ਤਲਵਾਰ ਫੜੀ, ਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵੱਲ ਵਧਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਾਣੀ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਿਚ ਪਤੰਗਾ ਅੱਗ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਤੀਰ ਮਾਰ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਢਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ ਆਪਣੀ ਤਿੱਖੀ ਤਲਵਾਰ ਨਿਕਾਲ ਕੇ, ਉਹ ਰੁਕਮੀ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਰੁਕਮਣੀ ਜੀ, ਜੋ ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਬ ਰਹੀ ਸੀ, ਚਿਹਰਾ ਸੁੱਕ ਗਿਆ ਸੀ, ਗਲ ਰੁੱਕ ਗਿਆ ਸੀ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਾਲਾ ਵੀ ਡਰ ਕਰਕੇ ਥੱਲੇ ਲੁੜਕ ਗਈ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗੀ: "ਹੇ ਯੋਗੇਸ਼ਵਰ! ਹੇ ਅਪਾਰ! ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਭੀ ਪ੍ਰਭੂ! ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਨਾਥ! ਮੇਰੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਨਾ ਮਾਰੋ, ਹੇ ਮਹਾਬਾਹੂ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਲਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲੇ!" ਰੁਕਮਣੀ ਜੀ ਦੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਤੇ ਡਰ ਦੇ ਹਾਲਤ ਵਿਚ, ਉਹ ਚਰਨਾਂ ਤੇ ਡਿੱਗੀ ਰਹੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਨੇ ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਰੁਕਮੀ ਨੂੰ ਨਾ ਮਾਰਿਆ। ਪਰ ਉਸ ਦੁਸ਼ਟ ਰੁਕਮੀ ਨੂੰ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਤੇ ਦਾਢੀ ਮੁੰਡ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਉਸਦੀ ਸ਼ਕਲ ਵਿਗਾੜ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਯਾਦਵ ਨਾਇਕਾਂ ਨੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਐਸਾ ਮਾਰਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਕਮਲ ਦੀ ਝੀਲ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੁਚਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਯਾਦਵ ਨਾਇਕ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰੁਕਮੀ ਨੂੰ ਲਗਭਗ ਮਰੇ ਹੋਏ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਦਇਆਲੁ ਸੰਕਰਸ਼ਣ (ਬਲਰਾਮ) ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ: "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਲਈ ਅਚੰਗਾ ਤੇ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਹੈ—ਕਿਸੇ ਸੱਜਣ ਦਾ ਵਾਲ ਤੇ ਦਾਢੀ ਮੁੰਡਣਾ, ਵਿਗਾੜਣਾ ਜਾਂ ਮਾਰਨਾ।" "ਇਹ ਧਰਮਪਤਨੀ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੀ ਦੁਰਗਤੀ ਦੇ ਕਾਰਨ ਸਾਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਨਾ ਦੇਵੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਕੋਈ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਸੁਖ ਜਾਂ ਦੁਖ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ—ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਮਾਰਨ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ? ਇਹ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਲਈ ਨਿਯਮ ਹੈ, ਜੋ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿ ਨੇ ਬਣਾਇਆ: ਭਰਾ ਭਰਾ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਹੋਰ ਕੋਈ ਭਿਆਨਕ ਗੱਲ ਨਹੀਂ। ਰਾਜ, ਧਰਤੀ, ਧਨ, ਇਸਤਰੀ, ਅਹੰਕਾਰ ਜਾਂ ਸ਼ਕਤੀ ਲਈ, ਅਹੰਕਾਰ ਵਿਚ ਅੰਨ੍ਹੇ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਸਾਕਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।" "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਕਠੋਰ ਨਿਆਂ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਦੁਸ਼ਟ ਹਿਰਦੇ ਵਾਲਿਆਂ ਉੱਤੇ। ਤੁਸੀਂ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਨੂੰ ਹੀ ਸਭ ਦੀ ਭਲਾਈ ਸਮਝ ਲੈਂਦੇ ਹੋ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਅਗਿਆਨ ਹੋਣ। ਪਰ ਮਾਇਆ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਮੋਹ ਪੈਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਆਪ ਨੂੰ ਜੋੜ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਮਿੱਤਰ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦੁਸ਼ਮਣ, ਤੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਉਦਾਸੀਨ ਸਮਝਦੇ ਹਨ।" "ਅਸਲ ਵਿਚ ਸਭ ਸਰੀਰਧਾਰੀ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਹੀ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਹੈ; ਉਹ ਕਦੇ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਪਰ ਅਗਿਆਨ ਦੇ ਕਾਰਨ ਲੋਕ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਖਰਾ-ਵੱਖਰਾ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਰੋਸ਼ਨੀ ਜਾਂ ਆਕਾਸ਼ ਵੰਡਿਆ ਹੋਇਆ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਰੀਰ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੇ ਅੰਤ ਹੈ, ਪੰਜ ਭੂਤ, ਪ੍ਰਾਣ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਬਣਿਆ ਹੈ—ਅਗਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਆਤਮਾ ਉੱਤੇ ਥੋਪਿਆ ਗਿਆ—ਇਹੀ ਜੀਵ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਭਟਕਾਉਂਦਾ ਹੈ।" "ਅਸਲ ਆਤਮਾ ਲਈ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਜਾਂ ਵੱਖਰਾ ਹੋਣਾ ਨਹੀਂ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਮੌਜੂਦ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਵੇ; ਇਹ ਵਿਚਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਨਾਲ ਸਿਰਜੀ ਹੋਈਆਂ ਛਾਵਾਂ। ਜਨਮ ਆਦਿਕ ਸਾਰੇ ਬਦਲਾਅ ਸਰੀਰ ਦੇ ਹਨ, ਆਤਮਾ ਦੇ ਕਦੇ ਨਹੀਂ—ਜਿਵੇਂ ਚੰਦਰਮਾ ਦੇ ਕਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਚੰਦ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਗ੍ਰਹਿਣ ਨਾਲ ਚੰਦ ਨੂੰ ਅਸਲ ਨੁਕਸਾਨ ਹੁੰਦਾ।" "ਜਿਵੇਂ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੇ ਵਸਤੂਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਫਲ ਭੋਗਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਅਸਲ ਨਾ ਹੋਣ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੂਰਖ ਮਨੁੱਖ ਅਸਲ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਅਸਲ ਮੰਨ ਕੇ ਫਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਅਗਿਆਨ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਦੁੱਖ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਸੁੱਕਾ ਤੇ ਭਟਕਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਸੱਚੀ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਦੂਰ ਕਰੋ—ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਵਭਾਵ ਵਿੱਚ ਟਿਕੋ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ!" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਵਲੋਂ ਉਪਦੇਸ਼ ਮਿਲਣ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਨਖ-ਸ਼ਿਖ ਰਾਮਾ (ਰੁਕਮਣੀ) ਨੇ ਆਪਣਾ ਦੁੱਖ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਸਮਝ ਨਾਲ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਤੁਲਿਤ ਕੀਤਾ। ਰੁਕਮੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਲਗਭਗ ਮੁੱਕ ਗਈ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਜੋਤੀ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਆਪਣੀ ਵਿਗਾੜੀ ਹੋਈ ਸ਼ਕਲ ਤੇ ਵਿਅਰਥ ਅਹੰਕਾਰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਦੁਖੀ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਾਸਤੇ ਭੋਜਕਟਾ ਨਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਨਗਰੀ ਵਸਾਈ, ਪਰ ਨਾ ਕਦੇ ਦੁਸ਼ਟ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਨਾ ਆਪਣੀ ਛੋਟੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ, "ਮੈਂ ਕੁੰਡਿਨਾ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗਾ," ਤੇ ਉਹ ਉਥੇ ਹੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਤੇ ਭੀਸ਼ਮਕਾ ਦੀ ਧੀ (ਰੁਕਮਣੀ) ਕੋਲੋਂ ਹਾਰ ਗਿਆ ਸੀ, ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਸਮੇਤ। ਫਿਰ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਰੁਕਮਣੀ ਨੂੰ ਸ਼ਹਿਰ ਲਿਆਂਦਾ ਤੇ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ। ਯਾਦਵ ਨਗਰੀ ਦੇ ਹਰ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਕੇਵਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਅਰਪਿਤ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਵੱਡਾ ਉਤਸਵ ਮਨਾਇਆ। ਪੁਰਸ਼ ਤੇ ਇਸਤਰੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਚਮਕਦਾਰ ਜਵੇਹਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਬਾਲੀਆਂ ਪਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਜੋੜੇ ਲਈ ਤੋਹਫੇ ਲੈ ਕੇ ਆਏ। ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਦੀ ਉਹ ਨਗਰੀ ਇੰਦਰ ਦੇ ਝੰਡਿਆਂ, ਅਦਭੁਤ ਫੁੱਲਮਾਲਾਵਾਂ, ਵਸਤਰਾਂ, ਜਵੇਹਰਾਂ ਵਾਲੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ, ਤੇ ਹਰ ਦਰਵਾਜੇ ਉੱਤੇ ਪੁੰਨ-ਸੂਚਕ ਘੜਿਆਂ, ਧੂਪ ਤੇ ਦੀਵਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਗਲੀਆਂ ਵਿਚ ਸੁਗੰਧਤ ਤੇ ਮਸਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀਆਂ ਨਾਲ ਛਿੜਕਾਅ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਉੱਤੇ, ਪਿਆਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਲੋਂ ਭੇਜੇ ਹਾਥੀ ਖੜੇ ਸਨ, ਤੇ ਨਗਰ ਕਤਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਕੇਲਾ ਤੇ ਸੁਪਾਰੀ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਖੂਬਸੂਰਤ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਕੁਰੂ, ਸ੍ਰਿੰਜਯ, ਕੈਕੈ, ਵਿਦਰਭ, ਯਾਦਵ ਅਤੇ ਕੁੰਤੀ ਸਾਰੇ ਮਿਲ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਫਿਰਦੇ। ਜਿਥੇ-ਜਿਥੇ ਰੁਕਮਣੀ ਦੇ ਹਰਨ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਗਾਈ ਜਾਂਦੀ, ਰਾਜੇ ਤੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀਆਂ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਜਾਂਦੇ। ਦਵਾਰਕਾ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਪ੍ਰਜਾ ਵਿਚ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ, ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਲਕਸ਼ਮੀਪਤੀ ਨੂੰ ਰੁਕਮਣੀ ਤੇ ਰਾਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਵੇਖਿਆ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਕਾਮਦੇਵ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਸੜ ਗਿਆ ਸੀ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦਾ ਅੰਸ਼ ਸੀ, ਉਹ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਓਸੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਇਆ। ਉਹ, ਵੈਦਰਭੀ (ਰੁਕਮਣੀ) ਦੇ ਘਰ ਜਨਮੇ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਯੁਕਤ, ਪ੍ਰਦੁਮਨ ਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਸ਼ੰਬਰਾਸੁਰ, ਜੋ ਮਾਇਆ ਦਾ ਮਾਹਰ ਸੀ, ਉਸ ਨਵਜਾਤ ਬੱਚੇ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਹਾਨੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਸੀ, ਚੁੱਕ ਲੈ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਜਾਣ ਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਆਇਆ ਤੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਮੱਛੀ ਨੇ ਉਸ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਨਿਗਲ ਲਿਆ। ਉਹ ਮੱਛੀ ਹੋਰਾਂ ਸਮੇਤ ਮਛੀਰੇ ਵਲੋਂ ਵੱਡੇ ਜਾਲ ਵਿੱਚ ਫੜੀ ਗਈ। ਮਛੀਰੇ ਉਹ ਮੱਛੀ ਸ਼ੰਬਰਾਸੁਰ ਕੋਲ ਤੋਹਫਾ ਵਜੋਂ ਲੈ ਗਏ। ਰਸੋਈਏ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾ ਕੇ ਕੱਟਣ ਲਈ ਛੁਰੀ ਚੁੱਕੀ। ਪਰ ਅੰਦਰ ਬੱਚਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਮਾਇਆਵਤੀ ਨੂੰ ਦੱਸੀ। ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਮਾਇਆਵਤੀ ਨੂੰ ਸਾਰੀ ਹਕੀਕਤ ਦੱਸੀ, ਜਦ ਉਹ ਮਨ ਵਿੱਚ ਚਿੰਤਾ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ—ਉਸ ਬੱਚੇ ਦੀ ਅਸਲ ਪਹਿਚਾਣ ਅਤੇ ਉਹ ਮੱਛੀ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਆ ਗਿਆ।